Namaluj mi słońce

To moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, czytałam kilka książek Gabrysi i każda niesamowicie mi się podobała, dlatego też postanowiłam sięgnąć po wznowienie powieści "Namaluj mi słońce". Nie miałam wcześniej przyjemności jej czytać, jej okładka tak bardzo mnie zachwyciła, że nie mogłam przejść obojętnie obok tej historii. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko. Ja historię bohaterów pochłonęłam w jeden wieczór. Fabuła została w interesujący i bardzo życiowy sposób nakreślona, przemyślana i równie dobrze poprowadzona. Bohaterowie zaprezentowani na kartach "Namaluj mi słońce" zostali niesamowicie autentycznie wykreowani, to postaci, które z powodzeniem moglibyśmy spotkać w rzeczywistości i utożsamić się z nimi w wielu kwestiach. Poznajmy tutaj tak naprawdę troje bohaterów - Sabinę, Marysię i Maksa, każdy z nich zaskarbił sobie moją sympatię, a Marysia totalnie skradła moje serce. Byłam szalenie ciekawa z jakimi problemami przyjdzie się zmierzyć bohaterom, jak sobie poradzą oraz jak autorka poprowadzi ich relację. To co dostałam na stronach tej powieści wywołało we mnie ogrom emocji, wielokrotnie miałam ochotę "wejść" do tej książki żeby przytulić bohaterów, wesprzeć ich i zapewnić, że jeszcze wszystko będzie dobrze, wystarczy tylko otworzyć swoje serce. "Namaluj mi slonce" to poruszająca i wartościowa historia pełna życiowych mądrości, doświadczeń i prawd opowiadająca o relacjach międzyludzkich, poszukiwaniu szczęścia i miłości. Miło spędziłam czas z tą książką i jej bohaterami. Nie mogę się doczekać kolejnych powieści spod pióra autorki. Polecam!

„Słyszałem, że miłość to dwie samotności, które spotykają się po to, by im było lżej w życiu”. 🤍

R. E. C. E. N. Z. J. A. 👇🏼

Mieliście kiedyś tak, że po przeczytaniu pierwszej strony książki wiedzieliście, że będzie ona całkowicie wyjątkowa. Mnie się to właśnie przytrafiło przy powieści Gabrieli Gargaś „Namaluj mi słońce”, która była niezwykłe melancholijną, a zarazem niezwykłą opowieścią. To bardzo życiowa historia, poruszająca wiele trudnych tematów.

Sabina ma niecodzienny zawód. Założyła „Stowarzyszenie Ludzi Samotnych” i spotyka się z tymi, którzy szukają bliskości drugiego człowieka, bo chcą wyrzucić z siebie to wszystko, co skrywają na dnie swoich serc. Kobieta wspiera innych, choć sama czuje się opuszczona i nieszczęśliwa. Pewnego dnia na jej drodze staje siedmioletnia Marysia. Jej życzeniem jest namalowanie słońca. Sabina spełnia tę prośbę. Między kobietą, a dzieckiem tworzy się bardzo silna więź. Z każdym dniem czuje się za dziewczynkę coraz bardziej odpowiedzialna. Z czasem Sabina poznaje Maksa - ojca Marysi. Mężczyzna niesie ze sobą bagaż życiowych doświadczeń. Jak potoczą się losy tej trójki?

Jestem pod dużym wrażeniem tego, że autorce tak fantastycznie udało się sprawić, abym ani na chwilę nie potrafiła oderwać się od tej powieści. Prawda jest jednak taka, że Gabriela Gargaś doskonale udało się od pierwszej chwili złapać mnie w swoje sidła, sprawić, żebym nie mogła oderwać się od tej powieści ani na chwilę. Do samego zakończenia moje serce było rozdarte. Autorka poprzez swoją powieść uświadamia nas, żeby zacząć patrzeć w przyszłość trzeba najpierw zamknąć drzwi do przeszłości. Jak ważna jest szczerość i otwartość na drugiego człowieka.

Gabriela Gargaś potrafi zaczarować słowem. "Namaluj mi słońce" jest tego dowodem. Pokazuje, jak ludzkie ścieżki bywają pokrętne i trudne. „Namaluj mi słońce” skłania do ogromnych refleksji, porusza najczulsze emocje, daje radość i nadzieję, a także mnóstwo wylanych łez.

Kiedy na drodze Sabiny znajdzie się dziewczynka i zażyczy sobie, żeby kobieta namalowała jej słońce, wszystko w jej życiu stanie do góry nogami. Czy kobieta, która nie lubi dzieci i sama nie planuje ich mieć, może zaprzyjaźnić się z siedmiolatką? Sabina nie wie jakie skutki pociągnie za sobą ta znajomość. Czy jest na to gotowa?

Sabina prowadzi "Stowarzyszenie Ludzi Samotnych" spotykając się z innymi, służąc im swoim towarzystwem, chęcią wysłuchania. Czasami sama też odczuwa brak kogoś bliskiego, jednak ma swoją wypracowaną rutynę, której się trzyma.

Kiedy w parku podchodzi do Sabiny Marysia, ta marzy tylko o tym, aby dziewczynka jak najszybciej dała jej spokój. Jednak niczym nie zrażona siedmiolatka prosi o namalowanie słońca. Od tego czasu drogi kobiety i dziecka przecinają

Marysi mama zostawiła rodzinę bez słowa. Została z tatą, który chce poznać nową znajomą córki. Zarówno Maks jak i Sabina nie są zachwyceni tym spotkaniem. On niepoważny, ze wszystkiego żartuje i nawet nie ukrywa, że interesują go kobiety tylko na jedną noc. Ona zbyt sztywna i poukładana, bez grama poczucia humoru, za to niezwykle ważna dla siedmiolatki.

Pomimo wszystko Maks ma wpływ na kobietę. Zaczyna otwierać się na jego towarzystwo, a dziewczynkę wręcz zdążyła pokochać. Jakby to było zaufać mu i zobaczyć co przyniesie przyszłość? Strach jest jednak silniejszy.

Autorka stworzyła niesamowitą historię. Wspólna noc, pojawienie mamy Marysi, o samym niespodziewanym uczuciu do siedmiolatki i Maksa nie wspominając. Sabina traci kontrolę nad swoim uporządkowanym życiem.

Ta książka wzbudziła we mnie wiele emocji. Czytałam ją z wielką przyjemnością i wcale nie miałam ochoty jej odkładać. Już od pierwszych stron dałam się ponieść wyjątkowemu klimatowi, a jej wspomnienie zostanie ze mną na długo.

To trzeba przeczytać.

Wznowienie tytułu, który przyniósł autorce ogromny sukces było bardzo dobrym posunięciem. Czytelnicy, którzy mieli już przyjemność poznać "Namaluj mi słońce" z przyjemnością odświeżą sobie tytuł a ci, którym ta historia umknęła mogą nadrobić zaległości. Trzeba również przyznać, że nowa szata graficzna powieści Gargaś pięknie wygląda na półce, więc już na wstępie mówimy i samych pozytywach.

Gabriela Gargaś słynie z pisania o trudnych tematach w otoczce prawdziwego życia. Nic jej nie umyka, ponieważ jako baczny obserwator idealnie przelewa na karty swojej opowieści to co najważniejsze w połączeniu z odpowiednimi, dodającymi wiarygodność detalami. Otrzymujemy więc fabułę utrzymaną na wysokim poziomie, pisaną emocjami i szczerymi wyznaniami, która pozostaje w naszych umysłach i sercach a losy bohaterów ani przez moment nie są nam obojętne.

Sabina, główna bohaterka, imponuje inicjatywą, w której bierze udział. Założyła „Stowarzyszenie Ludzi Samotnych” i spotyka się z tymi, którzy potrzebują bliskości drugiego człowieka. Kto z nas nie miał czasami potrzeby wypowiedzenia na głos skrywanych lęków? Kto z nas nie szukał ukojenia w ramionach drugiej osoby? Sabina robi wszystko, by ludzie z takimi potrzebami znaleźli ukojenie i spokój ducha. Niestety w głębi serca bohaterka sama potrzebuje pomocy. Jednak pewnego dnia spotyka siedmioletnią Marysię i jej perspektywa zupełnie się zmienia. Czy mała bohaterka pokaże kobiecie cały urok życia?

Mogłabym bez końca pisać o pozytywnych stronach tej powieści, ale podstawowym atutem jest kreacja bohaterów. Wielowymiarowe, szczere sylwetki postaci przypominają nas samych a mała Marysia wiedzie prym wśród moich ulubieńców za sprawą swojej otwartości na świat. Jednak każdy zasługuje na chwilę uwagi, na zatrzymanie się i porozmyślanie nad ich losem, ponieważ Sabina mimo swojej odwagi na to, by nieść radość innymi nie potrafi odnaleźć własnych potrzeb a Maks, ojciec Marysi mierzy się z demonami przeszłości, które nie pozwalają mu wziąć głębszego oddechu. Ta trójka idealnie więc ze sobą się łączy i wzajemnie uzupełnia a ich pełna emocjo opowieść trzymała mnie w swoich objęciach do samego końca.

"Namaluj mi słońce" to przepiękna, niosąca ukojenie historia, w której wszystko ma znaczenie. Pisana prozą życia, oparta na problemach z którymi sami mierzymy się na co dzień. Gabriela Gargaś jest jedną z najlepszych polskich autorek, która potrafi nie tylko przekonać do siebie czytelnika, ale i zmusić go do przewartościowania swojego nastawienia. Lektura obowiązkowa w duecie z kubkiem gorącej herbaty, rozgrzewa serca i dusze!