Najemnik Medox

Tytułowy Medox to nie tylko najemnik do wynajęcia. To również doświadczony żołnierz znający się na swoim fachu, okazjonalny rządowy agent i koneser pięknych kobiet. Jego życie wypełnia solidna dawka różnorakich kosmicznych niebezpieczeństw. Nic więc dziwnego, że pragnie ON chwili odpoczynku i relaksu. Plan był prosty, mały urlop spędzić w towarzystwie pięknych dam i przy okazji wziąć udział w wyścigu powietrznych bolidów. Nie przewidział ON jednak tego, że podczas zmagań sportowych, ktoś będzie próbował go zabić. Mnogość wrogów, jakich dorobił się w całej galaktyce, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, kto czyha na jego życie. Jedna próba zabójstwa to jednak nie powód, aby przerywać od dłuższego czasu planowany relaks. Sytuacja szybko jednak mocno się komplikuje, okazuje się bowiem, że wdepnął ON w wielką kosmiczną aferę, która może mu przynieść albo niewyobrażalne bogactwo, albo śmierć.

Komiks powstał w roku 1991, co bardzo mocno odczuwalne jest zarówno w jego klimacie, jak i konstrukcji fabuły. Był to czas, kiedy spore triumfy święciły pozycje (z szeroko pojętej popkultury) nastawione na widowiskową akcję. Nie inaczej jest w przypadku tego albumu, który śmiało można określić mianem typowego awanturniczo-przygodowego sci-fi. Autor scenariusza (Jacek Dąbała) od samego początku albumu serwuje treści, których zadaniem jest dostarczenie odbiorcy jak najbardziej intensywnej dawki kosmicznych wrażeń. Na czterdziestu sześciu stronach znajdziemy więc wszystko to, co powinno znaleźć się w dobrym komiksie tego typu. Są strzelaniny, wybuchy, kosmiczne potyczki, nieźle skrojona intryga, piękne nagie kobiety, sporo sexu i masa świetnego czarnego humoru. Twórca nie zapomina również o dobrej ekspozycji głównego bohatera, który pod wierzchnią warstwą awanturniczego sposobu bycia, skrywa swoje inne bardziej skomplikowane oblicze. Całościowo mamy więc tutaj do czynienia z naprawdę przyjemną w odbiorze historią, która może nie jest nadmiernie ambitna i głęboka, ale na pewno zapewnia sporo przyjemnej rozrywki (a to jest najważniejsze).

O ile scenariuszowo tytułowi trudno jest coś poważniejszego zarzucić, to już oprawa graficzna będzie różnorako odbierana przez czytelników. Marek Bielecki stara się tutaj łączyć pewną prostotę swoich rysunków z dbałością o pokazanie niektórych szczegółów. Dobrze wychodzi mu oddawanie dynamiki scen akcji oraz prezentacja wdzięków przewijających się przez album kobiet. Całość jednak dość mocno naznaczona jest wyraźną surowością przyjętego stylu, co niekoniecznie każdemu będzie się podobać (ale to już ocena bardzo indywidualna).

NOWOŚĆ SPRZED TRZYDZIESTU LAT

Ten komiks czekał na swoją premierę trzydzieści lat. I to widać. „Najemnik Medox”, opowieść skrojona tak, jak skrojone były komiksy z czasów PRL-u, zestarzał się i trudno to przeoczyć. Ale jednocześnie dobrze, że się ukazał, bo to ciekawy, a z perspektywy czytelników wychowanych na podobnych dziełach sprzed dekad, także sentymentalny twór, który poznać warto. Głównie jeśli macie na karku jakieś cztery wiosny i nadal lubicie historie obrazkowe.

Poznajcie Medoxa, najemnika, awanturnika, miłośnika kobiecych wdzięków i… agenta rządowego. Jego życie jest jak jazda kolejką górską, tylko dużo bardziej niebezpieczne. No i częściej zdarzają się w nim nagie i chętne kobiety, jakby poniekąd nagroda za trudy, jakich podejmuje się w różnych miejscach galaktyki, co zjednało całą masę wrogów, którzy chętnie by się go pozbyli. A teraz pojawiają się kolejne problemy. Medox miał wypocząć, miał wziąć udział w szalonym wyścigu, ale kiedy zaczyna się polowanie na niego, wyścig zostaje przerwany a ON sam trafia w sam środek misji zdobycia obiektu, który zbliża się do kompleksu rozrywkowego. Czy ją wykona? Co kryje obiekt? I co jeszcze się wydarzy?

Ten komiks powstał w roku 1991, ale los chciał, że zamiast trafić na rynek wydawniczy, wylądował w szufladzie. Zdarza się. I zadra się tak, że czasem po latach, dzięki czyimś staraniom – w tym wypadku mocno związanego ze światem komiksu Michała Chudolińskiego – dane dzieło w końcu się ukaże. „Medox” się ukazał. Czy słusznie, czy nie, to już kwestia gustu, ale ja osobiście uważam, że dobrze się stało. Nie jest to wielkie dzieło, oryginalnością czy ambitnością także nie grzeszy, ale ma swój urok. Urok oldschoolowy, jaki miały tylko opowieści z czasów PRL-u tudzież tych wydanych chwilę po zmianie ustroju, ale wciąż tkwiących korzeniami w tamtym okresie. Urok, który osobiście lubię, nawet jeśli ma w sobie sporo kiczu czy naiwności.

„Najemnik Medox” to prosta historia. Typowe dziecko swoich czasów z gatunku SF, gdzie dzieje się sporo, na amerykańską modłę, chociaż jednocześnie wciąż bliskie jest to swojskiej wizji świata przyszłości. Z tym, że przede wszystkim to wizja sensacyjna (za scenariusz odpowiada w końcu scenarzysta filmu „Młode wilki”), pełna akcji, szybkiego tempa, wybuchów i tym podobnych elementów rodem z hollywoodzkiego kina, którego w okresie powstawania dzieła nad Wisłą brakowało, a także skrojona według iście bondowskich schematów. Mamy tu bowiem twardego faceta, któremu udaje się niemal wszystko, choć ciągle pakuje w tarapaty, mamy piękne kobiety – z obowiązkową nutką erotyki – i sporo popisów wyobraźni. Wszystko to jest podobne do licznych dzieł, które wywarły na twórców wpływ, ale czy to zarzut?

Owszem, „Najemnik Medox” bywa niewprawny, co najbardziej widać na polu graficznym, ale i to ma swój urok. Kreska Bieleckiego jest typowa, niegrzesząca oryginalnością, a jednak miła dla oka. Rysownik unika czerni, swoje plansze cieniuje za pomocą gęsto stawianych kresek, a ogół wizji stara się zbliżyć do takiej klasyki rodzimego science fiction, jak „Funky Koval” – i bardzo nastawia się też na ukazanie uroków płci pięknej. I chyba to najlepiej podsumowuje całość. „Najemnik Medox” to kolaż sklejony ze wszystkim znanych elementów. Popkulturowy miks, w którym jak w lustrze przeglądają się wszystkie popularne i wtedy, i dziś schematy. Nie jest to komiks dla każdego, tę estetykę trzeba jednak lubić, ale jeśli należycie do miłośników podobnych dzieł, to zaginione dziecko nadwiślańskiego komiksu SF do Was przemówi.