Najbardziej samotna dziewczyna we wszechświecie

Fabuła ,,Najbardziej samotnej dziewczyny we wszechświecie" Lauren James jest dość prosta. Część wątków można przewidzieć lub domyślić się, ponieważ w tekście jest sporo wskazówek. Przyznaję, że samo zakończenie zaskoczyło mnie na plus. Największym autem tej powieści są silne emocje, które towarzyszą bohaterom. Ponadto autorka buduje nastrój poprzez elementy charakterystyczne dla literatury grozy. Tempo akcji jest wolne, ale nieprzyjemne uczucie duszności i klaustrofobiczność utrzymywały napięcie. Ponadto przerażająca samotność i wyobraźnia Romy podsuwają obrazy, które podkreśla ciszę i niepokój na Nieskończoności.

,,Najbardziej samotna dziewczyna we wszechświecie" Lauren James to udany thriller sci-fi dla młodzieży. Pomimo słabszych pierwszych stron, bardzo dobrze spędziłam przy niej czas. To historia o odnajdywaniu siebie w trudnych sytuacjach, pozorach i przebaczeniu.

Ta książka to był impuls. Ciężko nie czuć zainteresowania widząc tak wyjątkowy tytuł, który zdaje się, że odzwierciedla Twoje niedawne uczucia. W pewnym momencie każdy z nas czuje się samotny mimo, że z reguły otaczają nas ludzie. Co więc czuje osoba, która przez całe życie nie poznała nikogo innego, niż zmarłych już rodziców? Choć science-fiction i thriller to nie moje gatunki ta historia była strzałem w dziesiątkę.

Statek wysłany na nową planetę. Innowacja. Pokładane ogromne nadzieje. Wypadek. Z całej załogi na pokładzie zostaje jedna dziewczynka, Romy. Sama we wszechświecie. Romy ćwiczy, czyta, ogląda ulubiony serial, pisze fanfiki i codziennie odsłuchuje wiadomości od swojej terapeutki z Ziemi, które przychodzą z rocznym opóźnieniem. Aż w końcu dowiaduje się o drugim statku i chłopcu imieniem J, z którym zaczyna wymieniać wiadomości. Kim jesteś J?

Lauren James idealnie podzieliła fabułę na dwie części. W pierwszej byłam świadkiem powoli nawiązywanej relacji i pojawiających się uczuć między dwójką naprawdę samotnych osób. Z ich wiadomości bije tęsknota za tym, co stracili, czego już nie mogą mieć i jednocześnie nadzieja na stworzenie czegoś nowego, lepszych wspomnień. Zwierzają się z sekretów, wspierają w trudnych momentach. Chwilę później obraz się zmienia, a ja wpadam w sam środek mrożącej krew w żyłach akcji. Czuję dreszcz niepokoju, budowane napięcie w końcu osiąga najwyższy poziom, a ja mam ochotę krzyczeć. Próbuję zrozumieć co się wydarzyło i dlaczego. Tak samo jak Romy prześladują mnie obrazy martwych astronautów z przeszłości. Zaskakuje mnie wszystko, o czym czytam. Podziwiam Romy za jej siłę i podjęte decyzje mimo, że znam jej uczucia i jestem świadkiem wewnętrznego cierpienia. A po zakończeniu się zastanawiam. Wątek J’a jest naprawdę wyjątkowy. Zastanawiają jego myśli, uczucia względem Romy. Pozostawia ogromny znak zapytania, który (nie wierzę, że to mówię, bo jestem fanką konkretnych zakończeń, po których wiem wszystko) spowodował, że na długo nie zapomnę o tej książce.

( Mały minus na PS? Liczyłam, że dowiem się jak wygląda planeta, na którą zmierza Romy. Ale nie czuję się z tego powodu jakoś bardzo rozczarowana.)

(PPS? Absolutnie kocham tę okładkę)