Najbardziej niebieskie oko

"Co noc, bez wyjątku modliła się o niebieskie oczy. Modliła się żarliwie, przez cały okrągły rok. Niekiedy ogarniało ją zniechęcenie, ale nie traciła nadziei. Na to, by wydarzyło się coś tak cudownego, potrzeba było dużo, bardzo dużo czasu."

Emocjonalne zgliszcza. Właśnie to pozostawiła po sobie ta książka. Pełna bólu i smutku, brutalna opowieść o rasizmie, przemocy wszelakiego rodzaju oraz o rzeczywistości pozbawionej nadziei. Opowieść która tnie aż do krwi, która sprawia, że mamy ochotę wrzeszczeć i płakać. Okrutna w odbiorze, ale jednocześnie napisana z ogromną wrażliwością, która pozwala czytelnikowi, na moment złapać oddech. Niezwykła i wyjątkowa historia, z której tak naprawdę się jeszcze nie otrząsnęłam, książka do której trudno będzie mi wrócić, jeśli w ogóle, ale którą, całym moim poharatanym sercem, będę polecać.

Istnieją książki, które zamiast literackiej porcji szczęścia i nadziei przynoszą ze sobą dreszcz dyskomfortu – odsłaniają brutalną prawdę, wywołują gniew i zmuszają do konfrontacji z tym, co bolesne i niewygodne. Jedną z takich książek jest "Najbardziej niebieskie oko" Toni Morrison, pierwszej czarnoskórej laureatki literackiej Nagrody Nobla.

"Najbardziej niebieskie oko" to powieść bezkompromisowa, pełna bólu i rozdzierająca serce, a jednocześnie napisana z czułością – bo talent pisarski Morrison łagodzi nieco formę, ale nie przekaz. To gorzka i smutna refleksja nie tylko na temat rasizmu, ale również konsekwencji pogardy i odrzucenia, szczególnie dramatycznych w sytuacji, gdy jednostka wierzy w ich słuszność i gdy pozostaje opuszczona w swojej osobistej tragedii. Autorka stworzyła opowieść o przemocy rasowej, seksualnej, fizycznej i emocjonalnej. O dyskryminacji, która niszczy od najwcześniejszych lat. I o prawdziwym życiu, które bywa przykre i rozczarowujące.

Kawałek wielkiej literatury i wspaniałej, realistycznej prozy. I niezwykle pojemna książka – podejmuje wiele ważnych kwestii, wywołuje przeróżne emocje i skłania do refleksji. Polecam, warto przeczytać.

Książki w dużej mierze służą nauce. Człowiek ma z nimi do czynienia od najmłodszych lat. Wtedy, kiedy poznaje kolory, literki, w końcu uczy się niewprawną jeszcze dłonią tworzyć pętelki na dwuliniowej kartce. Później przychodzi czas na lektury szkolne i w końcu na literaturę służącą w głównej mierze za rozrywkę. Nie zawsze jednak da się czytać jedynie trywialną literaturę (żeby była jasność, nie uważam tego za błąd), po to by poprawić sobie humor. Od czasu do czasu, dla zdrowia i jasności umysłu, należy sięgnąć po książkę, która zwróci uwagę na pewne rzeczy, wstrząśnie wszystkimi zmysłami i pozostanie w głowie na długo.

Toni Morrison i jej "Najbardziej niebieskie oko" to rzecz niemal wybitna. Przedstawia obraz młodej Amerykanki, która cierpi. Cierpi na brak akceptacji, na to, że żałuje, że nie urodziła się jako "biała" dziewczynka i nigdy nie będzie miała wymarzonych niebieskich oczu. Pecola Breedlove to uosobienie bólu, niezrozumienia i przemocy w całym swym spektrum.

Ta powieść, tak niezwykle ważna w XXI wieku, niesie ze sobą pakunek uniwersalnych nauk, które autorka punktuje w swojej książce krok po kroku. Nie oszczędza czytelnika, wodzi go za nos, przeprowadza po najtrudniejszych tematach, przemawia do samego środka duszy, trąca delikatne struny, pobudza empatię i potem targa tymi wszystkimi uczuciami jak wiatr chorągwią.

To bolesna, dramatyczna i silnie depresyjna powieść, która zmusza do myślenia, do wyciagnięcia wniosków, do przyjrzenia się własnej duszy, do tego, by móc stanąć przed lustrem i powiedzieć sobie głośno: jestem dobrym człowiekiem. Tylko czy to jest prawdziwe, czy tylko z powierzchowne. Na to pytanie właśnie, Morrison stara się odpowiedzieć.

Mimo, że temat tej lektury to nie owinięta w całun z miodu radosna opowiastka, a raczej trudna, wielowarstwowa historia o cierpieniu i bezsilności, to polecam. Gorąco, z całego serca.