Nadzieja od zwierząt

Jak wspaniale było znaleźć się ponownie w Sokołowie, pośród lasów, kwiatów i zwierząt. Jak cudownie było znów znaleźć się w rodzinie Dziubów, wrócić do świata tajemnic i głosów przeszłości.

W rodzinie Dziubów, jedni odchodzą ze świata żywych, by ich miejsce wypełnił ktoś inny. Florentyna, która ukochała kwiaty, żegna bliskich i odprowadza na cmentarz, ale rodzą się jej dzieci. Nadzieja, jej pierworodna córka, jest równie niezwykła jak ona sama, także jest obdarzona nieprzeciętnymi zdolnościami. Czuje i widzi więcej niż pozostali, bo rozumie mowę zwierząt, natomiast niewidoma Cyganka przepowiada jej, że w przyszłości pęknie jej serce. Wciąż otoczona zwierzętami, gotowa każdego dnia nieść im pomoc, przyjmuje na siebie ból braci mniejszych, a każde kolejne cierpienie zwierzęcia, coraz bardziej rani jej współczujące serce. Rozpoczyna studia na wydziale weterynarii, bo nie wyobraża sobie, żeby swoje życie mogła poświęcić czemuś innemu, niż leczenie zwierząt. Nadzieja uważa, że każde zwierzę ma takie samo prawo do życia, jak ludzie, a za wyrządzoną im krzywdę, człowiek powinien ponieść adekwatną karę. Kiedy wydaje się, że dziewczyna nie ma szans na spotkanie człowieka, który będzie miał tyle samo empatii wobec zwierząt jak ona i samotnie przyjdzie jej spędzić życie, na studiach poznaje Sławka, pasjonata i badacza ciem. Dziewczyna jedzie za nim do Białowiejskiej Puszczy szukać swojego szczęścia, ale doskonale wie, że i tak wróci do Sokołowa. Tam, gdzie jest jej miejsce, wśród rodziny i ukochanych zwierząt.

Kolejny Raz Agnieszka Kuchmister trafiła prosto w moje serce. Oczarowała słowem i niezwykłą historią. Powieść pełna przecudownych opisów, baśniowej atmosfery, gdzie głównym bohaterem jest las i jego opowieści. Chciałam ją czytać i czytać bez końca, ale wszystko, co ma swój początek, ma też niestety swój koniec. Postać Nadziei była mi tak niesamowicie bliska, tak bardzo jej współczułam, tak bardzo chciałam pomóc i płakałam, gdy pękło jej serce.

Wiele dziwnych rzeczy działo się w Sokołowie, w tej małej wsi, miejscu wręcz cudownym. Zmieniały się daty, pory roku, przyroda obumierała, by narodzić się na nowo. Jedni odchodzili z tego świata, drudzy się rodzili, taka bowiem jest kolej rzeczy. „Niby nic w świecie nie umiera, a wszystko się kończy”. Symbolem przemijania jest drewniany domek, który dawno temu został podarowany młodej Florentynie przez pomocnika ojca w warsztacie. Domek, w którym niezależnie od realnego świata, toczy się życie. „Tam zaklęci w małe drewniane figurki, byli wszyscy”. Jedne postaci przemieszczają się pod okno, by w ich miejsce pojawił się ktoś inny, bo każda pustka w końcu musi się czymś zapełnić, wszechświat nie lubi pustych miejsc. Każdy koniec, to początek czegoś nowego.

Czytając tę czarującą opowieść o przemijaniu i miłości, przebywałam pomiędzy gwiazdami a kartkami tej książki. Byłam w swoim pokoju, a jednocześnie gdzieś daleko w lesie pod Sokołowem. Agnieszka Kuchmister oczarowała mnie prostotą i delikatnością tej historii, piękną opowieścią pełną prawdy o życiu i zwierzętach, które nie są gorsze od ludzi. „Nadzieja od zwierząt”, to bardzo dobra polska literatura, pełna magii i starych wierzeń, gdzie wśród drzew drzemią dawne tajemnice, stare legendy, zapomniane już opowieści, zaplątany czas. Specyficzny, magiczny klimat, malownicze opisy i piękny język kolejny raz sprawiły, że nie miałam ochoty opuszczać Sokołowa, gdzie leniwie płynął czas, nieskażony współczesną gonitwą. Będę tęsknić za jej bohaterami, za gromadą zwierząt, które nie odstępowały Nadziei na krok. Niestety, to koniec tej opowieści, która uświadomiła mi, że tak naprawdę więcej nie wiemy, niż wiemy. „Są takie rzeczy, wobec których słowa to za mało, lepiej więc nic nie mówić”.

My współcześni, już nie pamiętamy, jak to jest wsłuchiwać się w przyrodę, nie potrafimy w zwierzętach dostrzec istot, które czują ból tak samo jak my. Ta historia otwarła mi oczy i chwyciła za serce. Czytajmy więc tę książkę może uda nam się coś uszczknąć z tamtego świata, jego wierzeń i piękna przyrody, którego dziś już nie doceniamy. Spróbujmy posłuchać lasu, może chce nam coś powiedzieć. Trzeba się tylko wyciszyć i wsłuchać w szepty drzew, traw i kwiatów. Spróbujmy zwolnić i dać ukojenie ciału i duszy. Jestem przekonana, że ta powieść, zapewni to każdemu, kto po nią sięgnie.

„To dziwne, jak wiele rzeczy w życiu zależy od jednej chwili, jednego momentu zaledwie, jednej decyzji czy nawet przypadku.”

Z przyjemnością i ciekawością powróciłam do Sokołowa. Piękno i bliskość natury odczuwamy na każdym kroku. Jest rok 1968, towarzyszą nam przeboje Niemena, w kraju robi się bardzo niespokojnie. Cygański tabor nieopodal lasu rozbija swoje obozowisko. Zaczynają dziać się niepokojące i dziwne rzeczy, tak jakby zło nabierało mocy.

Florentynie i Siemiłowi przybyło lat, ona niezmiennie kocha kwiaty, zioła, niesie ludziom pomoc, a on zapatrzony jest w gwiazdy. Ich najstarsza córka, Nadzieja obdarzona jest niezwykłym darem, rozumie i silnie odczuwa zwierzęta ich potrzeby i ból. Nie potrafi, nie umie przejść obojętnie nad ich cierpieniem. Rozpoczyna studia weterynarii w Poznaniu, jest jedną z lepszych studentek, zakochuje się… Jednak coś nieustannie ciągnie ją w rodzinne strony, to tutaj czuje, że żyje, że może swobodnie oddychać w otoczeniu zwierząt. To w ich towarzystwie czuje się dobrze i swobodnie.

Harmonia, idealne połączenie współistnienia człowieka z przyrodą. Świat realny przenika się tym nierzeczywistym. Ogromna wnikliwość i empatia powodują, że z przyjemnością i ciekawością wkraczamy w świat Florentyny, Nadziei i jej sióstr bliźniaczek. Nadzieja całkowicie skradła moje serce, jest niesamowicie wrażliwa, szczera, dobra, pełna współczucia i miłości dla zwierząt. Ukochany Sokołów jest jej całym światem i to się nigdy nie zmieni.

Autorka zabiera nas w cudny i jednocześnie trudny świat. Ludzie w nim żyjący tak samo jak wszędzie kochają i nienawidzą, są źli i dobrzy, wrażliwi, empatyczni i zapatrzeni tylko siebie. Brak szacunku dla zwierząt, ludzka bezduszność i brutalność nie mają granic. Tajemnice, które okrywa zmowa milczenia. Liczne nawiązania do wierzeń ludowych, zabobony, obyczaje i tradycja, tkwiąca głęboko w tych ludziach i przekazywana z dziada pradziada. Potęga i wszechobecność otaczającej przyrody. Niepokój, przemiany jakie mają miejsce na świecie. Ulotność chwili, przemijanie, cuda, duchowość, których nie da się racjonalnie wytłumaczyć. Zazdrość i zawiść, które niosą zło.

Przepiękna, klimatyczna, niespieszna, mądra opowieść łączy w sobie elementy obyczajowości z odrobiną magii i słowiańskimi wierzeniami. Wszystko ze sobą idealnie współgra, tworząc rewelacyjna całość, od której trudno się oderwać. Nie da się przejść obok niej obojętnie, jej refleksyjna, poetycka forma skłania do zadumy. Serdecznie polecam,Tatiasza i jej książki :)

Dziubowy dom stał otoczony niecodziennym niebieskim ogrodem, a zamieszkiwały go osoby niezwykłe. Siemił wiecznie wpatrzony był w gwiazdy, choć coraz częściej spuszczał wzrok na ziemię, gdzie we wszystkim widział liczby. Bliźniaczki przestały rozmawiać ze swoją nieżyjącą siostrą, ale Jaśmina w snach widywała przyszłość. Florentyna wciąż rozumiała kwiaty, które chętnie ją otaczały, a Nadzieja... Nadzieja wyrosła na silną kobietę, za którą krok w krok podążały okoliczne zwierzęta. Jedynie Hanula wciąż twardo trzymała się tego, co realne, choć żyła w niej pamięć o pradawnej magii. Mocy, która zdawała się po wojnie zanikać, by dopiero spadająca gwiazda znowu ją obudziła i zasiała niepokój w mieszkańcach okolic Lisiego Lasu.

„Nadzieja od zwierząt" to kontynuacja „Florentyny od kwiatów" (choć z rodzaju tych, gdzie znajomość poprzedniego tomu nie jest konieczna, ale mile widziana). Obie powieści znajdują się na pograniczu tego, co realne z tym, co pradawne i nadprzyrodzone. Kwiat może stać się człowiekiem a człowiek kwiatem, Królowa Ciem zamieszkuje puszczę, a niepozorny odłamek z kosmosu może przynieść nieszczęścia. W lasach wciąż mieszka pamięć o mocy, która wolna jest od postępu, a ludzkie namiętności czy lęki jedynie niekiedy niesłusznie tłumaczone są nadprzyrodzonym, które już aż tak chętnie nie miesza się do ich życia. W małej wiosce teraźniejszość przeplata się z tym, co odeszło, a ludzie wciąż boją się tego, co kiedyś było codziennością. Pamiętają o brutalnych czy nadprzyrodzonych wydarzeniach, o których szeptają drzewa, choć nikt już nie rozumie ich mowy. Jest rok 1968 i niepokój, który panuje w kraju, sięga aż do niewielkiego Sokołowa oraz okolicznych terenów, które zdają się wrzeć.

A oprócz nadprzyrodzonego jest to, co codzienne. Są pierwsze miłości, walka o ideały czy smutne obserwacje tego, jak wszystko przemija. Ludzie odchodzą, a na ich miejsce pojawiają się nowi, ale ich obecność wiele zmienia. Nadzieja w tej gonitwie próbuje odnaleźć szczęście między rodzinnym Sokołowem, uczelnią w Poznaniu a mroczną Puszczą Białowieską. Są w tym chwile szczęścia i słodyczy, ale nad wszystkim wisi burzowa chmura, która w każdej chwili może przynieść deszcz i pioruny.

Agnieszka Kuchmister tworzy piękne światy, a robi to za pomocą pięknych zdań. Jest w stanie napisać coś pokroju: „Wy­chło­dzo­ne mury aka­de­mi­ka z czer­wo­nej cegły wchła­nia­ły słowa i sny tych, któ­rzy się w nich zna­leź­li. Słu­cha­ły wes­tchnień, wy­pła­ki­wa­nych w po­dusz­ki smut­ków, ra­do­snych chi­cho­tów i szep­ta­nych zwie­rzeń" i jej powieść pełna jest właśnie tak urokliwych opisów. Język ten łatwo trafia do mojej wrażliwości, a całość jest tak zgrabnie poprowadzona, że mogę jedynie z zachwytem mówić o tej powieści. Co tytuł Agnieszka coraz bardziej rozkochuje mnie w swojej prozie i potrzebuję jej więcej i więcej, by odnaleźć w życiu równowagę. Bo podczas lektury czuję, jakbym znalazła swoje miejsce. Jakbym dostała to, czego najbardziej potrzebowałam.

Zróbcie mi tę przyjemność i czytajcie.

Znów powróciłam do Sokołowa. W głowie ponownie zaszumiało od zapachów niebieskich kwiatów, czarcie ziółko ponownie zakwitło i po raz kolejny nikt nie weźmie ostrzeżeń Mogiłka za prawdę. W lisim lesie znów obudzą się zjawy, a gdy przyjedzie cygański tabor posłuchamy dźwięków skrzypiec.

Pewne wydarzenia staną się tylko wspomnieniem, dawni bohaterowie pozostaną jedynie obrazem, zniknie obawa przed wiedźma Żyrborką, nie usłyszymy już głosu studziennej panny. Tym razem postać Nadziei przewinie się przez karty powieści, bohaterki doskonale rozumiejącej mowę i potrzeby zwierząt.

Po raz kolejny odświeżone zostaną historię o dawnym Sokołowie, a w oczach bohaterów dostrzeżemy strach przed upływającym czasem.

Nie ma większej miłości do świata niż ta opisana przez autorkę, pokazana przez niezwykle obrazy, momentami sielankowa, ale i niepokojąca.

Polecam wszystkim łaknącym dobrej polskiej literatury barwionej zabobonami, folklorem i nieco magicznej.

Mam nadzieję, że autorka nie poprzestanie w swym pisarskim fachu, gdyż robi to znakomicie

Żałuję, że nie mogę tej historii mocno przytulić. Ubolewam, że dane jest mi tylko zamknąć jej papierową otoczkę w ramionach. Kolejna książka spod pióra Agi Kuchmister znów utorowała sobie drogę w najskrytsze zakamarki mojej wrażliwości, po raz drugi od pierwszych stron skradziono mi serce. I to niesamowite uczucie, bo jak tracić zmysły, to tylko dla tak nietuzinkowej historii. „Nadzieja od zwierząt” jest powieścią jeszcze bardziej mi bliższą, na wskroś wyjątkową, dotyka bowiem tematyki, która zawsze mnie porusza i rozczula. Miłość do istot, które często pozostają bezbronne w obliczu ludzkiego okrucieństwa, jest bezwarunkowa, trwała i bezpieczna – to najpiękniejsze uczucie, którego doświadczyłam, dlatego opowieść tak bardzo mnie ujmuje. Całą mądrość i głębokie refleksje nakreślono zadaniami, które zachwycają niezwykłością i poetyckim sznytem, tak charakterystycznym dla Agnieszki Kuchmister. Oniryczne pióro autorki, które tworzą lotki okryte mrokiem, niepokojem i grozą wywołującą na skórze czytelnika dreszcze, maluje słowiańskie obrazy za pomocą słów. Portret sielskiej wsi z wyraźnie podkreśloną miłością i szacunkiem do fauny i flory kontrastuje z tajemniczym złem i pradawnym bajdurzeniem opartym o elementy realizmu magicznego. „Nadzieja od zwierząt” to klimatyczna baśń, która zadziwia zawartymi w sobie wartościami, ale jednocześnie napełnia też trwogą. Głębokie rozważania o definicji czasu, o przemijaniu nadają historii powagi, a wykreowana przez autorkę szalona miłość, oddanie i poświęcenie dostarczają ogromu emocji, które rosną, im bardziej zbliżamy się do ostatniej kropki. Ludowe wierzenia, moc natury, niewyjaśnione cuda i dziwy oraz uwrażliwiające przesłanie to krzyżujące się uliczki duchowej podróży, której doświadcza się z tą historią. Leniwie snuta opowieść, którą w misterny sposób utkano z różnych gatunków – to prawdopodobnie znów będzie moja książka roku! Jeżeli mielibyście przeczytać tylko dwie pozycje literackie w życiu, proszę, sięgnijcie po tę serię. Nadzieja tak samo, jak Florentyna, każdego swojego czytelnika otuli empatią, prostotą i delikatnością. Pokochacie tę książkę, macie moje słowo!

Wyobraź sobie baśń, do której drzwi otwierasz wraz z pierwszym zdaniem. Wyobraź sobie, że przenosisz się do zupełnie innego miejsca. Nagle twoją rzeczywistość znika, a zmysły zaczynają działać. Czujesz zapach niebieskich kwiatów i ciasta Hanuli, słyszysz cygańską muzykę, a twoim oczom ukazuje się piękna dziewczyna o rudych włosach. U jej stop biegają niezliczone ilości zwierząt. Ma w sobie wyjątkową aurę, która cię przyciąga. Chwytasz ją za rękę i zanurzasz się w Lisim Lesie. Z jednej strony czujesz strach, a z drugiej, ekscytację wywołaną tym, co nieznane...

Czytanie powieści Agnieszki Kuchmister można porównać do słuchania muzyki. Zamykasz oczy, a jej dźwięki otulają cię i czujesz się tak błogo, tak cudownie... Patrz, gdzie wzrok nie sięga; łam, czego rozum nie złamie… Te słowa miałam cały czas w głowie w trakcie czytania. I choć nieco sparafrazowane, zdają się idealnie oddawać clue „Nadziei od zwierząt”. Bo oto opowieść snuta przez autorkę zwraca uwagę na to, co ukryte. Pod baśniową otoczką skrywa się historia o miłości najbliższych, która potrafi zaakceptować wszelkie dziwactwa. O zazdrości, która niszczy wszystko wokół. O przemijaniu, które jest nieodłącznym elementem naszego życia. Jedni odchodzą, inni przychodzą, a miejsca przy stole są cały czas zapełnione… To jednak przede wszystkim gorzka opowieść o ludzkiej podłości, zwłaszcza względem naszych czworonożnych braci. Między wierszami można wyczytać cały żal, jaki autorka włożyła w usta tej, która czuła więcej i rozumiała więcej. Dla której każde zwierzę było ważne. Która stawiała w hierarchii swoich małych przyjaciół na równi z ludźmi, a może i wyżej… Która nie potrafiła zaakceptować otaczającego jej świata, pełnego bezduszności. Dziewczynie, która chłonęła każdy ból, każdą ranę, każdą kolejną śmierć zwierzęcia, stając się jednością ze światem flory i fauny. Powieść Agnieszki Kuchmister to bowiem także piękna historia o życiu ramię w ramię z naturą, która może być naszym wybawicielem, ale i zgubą dla tych, którzy uszanować jej nie potrafili.

Autorka ma niebywały dar opowiadania o rzeczach prostych, prozaicznych czynnościach w taki sposób, że w jej powieści stają się one wyjątkowe, wprawiając nas w zachwyt. Czasami miałam wrażenie, że oto jestem znów małą dziewczynką, którą dziwi ten świat, a każde nowe doświadczenie urasta do rozmiarów wielkiej przygody. Pod powiekami czułam łzy, kiedy do moich nozdrzy w irracjonalny sposób docierał zapach domowego wypieku. Widziałam babcię, zagniatającą ciasto, niemal czułam jego smak. Znów byłam beztroska, znów cieszył mnie każdy drobiazg… Rzadko się zdarza, aby autor umiał sięgnąć tak głęboko, do ukrytych pokładów wrażliwości i oczarować słowem. Tak po prostu. A ona to potrafi. Snuje swoją baśń, która dociera do zakamarków naszego serca i duszy, aby rozkwitnąć niczym ogród pełen… niebieskich kwiatów.

Podsumowując:

„Nadzieja od zwierząt” to bardziej mroczna, ale równie piękna, jak „Florentyna od kwiatów” opowieść, która balansuje na granicy jawy i snu. Okraszona magią powieść, która zabiera czytelnika w niesamowitą podróż. To jedna z tych książek, do których pasuje określenie, że lektura całkowicie odrywa czytelnika od rzeczywistości. I choć świat wykreowany przez autorkę czasami przeraża i smuci, to wciąż czujemy się tak, jakbyśmy, zupełnie jak kolejne figurki w tajemniczym domku dla lalek, byli na swoim miejscu. Agnieszka Kuchmister to nasz rodzimy gawędziarz, który snuje swoją opowieść pełną uniwersalnych wartości. W której realizm magiczny miesza się ze zwykłą codziennością i jest tożsamy z tym, co piękne i wyjątkowe w opozycji do szarej rzeczywistości. To pełna odniesień do ludowych wierzeń, kolejna nietuzinkowa powieść spod pióra autorki, którą Wam polecam z całego serca.

Na kontynuację „Florentyny od kwiatów” przyszło nam czekać kilka miesięcy, i tak oto dzisiaj możemy cieszyć się trzymając w dłoniach „Nadzieję od zwierząt”. Agieszka Kuchmister kolejny raz wprowadziła nas w niezwykły, baśniowy klimat, gdzie obok wierzeń ludowych, obok zjawisk nadprzyrodzony znajdziemy monumentalną sympatię do zwierząt i roślin, których życie od samego początku istnienia powiązane jest z życiem i obecnością człowiekiem.

Autorka kolejny już raz nakreśliła opowieść opartą na tajemniczości , gdzie mieszająca się ze sobą przeszłość i przyszłość otulona zostaje magiczną melodią płynąca z cygańskich skrzypek. Prezentuje nam czytelnikom swoją literacką próbę zachwytu nad światem. Światem w którym zaciera się granica między jawą a snem, a rytm życia wyznaczany jest przez przyrodę. Gdzie zwierzęta i współodczuwanie ich krzywd jest nie tylko bolesnym doświadczeniem ale też darem otrzymanym od niebios. W końcu gdzie miłość prowadząca do obłędu, zazdrość i śmierć nie tylko skłaniają do refleksji ale też potęgują wywołany wcześniej niepokój.

Nie sposób tez w tym miejscu nie wspomnieć o stylu pisarskim autorki – niedościgły i stanowiący powiew świeżości w literaturze, chociażby dzięki wykorzystywaniu barwności i różnorodności języka polskiego.

Ten specyficzny, oniryczny klimat, malownicze opisy i poetycki język kolejny raz sprawiły, że chciałoby się tych drzwi do sokołowskiego świata nie zamykać…

Czytajcie, delektując się każdym zdaniem…