Na zawsze Santorini

Recenzja

Na zawsze Santorini

Autor: Katarzyna Leśniak

Wydawnictwo: Filia

„Do miłości trzeba dorosnąć, trzeba zrozumieć, na czym ona polega.”

Są książki, które nie zatrzymują się na opowiadaniu historii, one wciągają, poruszają i zostawiają ślad głęboko w sercu czytelnika. Taką właśnie powieścią jest książka Katarzyny Leśniak.

Autorka zabiera nas na grecką wyspę, pełną słońca, kolorów i zapachu morza i daje bohaterom przestrzeń, by odnaleźli siebie nawzajem po latach.

Na zawsze Santorini to historia o drugich szansach, o odwadze, o sile miłości i o nieuchronności losu, którego nie da się oszukać. To książka, która zaczyna się jak obietnica pięknego romansu, a kończy jak najcenniejsza lekcja życia.

Marta, główna bohaterka, to kobieta, która długo tkwiła w toksycznym związku. Jej codzienność była pełna bólu i złych wspomnień, a jej poczucie wartości zostało zniszczone. W dniu rozwodu dostaje jednak propozycję, która staje się punktem zwrotnym, zaproszenie na Santorini od Janisa, mężczyzny, który kiedyś zajmował szczególne miejsce w jej sercu. Ta wiadomość brzmi jak szept losu: „to jeszcze nie koniec, spróbuj jeszcze raz.”

Podróż na grecką wyspę jest czymś więcej niż wakacyjną ucieczką. To powrót do wspomnień, które pachną słońcem, morzem i młodzieńczą beztroską. To także odkrywanie siebie na nowo, bo Marta po raz pierwszy od dawna zaczyna oddychać pełną piersią. Spotkanie z Janisem okazuje się czymś niezwykłym. Ich rozmowy płyną naturalnie, jakby czas się zatrzymał.

Stare uczucie powraca ze zdwojoną siłą, a czytelnik ma wrażenie, że obserwuje historię, która jest napisana w gwiazdach.

Ich relacja rozwija się naturalnie, z czułością i lekkością, jakby czas nigdy nie minął.

Jednak Katarzyna Leśniak nie daje złudzeń, że będzie to bajka z cukrowym zakończeniem. Gdy na jaw wychodzi choroba Janisa, cały świat bohaterów zaczyna się chwiać. Miłość, która miała być początkiem, staje się walką z czasem, walką o każdy uśmiech, każdą rozmowę, każdy wspólny zachód słońca. To właśnie w tych momentach powieść nabiera niezwykłej głębi. Bo jak żyć, wiedząc, że wspólnych chwil zostało tak niewiele? Jak kochać, gdy z tyłu głowy czai się strach przed rozstaniem?

Autorka niezwykle umiejętnie balansuje między lekkością a dramatyzmem. Z jednej strony daje czytelnikowi sceny pełne radości i bliskości, chwile, w których bohaterowie na nowo odkrywają siebie i miłość. Z drugiej obnaża kruchość życia, pokazując, że nic nie jest dane na zawsze. W tej mieszance tkwi największa siła powieści: w jednej chwili uśmiechasz się szeroko, by za moment mieć łzy w oczach.

"Na zawsze Santorini" to książka, która uczy wdzięczności. Przypomina, że czas jest największym darem, jaki otrzymujemy, i że to, co naprawdę się liczy, to obecność drugiego człowieka, jego troska, szacunek, czułość. Miłość w tej historii nie jest naiwna, nie jest łatwa, ale jest prawdziwa. I to właśnie sprawia, że zostaje w pamięci tak mocno.

Leśniak napisała powieść, która rozdziera serce, ale jednocześnie je koi. To historia o odwadze, o tym, że nawet jeśli nie możemy wygrać z losem, możemy wygrać chwilę, uczynić ją piękną, wyjątkową, wartą zapamiętania. To historia, która uczy wdzięczności za każdy dzień i przypomina, że życie składa się z chwil, ulotnych, ale bezcennych.

Po lekturze tej książki trudno nie zadać sobie pytań: czy ja doceniam to, co mam? Czy potrafię zatrzymać się w biegu i ucieszyć z drobiazgów? Czy wiem, że każda chwila może być ostatnia?

„Na zawsze Santorini” to powieść niezwykle intensywna, pełna emocji, utkana z chwil pięknych jak zachód słońca – ulotny, nie do zatrzymania, a jednak pozostający w sercu na zawsze. To książka, która złamie Wasze serce, ale jednocześnie pokaże, że miłość, nawet jeśli nie trwa wiecznie, jest warta każdej ceny.

"Szczęście i miłość przeplatające się z ogromnym bólem i strachem to było idealne określenie tego, co czułam."

Polecam każdemu, kto nie boi się emocji, kto szuka w literaturze prawdy o życiu, a nie tylko słodkich złudzeń. To jedna z tych historii, które zostają w człowieku na długo – jak wspomnienie, do którego wraca się w chwilach ciszy.

Marta tkwi w nieudanym małżeństwie z Michałem. Dopiero pobyt nad morzem i rozmowa ze starszą kobietą uświadamia jej,że nie powinna być z osobą, która jej nie szanuje i nie potrafi okazać miłości. Powoli dojrzewa do decyzji o rozwodzie, a w dniu wygranej sprawy za namową przyjaciółki postanawia wylecieć na Santorini gdzie mieszka jej pierwszy chłopak.

Tyle, według mnie powinien zawierać opis z tyłu książki. Niestety tak nie jest i to zepsuło całą frajdę podczas czytania, więc lepiej na tyły nie zaglądajcie😉. Ja czytając miałam świadomość co wkrótce się wydarzy i przeszkadzało mi to. Jeszcze jedna rzecz nie przypadła mi do gustu. Takie przeskoki w czasie, brakowało mi normalności, codzienności bohaterów. Jakby autorka chciała szybko wszystko skończyć...

Książka jest przesiąknięta...smutkiem. Już sam początek taki jest i może nie wywołałby u mnie tak wielkich emocji gdyby nie był tak bardzo prawdziwy.

To powieść o tym co nieuniknione chociaż czasem przychodzi o wiele za wcześnie.

O straconych latach których już nikt nie wróci.

O miłości dwojga ludzi, która i tak jakoś znajdzie do siebie drogę.

O odwadze jaką trzeba w sobie mieć by postawić się złu i zawalczyć o siebie.

Smutna, bo myślę, że nie będzie osoby, która przy niej nie zapłacze, niemniej na swój sposób urzekająca pięknem przyrody na Santorini i przytłaczająca prawdziwością niektórych sytuacji.

„Na zawsze Santorini” to książka, przy której wylałam morze łez. Zarówno początek tej historii, jak również koniec sprawił, że chusteczki były potrzebne.

Katarzyna Leśniak zabrała mnie w piękną, emocjonalną i klimatyczną podróż do Santorini. Bo właśnie tam po zakończeniu toksycznego małżeństwa, Marta udała się. W dniu rozwodu dostała list od starej miłości sprzed lat, z zaproszeniem na wyspę. Na początku uznała, że nie jest to dobry pomysł, ale jej przyjaciółka miała inne zdanie i wykupiła jej bilet. Jak wiadomo stara miłość, zwłaszcza gdy jest pierwszą, nie rdzewieje. I tak oto zaczyna się do Marty uśmiechać las. Przeżywa z Janisem najpiękniejsze chwile. Nie trwa to jednak długo. Mężczyzna coś przed nią ukrywa.

„Na zawsze Santorini” to książka, którą czyta się w jeden wieczór. Dostarcza wielu skrajnych emocji. A gdy zaczną lać się łzy, to nie ma mowy by ją odłożyć. I jeśli myślicie, że na końcu już nic się takiego nie zdarzy, to mylicie się. Naprawdę opowieść o Marcie i przystojnym Greku jest piękna i bardzo emocjonując. Chciałoby się dla nich zatrzymać chwilę, która pędzi ku końcowi.

Oprócz emocji, które dostarcza ta opowieść, czytelnik rozkoszuje się pięknymi opisami Santorini. Uwielbiam takie lekkie i klimatyczne powieści, które zachęcają do odwiedzenia opisanych miejsc.

Jeśli szukacie lekkiej, przyjemnej i bardzo wzruszającej książki, to możecie już nie szukać. „Na zawsze Santorini” zaspokoi Wasz czytelniczy gust.

🩵 „𝓝𝓪 𝔃𝓪𝔀𝓼𝔃𝓮 𝓢𝓪𝓷𝓽𝓸𝓻𝓲𝓷𝓲” 𝓚𝓪𝓽𝓪𝓻𝔃𝔂𝓷𝓪 𝓛𝓮ś𝓷𝓲𝓪𝓴 🩵

 Zachód słońca, spotkanie po latach, wielka miłość i wydarzenia, po których nic już nie będzie takie samo. 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

„Do miłości trzeba dorosnąć, trzeba zrozumieć, na czym ona polega.” ✨

„Na zawsze Santorini” to niezwykle urzekająca opowieść o kobiecie, której życie bardzo boleśnie doświadczyło, jednak próba powrócenia do przeszłości zaowocowała pięknymi chwilami po latach łez i cierpienia. ✨

Poznajemy Martę. Po bolesnych przejściach i rozwodzie z przemocowym facetem, kobieta postanawia skorzystać z propozycji swojej dawnej miłości i leci na Santorini. Błękitna woda, zapierające dech w piersi widoki i ON - Janis. Tam chwilę wytchnienia zamieni się w coś więcej, a stare uczucia do mężczyzny, którego Marta kiedyś bardzo kochała powrócą ze zdwojoną siłą. Jednak ich sielanka nie będzie trwała długo. Zakochani będą musieli zmierzyć się z chorobą i poczuciem upływającego czasu. Marta i Janis zaczną żyć pełnią życia i korzystać z każdej wspólnej chwili. Bo czy można zatrzymać czas, który nieubłaganie pędzi ku końcowi? 💔

Patrząc na okładkę książki „Na zawsze Santorini” czytelnik spodziewa się lekkiej, wakacyjnej opowieści o miłości. Jednak autorka, zafundowała nam pełną emocji, żalu i niewypowiedzianych słów opowieść o ulotności życia. Nie oszczędza swoich bohaterów. Zrzuca nam nich naprawdę bardzo dużo. Tym samym uświadamiając nas, że właśnie takie jest życie, które toczy się swoim rytmem i trzeba się z tym pogodzić, a także zaakceptować to co nam przyniesie i mimo wszystko cieszyć się z tego.

Fabuła jaką stworzyła Katarzyna Leśniak jest bardzo emocjonująca, a co za tym idzie niesie ze sobą mnóstwo skrajnych emocji. Bez zbędnych ozdobników tą historią autorka pokazuje samo życie. Uświadamia jak wiele można zrobić dla miłości, co jest pięknym przekazem.

„Na zawsze Santorini” to bolesna historia o miłości i kruchości życia. Niosąca ze sobą wiele smutku, ale i nadziei, która pokazuje, że należy cieszyć się z każdej chwili w życiu. ✨Historia Marty i Janisa zostanie w moim sercu ❤

Powieść obyczajowa z silnym wątkiem romantycznym Na zawsze Santorini Katarzyny Leśniak jest literackim debiutem autorki. Wzrok przyciąga przepiękna, klimatyczna okładka nawiązująca stylistyką do greckiego krajobrazu.

Fabuła powieści dotyczy wydarzeń związanych z życiem młodej Polki Marty. Od wielu lat uwikłana jest ona w toksyczne małżeństwo, w którym od dawna nie ma miłości. Jednak dopiero otarcie się o śmierć mobilizuje kobietę do opuszczenia męża po 8 latach małżeństwa. Przez wszystkie lata małżeństwa Marta wspomina wakacyjną miłość sprzed 10 lat – młodego Greka Janisa, którego poznała podczas pobytu z rodzicami na Santorini. On także ją pamięta, co roku wysyłając urodzinowe życzenia. Gdy niespodziewanie tuż po rozwodzie otrzymuje od niego zaproszenie do Grecji leci niepewna co ją tam czeka. Chciałaby odnaleźć tamtą młodą, zakochaną parę. Mimo upływu czasu okazuje się, że dawne uczucie szybko się odradza, ale na przeszkodzie do szczęśliwego zakończenia staje nieuleczalna choroba mężczyzny. Czy mimo to zdecydują się być razem? Jak potoczą się dalsze losy Marty i Janisa? Czy wakacyjna miłość ma szansę przerodzić się w coś trwałego?

Głównym motywem powieści jest miłość. Pisarka pokazuje nam jak ważna jest w życiu każdego z nas. Prawdziwe, głębokie uczucie może przetrwać lata i przedłużyć życie. Z kolei trwanie w związku bez obustronnej miłości jest niszczące i destrukcyjne. Marta potrzebowała bardzo długiego czasu by zmienić swoje życie, zawalczyć o siebie i dać sobie prawo do szczęścia. Ważną rolę w tej przemianie odegrała jej przyjaciółka, co pokazuje jak istotne jest w naszym życiu posiadanie osób, które zapewniają nam bezinteresowne wsparcie i pomoc. Z kolei dla Janisa, a potem też dla Marty, ogromnym wsparciem byli członkowie jego rodziny – rodzice i siostra. Pięknym przesłaniem powieści jest pokazanie, że każda chwila z kimś kogo się kocha jest piękna i wyjątkowa, nawet naznaczona niepewną przyszłością. Bardzo podobał mi się zwyczaj głównych bohaterów celebrowania zachodów słońca i wspólne symboliczne pożegnanie dnia.

Powieściowe postacie nie są zbyt skomplikowane, ale budzą sympatię. Marta najpierw przez długi czas jest bezwolną ofiarą sadystycznego męża. Potem w Grecji otoczona ciepłem miłości Janisa, zaczyna wierzyć w siebie i rozkwita uczuciowo. Mimo lęku o przyszłość podejmuje decyzje wymagające odwagi wewnętrznej i jest w nich konsekwentna, zmierzy się z bolesnymi, trudnymi sytuacjami i mimo bólu radzi sobie z nimi. Janis jest jak dla mnie trochę bajkową postacią. Przez wiele lat pielęgnuje w sobie uczucie do Marty, idealizuje ją. Ale też nie robi nic, by dowiedziała się o stałości jej uczucia do niej. Dopiero choroba mobilizuje go do kontaktu z ukochaną. Kiedy zyskuje jej wzajemność jest czuły, delikatny, kochający, romantyczny. Po prostu idealny i przez to malo nierealny, ale może tylko mnie się tak wydaje? Podobała mi się postać Weroniki, wspierającej przyjaciółki, która jest stale obok, motywuje, doradza, pomaga, wspiera, kiedy trzeba popycha do działania. Po prostu wspaniała przyjaciółka, jaką każda kobieta powinna mieć.

Dużą rolę w tej powieści odgrywają emocje. Fabuła prowadzi nas przez życie bohaterki zapewniając całą ich gamę. Pisarka nie szczędzi swoim bohaterom trudnych wyborów i bolesnych przeżyć, więc tak jak to bywa w życiu te przykre i smutne emocje przeplatają się z tymi przyjemnymi i radosnymi. Przeżywamy je razem z bohaterami, bo Katarzyna Leśniak bardzo dobrze potrafi je przekazać na kartach powieści. Znakomicie pomaga w tym narracja pierwszoosobowa głównej bohaterki zapewniająca wgląd w jej przeżycia i odczucia. Osoby, które emocjonalnie podchodzą do lektury nie raz będą ocierać łzy wzruszenia.

W tworzeniu romantycznej atmosfery i tym samym zwiększaniu intensywności przeżyć ważną rolę odgrywają opisy malowniczych, klimatycznych miejsc. Opisy greckich miasteczek i krajobrazów, przywołanie kolorów i smaków przenosi nas w te urokliwe zakątki. Z kolei subtelne i sugestywne opisy scen erotycznych są dopełnieniem przeżywanej miłości między bohaterami.

Narracja jest płynna, akcja rozwija się w dobrym tempie, a pojawiające się dramatyczne sceny skutecznie podnoszą napięcie. Widoczne są pewne niedociągnięcia w sferze językowej, ale nie zakłócają one znacząco odbioru całości. Ciekawe jest wprowadzenie do narracji pamiętnika Janisa, co zapewnia czytelnikowi wgląd w wydarzenia z jego perspektywy.

Na zawsze Santorini składnia do refleksji nad życiem. Pokazuje, że nie zawsze bajkowe historie mają bajkowe zakończenia, a wielka miłość może się łączyć z wielkim bólem i stratą. Ale bez względu na cenę warto kochać i być kochaną. Historia miłości Marty i Janisa porusza i wzrusza. U niektórych może przywoła wspomnienia ich pierwszej miłości, u innych wakacji w Grecji, a jeszcze u innych wspomnienie kogoś, kogo już nie ma. Na pewno nie pozostawi Was obojętnymi. Będzie doskonałą lekturą na letnie popołudnie dla tych, którzy lubią emocjonalne historie, które wzruszą, rozczulą, zasmucą i pozostawią w refleksyjnym nastroju. Polecam tę debiutancką powieść Waszej uwadze.

Są takie książki- a pewnie i filmy- które od pierwszej chwili czymś nas ujmują. I choć później zdajemy sobie sprawę ze słabych stron, pozostajemy pod ich urokiem do samego końca.

Tak stało się ze mną i powieścią „Na zawsze Santorini” Katarzyny Leśniak. Zobaczyłam okładkę, tytuł i… byłam kupiona!

Wiedziałam już, że cokolwiek tam znajdę,uwierzę miejscu i bohaterom, dam się porwać historii.

Nie zawiodłam się! Historia Marty i Janisa, mimo że kliszowa, z drobnymi nienaturalnościami językowymi, jak użycie pełnych imion w wołaczu (poprawne gramatycznie, ale kto dzisiaj tak mówi?), sprawiła, że polało się nawet kilka łez.

Do tego opisy cudownego Santorini… i poczułam się jak na prawdziwych greckich, choć niezupełnie sielskich, wakacjach!

🌺„Na zawsze Santorini” to emocjonalna historia pokazująca,że życie potrafi w najmniej oczekiwanym momencie zaskoczyć.Przynieść coś pięknego i prawdziwego po latach cierpienia i samotności.To dowód,że czasem warto zaryzykować i powrócić do przeszłości.Nie bać się,mimo że czas biegnie zbyt szybko i niesie ze sobą nieuchronne rozstanie.

🌺Powieść niesie mnóstwo refleksji nad życiem, cieszeniem się z każdego dnia,chwytanie wspólnych dni i zachodów słońca oraz to,że prawdziwa miłość spotyka się tylko raz w życiu.To uczucie się nie zapomina i przy nim jesteśmy najbardziej spełnieni i szczęśliwa.Znalezienie go to nagroda i nawet krótki czas przy ukochanej osobie daje pełnię szczęścia.

🌺Lektura wyciska łzy nad losem bohaterów.Zarówno wydarzenia z przeszłości,teraźniejszości i przyszłości powodują,że emocje powodują zeszklone oczy. Bardzo przeżywałam trudne momenty bohaterów.Czułam ich ból,strach,śmiech,radość a nawet wewnętrzna miłość,która czekała na nich przez lata.Z jednej strony jest pięknie podczas czytania,a z drugiej boleśnie,kończąc na nadziei i wsparciu najbliższych oraz cudów mających obok siebie.

🌺„Na zawsze Santorini” to przepiękna historia o prawdziwej miłości,która czekała lata,by mogła się odnaleźć.To także ból i zrozumienie,że życie pisze swoje historie i niestety z tym trzeba się pogodzić.Piękna,wzruszająca oraz życiowa opowieść o miłości,którą każdy z nas chce poczuć

🌺Czytajcie-ogromnie polecam

Czasem potrzebuję odskoczni w postaci uroczej, przepełnionej romantyzmem książki, w której oprócz fruwających w brzuchu motyli znaleźć też można garść wzruszeń i nadzieję, że nie ma sytuacji bez wyjścia, a szczęście jest na wyciągnięcie ręki.

Marta, główna bohaterka, od lat tkwiła w toksycznym związku. Decyzja o rozwodzie jest dla niej krokiem w nieznane, ale też pierwszym prawdziwym oddechem od dawna. Los, jak to często bywa w powieściach, lubi płatać figle i właśnie wtedy dostaje zaproszenie od Janisa, swojej dawnej miłości. Santorini staje się więc nie tylko miejscem ucieczki, ale i przystanią, w której można odnaleźć siebie na nowo.

To była ładnie napisana historia o miłości, która łączy dwoje ludzi aż po grób. Autorka opowiada nie tylko historię miłości, ale też opowiada o Grecji, przepięknych krajobrazach i najpyszniejszym jedzeniu.

Ta książka jest bardzo subtelna. Opowiada o przeżytych traumach, o tym, jak ważna w życiu jest obecność bliskich i przyjaciół i, że czasem nie da się wybrnąć z trudnej sytuacji życiowej bez odpowiedniej i fachowej opieki specjalistów. Mówi o tym, że to nic złego prosić o pomoc i wskazuje gdzie jej szukać.

Postaci są bardzo kolorowe, ale nieprzerysowane, odnosi się wrażenie jak gdyby byli naszymi znajomymi, przyjaciółmi, na których można liczyć. Dialogi nie są mdłe, autorka zaserwowała tu szereg ciekawych pyskówek pomiędzy bohaterami.

Próżno tu doszukiwać się zgrzytów czy niedoskonałości. Książka jest przemyślana, urocza i zawiera w sobie pewną uniwersalną mądrość. Jestem przekonana, że większość dziewcząt, które sięgną po tę książkę, wyniesie z niej odrobinę morału. Nie wszystkie historie kończą się happy endem, ale w niektórych przypadkach życie jednak skłania się ku szczęśliwym zakończeniom. I zawsze trzeba w nie wierzyć. Bo o tym, że muzyka łagodzi obyczaje, nie trzeba przypominać nikomu.

"Na zawsze Santorini" to powieść na jeden, dwa wakacyjne dni. Czytanie o greckich wyspach przy takiej gorącej pogodzie sprawia, że nie tylko przenosimy się w inny świat i wymiar, ale także podążamy śladami bohaterów na pięknej wyspie. Jednak nie oczekujmy od tej historii lekkości i przyjemności. To książka z pewnością wywołująca wiele smutku. Tematy, jakie porusza autorka nie należą do tych dobrych. Lecz wiele w tej historii także radości, którą czerpią bohaterowie z małych rzeczy.

Marta ma za sobą ciężkie małżeństwo. Z mężem przemocowcem dziewczyna nie miała lekkiego życia. By oderwać się od codziennych trosk i wrócić do dawnej siebie przyjmuje propozycję przyjazdu na grecką wyspę od jej dawnej wakacyjnej miłości. Kobieta przy boku Janisa odzyskuje dawną energię. Jednak pewna skryta tajemnica nie daje się cieszyć szczęściem zbyt długo.

Ta historia jest słodko-gorzka i przejmująca. Dla tych, co nie lubią cukierkowatości w powieściach, jak najbardziej polecam.