Na tej samej ziemi. Lilka i Śliwa. Tom 2

Kinga z tęsknotą oczekuje na zakończenie rocznej misji Adama w stacji polarnej w Arktyce. Rozmawiają ze sobą tak często jak to możliwe przez Skype'a. Lila zawieszona pomiędzy Konradem i niezdecydowanym Tobiaszem, otrzymuje od ojca listy dziadka, z których dowiaduje się o tajemniczej mogile w górach w Niemczech. Postanawia wyruszyć w podróż, by spełnić wolę dziadka. Miała wyjechać wraz z Kingą, ale kontuzja nogi uniemożliwiła wcześniejsze plany. W zastępstwie przyjaciółki Lilce towarzyszy Konrad. Tobiasz ma złe przeczucia, jednak kobieta nie daje mu wyboru...

"Na tej samej ziemi" to kontynuacja losów bohaterów, których mieliśmy okazję poznać w pierwszej części "Pod tym samym niebem". Poraz kolejny autorka zaprasza nas do, momentami szalonej codzienności Lilki i ekipy z Małachowskiego. Przyznam, że tym razem jej postać podpadła mi na całego. Miałam ochotę nią potrząsnąć, żeby się ogarnęła. Za to Nelcia ponownie zdobyła moje serce nieprzeciętnymi tekstami, co czyni ją jeszcze bardziej wyjątkową pięciolatką. Bardzo polubiłam ten kawałek świata na łódzkiej ziemi, gdzie każdy poturbowany przez życie, czy to człowiek, czy zwierzak, znajdzie swój kąt i otwarte serce.

Wciągająca, obyczajowa fabuła, z domieszką humoru przeplatana trudnymi wspomnieniami dziadka Lilianny z czasów wojny, tworzy lekturę, której nie chce się odkładać. Również i w tej części nie zabrakło poważnych tematów, jak chociażby strata bliskich, tęsknota, pogubienie, które zachęcają do refleksji, czasem przywołują wzruszenie.

Polecam wam gorąco obie części 💙 i zapewniam, że ciężko będzie się z nimi rozstać.

Przeszłość uczy nas życia pod tym samym niebem, na tej samej ziemi. Wiele się zmieniało na przestrzeni wieków. Ludzkość dotykało wiele nieszczęść i kataklizmów, ale nie zmieniło się to, że „nie ma jednego scenariusza na życie i ciągle trzeba szukać nowych dróg, by znaleźć miejsce dla siebie”. Ale co dla każdego z nas i bohaterów książki Katarzyny Kieleckiej oznacza owe miejsce na ziemi?

Zakończenie powieści „Pod tym samym niebem” – pierwszej części losów Lilki, Neli, Kingi, Adasia i innych miało zamknąć książkę, z czego nie ukrywam byłam zadowolona. Po lekturze „Na tej samej ziemi” cieszę się, że mogłam wrócić do tych bohaterów. Każdy z nich staje przed nowymi wyzwaniami i rozterkami.

Kinga tęskni za narzeczonym Adasiem, który przebywa z innymi polarnikami na Spitsbergenie. Dręczy ją nie tylko tęsknota, ale też zazdrość i rozterki związane z ich wspólnym życiem po jego powrocie.

„Ciężko żyć bez miłości, jednak sprostać jej, gdy powszedniej jak chleb, to dopiero wyzwanie.”

Lilka po przeprowadzce do Łodzi, wiedzie zdawałoby się uporządkowane i spokojne życie. Pracuje, zajmuje się swoją pięcioletnią córką Nelą. Zawsze może liczyć na swoją przyjaciółkę Kingę, która na czas nieobecności Adama zamieszkała z nimi.

Nela mimo achondroplazji, czerpie z życia ile się da. Jak każda pięciolatka jest ciekawa świata, ma swoje humory, jest bardzo aktywna i uwielbia zabawy ze swoim kotożbikiem Estwoodem. To najcudowniejsza bohaterka tej książki. Jej przekręcanie wyrazów, cięte riposty, powtarzanie niecenzuralnych zwrotów, którymi bez zastanowienia rzuca Kinga są rozbrajające, wzruszające i bawiące do łez. Dzięki tej małej dziewczynce, człowiek sam ma ochotę sięgnąć po „kółki z gararetkiem”, a powieść zyskuje luźniejszą formę.

Życie Lilki odmienia przesyłka od ojca, przekazana przez niespodziewanego posłańca. Zawarte w niej informacje o ukrytej w Górach Połabskich rodzinnej tajemnicy sprawiają, że przyjaciółki postanawiają wybrać się w podróż jej śladami. Ale przewrotny los sprawi, że przyjaciółka nie będzie mogła wyruszyć w tę podróż wraz z Lilką i wybierze się z nią ktoś inny.

Autorka po raz kolejny świąt Bożego Narodzenia używa jedynie jako tła. Porusza mnóstwo ważnych tematów. Ponownie wplatając we współczesną historię opowieść z czasów II Wojny Światowej, pokazuje jak wiele nas łączy z ludźmi z przeszłości, ponieważ żyjemy pod tym samym niebem, co oni, na tej samej ziemi.

„W oceanie chłodu i beznadziei każdą wysepkę normalności należy czcić jak skarb.”

To piękna, wzruszająca, dająca okazję do refleksji a momentami zabawna historia o wpływie przeszłości na przyszłość, tęsknocie, radzeniu sobie ze stratą. O tym, iż „To, że coś wydaje się oczywiste, nie znaczy, że jest oczywiste dla każdego”. Że znalezienie swojego miejsca na ziemi dla każdego z nas może oznaczać coś zupełnie innego. Natomiast poszukiwanie go wcale nie jest takie proste, i nie znajdziemy tego, czego szukamy, dopóki nie uporamy się ze swoimi problemami, demonami, uczuciami. Dopóki będziemy czuć się samotnymi, pozbawionymi celu i motywacji do podjęcia jakiejkolwiek zmiany oraz nie dostrzeżemy, że są wokół nas ludzie, którzy są nam bliscy, zawsze pomocni, choć nie wiążą nas więzy krwi.

„… życie to nie tylko ból i rozczarowanie, że przychodzą chwile, gdy świat wokół staje się piękny, krajobraz zachwyca, a ludzie nie zawodzą. Nagle lgną do siebie nawzajem, bo znajdują w tym nadzieję, ukojenie i cel. To się może zdarzyć każdemu, więc jest na co czekać!”

Ta książka daje nadzieję i wiarę w ludzi, sens życia oraz siłę miłości.

Jako wzrokowiec od razu zakochałem się w okładce. Przepiękne barwy szybko przyciągnęły mój wzrok. Dzieł autorki nigdy wcześniej nie czytałem, więc był to mój debiut. Po czasie dowiedziałem się o poprzedzającym pierwszym tomie, jednak czytając "Na tej samej ziemi" nie odczułem żadnych braków wiedzy. Pani Kielecka oczarowała mnie tą lekturą. Klimat, jaki udało jej się stworzyć, ogrzewa serce i sprawia, że człowiekowi robi się lżej na duszy. Ponadto, w książce poruszane są kwestie alkoholizmu, bezdomności i wielu innych problemów. Uważam to za wielki plus. Autorka ujęła mnie swoją szczerością i umiejętnością pokazania świata takim, jakim jest w rzeczywistości.

Świetna lektura. Mnóstwo emocji i śmiechu, trochę refleksji. Doskonały język i można bez problemu czytać bez znajomości pierwszego tomu.

Na długie jesienne wieczory – „Na tej samej ziemi”, Katarzyna Kielecka

„Na tej samej ziemi” to moje pierwsze literackie spotkanie z autorką. Wiem, że jest to drugi tom, ale czytając go nie odniosłam wrażenia, aby brakowało mi niewyjaśnionych wątków. Dla zainteresowanych, część pierwsza nosi tytuł „Pod tym samym niebem”. Czy w takim razie Katarzyna Kielecka przekonała mnie do swojej twórczości?

Kinga i Lilianna, przyjaciółki. Lilianna po tym jak odziedziczyła większą część willi po zmarłej siostrze bliźniaczce swojej babci przeprowadziła się z Suwałk do Łodzi. W swojej części zamieszkała z córeczką, pięcioletnią Nelą oraz trójnogim kotem przypominającym żbika. Drugą, mniejszą część posesji zajmował przybrany wnuk babci Apolonii Tobiasz oraz jego przychodnia weterynaryjna. Lilianna nie ma w życiu lekko, kto z resztą ma? Po tym jak zdradził ją mąż, rozwiodła się z nim. Nie uznawał Neli za swoją córkę, mimo, iż nią była. Nie chciał wychowywać chorego dziecka. Nela chorowała na achondroplazję. Mimo choroby, było jej wszędzie pełno, nie przejmowała się tym a Lilka dokładała wszelkich starań aby córeczka wiodła jak najbardziej normalne życie, tak jak jej koleżanki i koledzy.

Achondroplazja to choroba, którą większość z nas zna pod nazwą karłowatość lub niskorosłość. Związana jest ze specyficzną budową kośćca – kości chorych są dużo krótsze, niż u ludzi zdrowych, przez co osiągają oni maksymalnie 130 centymetrów wzrostu. Mutacja kości zachodzi już w momencie prenatalnym. Choroba występuje raz na 26 000 urodzeń. - Źródło: [Adres usunięty]

Wraz z Lilianną zamieszkała również Kinga, która nie chciała przebywać w samotności po tym, jak jej narzeczony Adam został członkiem wyprawy polarniczej na Spitsbergen. Był tam mechanikiem i złotą rączką . Wspierał w razie awarii rodzimych naukowców. Bardzo tęsknili za sobą, ale decyzja o wyjeździe została podjęta i nie pozostawało im nic innego, jak tylko cierpliwie czekać, aż znowu będą obok siebie.

Rozmowa Kingi z Adamem:

– Ty, a dlaczego ona przylazła do ciebie w szlafroku?

– Poszła pod prysznic, gdy wróciliśmy z tej hali, i widocznie już jej się nie chciało ubierać.

– Ale cycki miała pod tym szlafrokiem.

– No miała. Chciałabyś, żeby je odkładała na półkę do szafy za każdym razem, gdy się ze mną widzi? ….

Tobiasz kilkanaście lat temu stracił w wypadku samochodowym narzeczoną. Po dzień dzisiejszy nie udało mu się stworzyć nowego związku, żył cały czas wspomnieniami. Może przestanie być samotny dzięki którejś z nowych sąsiadek?

Mamy również tutaj Pana Władka, pijaczyna, która nie raz podpadła Kindze. Młodzi wspierają go jak tylko mogą aby wyszedł z nałogu, dają mu dorywcze prace na ogrodzie, aby zarobił sobie na nową kurtkę, sweter czy buty. Dlaczego wylądował na ulicy?

Pewnego razu do Lilianny napisał ojciec, że znalazł jakiś stary list i przez pewnego posłańca przekaże go jej. Lilka jest ciekawa co ON w sobie skrywa. Kiedy ma już możliwość zapoznania się z jego treścią, dowiaduje się, że są to spisane wspomnienia i dokumenty jej dziadka. Z dokumentów dowiaduje się o pewnej tajemnicy skrytej w Górach Połabskich, a wydarzenia te miały miejsce w latach 1945. Niestety Kinga nie będzie w stanie jej towarzyszyć w tej wyprawie. Z kim się zatem tam wybierze? Czym okaże będzie owa tajemnica? Czy spełni ostatnią wolę zmarłego dawno temu dziadka?

Katarzyna Kielecka zaskoczyła mnie na duży plus. Nie wiem, czy ja jestem czytelnikiem mało wymagającym, czy rzeczywiście na rodzimym podwórku mamy coraz więcej świetnych pisarzy. Wydarzenia mają miejsce w okolicy Świąt Bożego Narodzenia, natomiast nie są one tutaj na pierwszym planie. Pisarka w swojej powieści porusza ważne kwestie, takie jak [Adres usunięty]. bezdomność, alkoholizm, wychowywanie chorego dziecka, na którego chorobę nie ma praktycznie lekarstwa, przyjaźń, zaufanie czy wsparcie … Powieść przeczytałam migiem, nawet nie zauważyłam, kiedy dobrnęłam do końca. Lekkie pióro pisarki sprawiło, że historia bohaterów pochłonęła mnie całkowicie. Polecam z całego serca!

[Adres usunięty]