Na targu niewolników III Rzeszy

Staram się nie czytać już książek o tym, co przeżyli ludzie podczas drugiej wojny światowej.

Był czas, że czytałam ich bardzo dużo i musiałam przestać. Z każdą książką nie byłam w stanie pojąć tego bezmiaru okrucieństwa i z każdą książką byłam pełna podziwu dla ludzi, którzy znajdowali w sobie wolę walki i chęć życia.

Nie wiem dlaczego sięgnęłam akurat po tę książkę. Coś mnie do niej przyciągnęło, chyba tytuł.

Książka jest - jak wie każdy, kto przeczytał opis, o rodzinie Śliwińskich wywiezionej w czasie drugiej wojny światowej do III Rzeszy do pracy dla Niemców. Przyznam, ze jest to pierwsza książka jaka przeczytałam o tych, którzy stali się niewolnikami nazistów na ich ziemiach. Handel Polakami w czasach wojny nie jest często podejmowany, a o tym jak życie Polskiego niewolnika wyglądało przeczytałam po raz pierwszy. Jak Ci ludzie żyli, jak dali radę przetrwać, ile szczęścia musieli mieć, żeby wrócić do Polski, skąd brali siły by się nie poddać i jak poradzili sobie z życiem po zakończeniu wojny niosąc tak przerażający bagaż doświadczeń. Było w tej książce wiele momentów które mną wstrząsnęły. Jak zawsze w książkach przedstawiających losy cywili w czasie wojny, trudno pogodzić się z tym, jak traktowani byli nasi rodacy. Najbardziej utkwił mi w głowie koniec książki, w którym opisane są czasy zakończenia wojny i obecności wojsk aliantów na terenach III Rzeszy. Tego jak Polacy reagowali, kiedy przestawali być niewolnikami, ale nie mogli jeszcze wrócić do Polski, jak musieli żyć obok Niemców, organizować sobie życie. Niewyobrażalne.

Muszę zwrócić szczególną uwagę na sposób narracji. Czytałam, że niektórym nie przypadł do gustu. Dla mnie był wyjątkowy i sprawiał, że nie mogłam się od książki oderwać. Autorka po prostu opowiedziała historię, bez "upiększeń" językowych, niemal sucho i bez emocji. Może właśnie dzięki temu tak, dobrze mi się tę książkę czytało, bo mimo, że te słowa nie podkreślały emocji to wzbudzały ich tyle, że aż we mnie kipiało.

Nie jestem w stanie opisać uczuć jakie wzbudziła we mnie ta książka. Jest ich za dużo. Nie wiem też, dlaczego sięgnęłam po tę książkę, ale jestem wdzięczna Pani Annie Augustyniak za to, że spisała wspomnienia ojca. Jestem wdzięczna, że mogłam je przeczytać i wiem, że zostaną ze mną na bardzo długo.

Książę polecam każdemu. Nie zapomnijmy i nie dopuśćmy do tego, by historia się kiedyś powtórzyła!

Dziękuję serwisowi [Adres usunięty] za możliwość przeczytania książki.

Jan Śliwiński nie miał nawet sześciu lat, kiedy w jego rodzinnym domu pewnej zimowej nocy zjawili się Niemcy i wywieźli całą rodziną w głąb III Rzeszy na roboty. To, że udało mu się przetrwać zawdzięcza szczęśliwym zbiegom okoliczności oraz hartowi ducha. Jego opowieść jest hołdem dla tysięcy robotników przymusowych będących darmową siłą roboczą nieposiadającą żadnych praw, ale zobowiązaną stosować się do nakazów i ograniczeń. To historia, którą napisało samo życie…

Tak naprawdę mieliśmy szansę poznać tylko niewielki ułamek historii, które przeżyli nasi rodacy w trakcie drugiej wojny światowej. Jedni przez to, co przeżyli nie chcieli wracać do przeszłości i ich historie odeszły wraz z nimi … Jeszcze inni opowiedzieli o tym, co doświadczyli dopiero po latach. Byli też tacy, którzy nie zdążyli przekazać swoich historii… Ile ludzi tyle sposobów na poradzenie sobie z przeszłością…

W książce Na targu niewolników III Rzeszy autorka opowiedziała historię swojego ojca, Jana Śliwińskiego, który jako dziecko wraz z całą rodziną został wywieziony na roboty przymusowe do Rzeszy. Ten wywiad-rzeka to prawdziwe świadectwo okrucieństwa czasów, w których ktoś, kto nie należał do ,,rasy panów’’ nic nie znaczył. Jego życie było bezwartościowe. Ba! Jeśli ktoś ,,pracował’’ u Niemca to na każdym kroku doświadczał prawdziwej pogardy. Oczywiście nie można generalizować, ale większość społeczeństwa nieniemieckiego chętnie korzystała z ,,dobrodziejstw’’, jakie dawała im praca niewolnicza [Adres usunięty]. Polaków.

Na targu niewolników III Rzeszy to wstrząsające świadectwo wydarzeń, które nigdy nie powinny mieć miejsca. Pokazuje jak niewiele trzeba by zło rozpanoszyło się na świecie i zakaziło nienawiścią serca zwykłych ludzi. Śledząc losy bohaterów możemy poczuć cały wachlarz emocji. W moim przekonaniu Na targu niewolników III Rzeszy zasługuje na uwagę wszystkich, którzy pragną poznać lepiej losy naszego narodu.

Ciężko mi się czyta książki, ale w takim sensie, że przywołują one tragiczne wspomnienia. Tym bardziej że opisane są one na faktach. Co jednak nie oznacza, że jestem do niej negatywnie nastawiona. Wręcz przeciwnie - dobrze, że ludzie opowiadają nam swoje historie.

Cieszę się, że są tacy ludzie, którzy nie pozwalają zapomnieć o tym, co w przeszłości robiła III Rzesza. Należy o tym mówić, ponieważ daje to nadzieję, że nikt więcej takich błędów nie będzie chciał popełnić. Brawo dla autorki za poruszenie ważnej tematyki.

Anna Augustyniak poruszyła bardzo ważną tematykę, która pozwala ocalić poniesione ofiary od zapomnienia. Niewiele osób ma w sobie tą odwagę, aby jawnie napisać, kto tak naprawdę zawinił. Takich książek powinno być zdecydowanie więcej. Szczerze polecam.