Na końcu czeka miłość

„Są takie rany na duszy i sercu, których nawet czas nie uleczy."

Wybuch II wojny światowej zostaje naszych bohaterów w różnych częściach świata. Zaniepokojeni i zdezorientowani zrobią wszystko, aby znowu być razem. Trudne warunki podróży, odwołane pociągi, naloty, chaos - nie będzie to łatwe. Nestor rodu profesor Uniwersytetu Wileńskiego zostaje aresztowany przez NKWD i wszelki słuch po nim ginie, jego żona, razem z siostrą zostają wywiezione w głąb Kazachstanu, w nieludzkich warunkach próbują przetrwać. Ich córka, która jest w zaawansowanej ciąży podczas łapanki traci dziecko, jej mąż próbując wrócić do kraju z wakacji w Grecji, traci synka…

Czy przetrwają, odnajdą się po wojnie?

Autorka inspirowała się wojennymi losami własnej rodziny. Czujemy realizm opowiedzianej historii. Ciekawie ukazani bohaterowie wyraziści, naturalni - wyraźnie nakreślone ich przeżycia, wewnętrzne rozterki, niemoc, strach o siebie i swoich bliskich.

Okrutne, niszczące, niosące ból i śmierć oblicze wojny. Walka o przetrwanie, samotność, rozpacz po utracie bliskich, ogromna determinacja, wola życia, nadzieja…

Trudna, emocjonalna, bolesna opowieść. Ukazuje jak ważna i silna potrafi być miłość. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

Otylia i Feliks spodziewają się drugiego dziecka. Chcąc skorzystać z ostatnich dni wakacji postanawiają wybrać się w podróż do Grecji. Okazuje się jednak, że ciąża Otylii jest zagrożona i tak daleka podróż nie jest dla niej wskazana. Feliks za namową żony wyjeżdża wraz z Syreniem. Podczas ich pobytu w Grecji Niemcy atakują Polskę i wybucha wojna. Powrót do Polski nie będzie należał do łatwych, jednak zdeterminowany Feliks nie ustaje w poszukiwaniach i pewnego dnia spotyka marynarza, który proponuje mu podróż statkiem towarowym. Podczas rejsu dochodzi do tragicznego wypadku, Syren wypada za burtę. Feliks nie wie jak poinformować Otylię o śmierci syna, tym bardziej, że niedawno kobieta straciła ich nienarodzone dziecko. To nie jedyne zmartwienie kobiety, jej ojciec, znany i ceniony profesor Uniwersytetu Wileńskiego, zostaje aresztowany przez NKWD i słuch po nim ginie, a matka wraz z ciotką wywiezione w głąb Kazachstanu.

Czy wszyscy przeżyją wojnę i uda im się jeszcze kiedyś spotkać?

Sięgnęłam po tę powieść i przepadłam dosłownie na jeden wieczór. Autorka ma lekki styl i pomimo trudnego tematu, książkę czytało się bardzo przyjemnie i szybko. Zawsze z ogromną przyjemnością sięgam po książki z tłem historyczynym, dodatkowo nastawiam się na pełną emocji lekturę, i tak też było tym razem. Jednak ta powieść, jako jedna z niewielu, zbyt długo nie pozostanie w mojej pamięci. Choć nie wywołała ona we mnie emocji, które zazwyczaj towarzyszą mi przy tego typu lekturach, to jednak nie żałuję czasu z nią spędzonego i zachęcam Was do lektury. Z pewnością jest to powieść, która wielu z Was wzruszy i sprawi, że w oku zakręci się łza.

„Na końcu czeka miłość”. Książka, którą przeczytałam w jedno popołudnie. Muszę przyznać, że trochę się zawiodłam. Wydaje mi się, że wszystkiego było za dużo jak na taką ilość stron. To tez nie jest tak, że uważam ją za złą, ale nie powiem, że jest na najwyższym poziomie. Jednak mimo tych wszystkich okropnych i bestialskich przeżyć z jakimi mierzyli się ludzie w czasie wojny ja nie mogłam wydobyć z siebie emocji. Po prostu czytałam, a nie przeżywałam tak jak zazwyczaj się to zdarza podczas takich lektur. Spodziewałam się morza łez i tego,że będę potrzebować zapasu chusteczek. Liczyłam na mocno wzruszającą i naszpikowaną emocjami historię, a dostałam coś co można uznać bardziej za opisy sytuacji z przeszłości. Myślałam, że inspiracja prawdziwymi wydarzeniami będzie powodować większe emocje i szybsze bicie serca. Niestety nie tym razem. Nie będę Wam jej odradzać dlatego, że każdy odczuwa wszystko inaczej. Mnie raczej w pamięci nie zapadnie.

Na początku chciałabym zwrócić uwagę na okładkę książki. Rewelacyjna, wręcz 1:1 odzwierciedla losy jej bohaterów. Wzbudza zachwyt, jednocześnie zmuszając do refleksji i zadumy. Może nawet, po dłuższej analizie wywołuje łzy.

Opisana historia inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami, co wpływa pozytywne na jej odbiór.

Poznajemy Otylię, która, kiedy wybucha II Wojna Światowa, zachodzi w ciążę. Niestety, przez tragiczną codzienność i choroby serca, kobieta narażona jest na poronienie, dlatego musi dużo leżeć w łóżku i się oszczędzać.

Jej ojciec- profesor Uniwersytetu Wileńskiego, zostaje aresztowany przez NKWD, a mama wraz z ciocią, swoją rodziną siostrą, zostają wywiezione do Kazachstanu.

Mąż Otylii, Feliks, jeszcze przed wojną, wyjechał na wakacje, wraz z ich malutkim synkiem Syreniem.

W trosce o losy żony postanawia niezwłocznie wrócić do ojczyzny, co niestety nie jest już takie proste.

Jedyną możliwością jest płynięcie na gapę statkiem towarowym do innego kraju. Niestety, wskutek alarmu, Syreń, przez nikogo niezauważony, wypada za burtę.

Zrozpaczony Feliks, po wielu dniach poszukiwań, postanawia zaciągnąć się do wojska, gdzie niestety czeka na niego śmierć. Żona nie usłyszy już z jego ust o stracie dziecka.

Na końcu czeka miłość. Tylko pytanie- na kogo? Kto jeszcze, po tak traumatycznych przeżyciach, doświadczy miłości?

Zachęcam do lektury.

___

Książka jest wypełniona emocjami aż po brzegi. Talent autorski p. Agnieszki sprawia, że przeżywamy całym sobą wszystkie przygody, zarówno te złe, jak i dobre, bohaterów.

Czytało mi się ją bardzo przyjemnie, mimo trudnego tematu.

Słyszeliście o tej książce?

Macie ją w planach?

Dajcie koniecznie znać :).