Na drodze bez powrotu. Pierwsze przejście grani Mazeno na Nanga Parbat

Autor odkrywa kulisy przejścia przez niepokonaną grań Mazeno na Nanga Parbat. Sandy Allan i Rick Allen dokonali niemożliwego - po ponad trzydziestu latach od pierwszej próby rozwiązali wielki problem himalaistów - przeszli grań Mazeno i przeżyli. Wciąż pozostają jedynymi ludźmi którym się to udało. Na wyprawę wyruszyło 6 osób, ale tylko dwóm starszym panom (obaj mieli ponad 50 lat) udało się to osiągnąć.

.

Książka nie skupia się tylko na samym przejściu grani. Autor opisuje swoje początki wspinania i wcześniejsze wyprawy, przygotowania do zdobycia Nanga Parbat - najpierw w Anglii, a później w Islamabadzie. Sandy dostrzega zwykłych ludzi, piękno natury. Opisy są dużym plusem tej książki. Są bardzo plastyczne i można odnieść wrażenie, że jest się tam razem z nimi. To również historia o odwadze, harcie ducha, walce z samym sobą. Autor nie upiększa wydarzeń - opisy bywają dramatyczne i wstrząsające, ale nie można się od niej oderwać. W trakcie czytania dowiemy się ile wysiłku trzeba włożyć aby rano ubrać się, przygotować posiłek, a potem iść do góry. Na końcu książki znajdziemy kilkadziesiąt zdjęć, które uświadamiają jak naprawdę wygląda droga na szczyt Nanga Parbat. Książka jest obowiązkową lekturą dla każdego, kto interesuje się wspinaczką wysokogórską.

„Na drodze bez powrotu” to tytuł historii opisującej wejście na Nanga Parbat, jeden z ośmiotysięczników leżący w Himalajach. Mógłby to być tytuł trzymającego w napięciu do ostatniej strony kryminału, z dużą ilością trupów i opisami mrożącymi krew w żyłach.

Sandy Allan, autor i zarazem główny bohater opowieści wspinał się od najmłodszych lat, a jego największym marzeniem było zdobycie tej właśnie góry. Przygotowywał się do tego przedsięwzięcia bardzo długo, kilkakrotnie wcześniej podejmował próby zdobycia góry, jednak bez powodzenia.

W końcu, w wieku prawie pięćdziesięciu lat zorganizował wyprawę na tą „górę śmierci”. Nie było łatwo znaleźć chętnych, Nanga Parbat ma bardzo złą opinię, wielu himalaistów zostało na niej na zawsze. Na wspinaczy czeka tam wiele niebezpieczeństw, lawiny, nagłe zmiany pogody, wiatr, który może spowodować upadek równoznaczny ze śmiercią, mróz, a przede wszystkim rozrzedzone powietrze, będące same w sobie zagrożeniem.

Wyprawa Sandy’ego trwała niezwykle długo, osiemnaście dni, na szczyt dotarła tylko dwójka najwytrwalszych i o mało co nie przepłacili tego życiem. Największe wrażenie zrobił na mnie opis zejścia. Miało być krótkie i łatwe, a okazało się gehenną, drogą w kierunku śmierci, walką z własnym organizmem i kiedy wszystko zdawało się prowadzić do nieuchronnej katastrofy, cóż można było robić: nie tracić nadziei a przede wszystkim opanowania. I to jest właśnie to co w tej książce zauroczyło mnie najbardziej. Dokładny opis tego jak poradzić sobie w ekstremalnej sytuacji zagrożenia życia i wyjść cało z najgorszej opresji. Takie sytuacje zdążają się nam wszystkim, nie tylko himalaistom w wysokich górach. Można by potraktować książkę jako poradnik przetrwania w trudnych warunkach.

Licząca 250 stron historia nie jest łatwą lekturą, zawiera naprawdę drastyczne opisy, ale nie można się od niej oderwać, wciąga czytelnika i nie wypuszcza aż do ostatniej linijki. Na końcu zamieszczone są zdjęcia, może nie najlepszej jakości, ale pokazują z czym musiał się zmierzyć autor. Gorąco polecam szczególnie tym, którzy, tak jak ja, próbują zrozumieć dlaczego ktoś wchodzi na górę ryzykując życie własne, ale też spokój własnej rodziny.

Polecamy, zespół [Adres usunięty]

Bez wyjścia

Nanga Parbat, będący zachodnią ścianą Himalajów, w języku urdu oznacza „nagą górę”. Ten dziewiąty co do wysokości szczyt na świecie stanowi prawdziwe wyzwanie dla himalaistów, z uwagi na jego wyjątkową topografię. Na szczególną uwagę zasługuje zachodnia grań, znana powszechnie jako grań Mazeno, z uwagi na obniżenie terenu na jej końcu, czyli przełęcz Mazeno. Rozległa grań ma ponad dziesięć kilometrów długości i osiem samodzielnych wierzchołków, które trzeba pokonać przed dotarciem do przełęczy. Droga na szczyt od tej strony stanowi pewnego rodzaju pułapkę – kiedy jakiś śmiałek znajdzie się na grani, musi albo zawrócić drogą, którą przyszedł, albo przeć do przodu.

Nie można się zatem dziwić, że grań ta stała się dla wspinaczy wysokogórskich prawdziwym wyzwaniem, graniczącym wręcz z obsesją. Temu wyzwaniu postanowił między innymi sprostać Sandy Allan, przewodnik górski, wraz z towarzyszami – wieloletnim partnerem wspinaczkowym Rickiem Allenem, Cathy O`Dowd, Lhakpa Nuru oraz Szerpami Zarokiem i Rangdu. Tylko jego i Ricka, dwóch ponad pięćdziesięcioletnich zapaleńców, nie złamały trudy wspinaczki. Tylko oni z odwagą, granicząca z brawurą brnęli przed siebie, mimo rezygnacji swoich towarzyszy. Z tej wyprawy, która zakończyła się sukcesem, choć równie dobrze mogła być ostatnią wspinaczka bohaterów, powstała porywająca książka, pt. „Na drodze bez powrotu”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Bezdroża relacja z wyprawy, odsłania czytelnikowi jej kulisy, zdradza motywację autora, a także uwodzi surowym pięknem i niedostępnością górskich szczytów. To pozycja idealna dla tych czytelników, którzy się wspinają, którzy kochają góry, a także dla tych, którzy wolą o tych górach czytać, siedząc wygodnie w fotelu.

Autor pisze o swojej aktywności zawodowej, tłumaczy bodźce, które skłoniły go do podjęcia wyzwania, opisuje proces kompletowania członków ekipy i pierwsze dni, po przylocie do Islamabadu. Pisze też o mentorach – ludziach, którzy wywarli wielki wpływ na jego karierę, którzy rozbudzili w nim pasję wspinaczki, a także o pierwszym sezonie spędzonym w Alpach, w wieku dziewiętnastu lat. Opowiada również o drodze pod Nanga Parbat, o budowie Karakoram Highway, a także o mieszkańcach dzikich terenów wokół Nanga Parbat. Relacjonuje przygotowania i drogę do bazy pod granią Mazeno, a także samą wspinaczkę w ekstremalnych warunkach.

Jesteśmy również świadkami podjęcia niezwykle trudnej decyzji o kontynuowaniu wyprawy, a także ostatnich jej dni bez jedzenia i picia. Plastyczne opisy autora oraz dołączone do książki zdjęcia sprawiają, że doświadczenie wspinaczy staje się naszym, niemal czujemy zimno, skrajne wycieńczenie, ale niezwykłą determinację. Lektura książki wciąga, zachwyca, umożliwia nam wspinaczkę bez opuszczania bezpiecznego miejsca, ale i motywuje do podejmowania wyzwań oraz … spełniania marzeń. To jedna z tych książek, która może zainspirować nas do zmian, do walki o siebie, do ruszenia w góry!

Justyna Gul

Qultura słowa

Pasjonujące historie o śmiałkach, którzy dokonali niemożliwego od dawna pasjonują niemalże wszystkich. Co popycha takie osoby do zmierzenia się ze swoimi lękami, do dzielenia się swoimi pasjami? Powstało całkiem sporo książek przybliżającym nam takie osoby i ich misje, które nie zawsze kończą się dobrze, jednak to nie powstrzymuje kolejnych osób.

Pasjonująca historia podjęcia jednego z ostatnich wielkich wyzwań himalaizmu. W lipcu 2012 roku sześcioosobowy zespół wyruszył, by przejść trzynastokilometrową grań Mazeno na Nanga Parbat.

W trakcie wyprawy zrezygnowały cztery osoby. Pozostało dwóch pięćdziesięciokilkuletnich śmiałków: Sandy Allan i Rick Allen.

Osiemnaście dni w drodze, w większości powyżej 7000 metrów, pod koniec prawie bez jedzenia, ostatnie pięć dni bez picia. Wyprawa zakończyła się sukcesem.

Mężczyźni jako jedyni przeszli tę drogę i zdobyli Nanga Parbat — górę, która niejednemu przyniosła śmierć...

Ocalili życie, zyskali sławę, ale wiele poświęcili. Co sprawiło, że podjęli to ryzyko? Jak udało się im dokonać tego, czego nie udało się dokonać wcześniej innym, młodym, utalentowanym alpinistom? Kim stali się po powrocie? Tyle możemy się dowiedzieć z okładki.

Podsumowując niezwykła książka, przede wszystkim o harcie ducha i odwadze garstki ludzi, którzy ośmielili się mieć marzenia i podążali za nimi. Polecam wszystkim tym, którzy podziwiają takich ludzi, a być może sami marzą o takiej wyprawie w nieznane-można by rzec.