Myszy słomianego zapału

Hej

Siedziałam i na zmianę wertowałam te kartki, i serio nie wiedziałam, co napisać, bo ten tomik po prostu rozłożył mnie na łopatki. Myślałam, że to będzie kolejna lekka poezja, albo wymysły o życiu, a dostałam obuchem w głowę.

Znasz to uczucie, kiedy udajesz przed wszystkimi, że masz wszystko pod kontrolą, a w środku aż krzyczysz z samotności?

Te wiersze są dokładnie o tym. O tym potwornym, tłumionym bólu, który nosimy w sobie na co dzień. Autor genialnie, ale także boleśnie porównuje nas do kłosów z wiersza „Ucieczka z plantacji" , które czas i słońce nieuchronnie wysuszają, zamieniając w bezużyteczną słomę. Dla mnie ten tytułowy słomiany zapał to nie jest zwykły brak motywacji. To nasza rozpaczliwa próba budowania czegoś trwałego. Relacji, miłości, bezpiecznego życia z materiałów, które potrafią spłonąć w sekundę.

W wierszu „Ucieczka z Plantacji” padają słowa, które wryły mi się w pamięć: „aby kwiat wyratowany sam w tym rzewnie zaczął stąpać”. No i ten niesamowity, mocny fragment o tym, że żeby biec dalej przez życie, „musiał mięsień serca stopnieć”. To idealnie oddaje klimat tej książki. Czytasz i czujesz ten ogień, który trawi wszystko od środka. Ogromne wrażenie zrobił na mnie też wiersz „Żona żołnierza”. To absolutny emocjonalny rollercoaster. Stał się bliski memu sercu. Bardzo go przeżywałam. Bije z niego tak potworny, paraliżujący strach o kogoś bliskiego, kto jest gdzieś daleko i codziennie naraża życie. To czekanie na jakąkolwiek wiadomość, ta bezsilność, kiedy nie wiesz, czy ukochana osoba jeszcze w ogóle wróci. Szczerze, płakałam przy nim. Każde słowo odbijało się echem w mojej głowie. Autor w niesamowity sposób oddał tu perspektywę kobiety uwięzionej w pułapce niepewności. Słowa po prostu kłują w oczy, a żal i tęsknota wręcz wylewają się z kartek. Najbardziej uderzyło mnie to, jak te teksty obnażają naszą bezsilność. Czytając, czułam się wręcz nieswojo, jakbym podglądała czyjeś sekrety. Autor pisze o mrocznych kurkach czarnosmolnych krążących nad nami, o ucieczce przed światem zewnętrznym i przed samym sobą i nie tylko.

Nie bawi się w skomplikowane filozofowanie, tylko uderza obrazami, które bolą najbardziej, bo są do bólu prawdziwe.Ta książka zostawia w człowieku taką dziwną, kłującą pustkę, ale też niesamowitą ulgę, że ktoś w końcu ubrał ten cały wewnętrzny chaos w słowa. Mocno mnie poruszył ten tomik. Każdy wiersz wchodzi głęboko do serca. Niektóre czytałam dwa razy, by jeszcze mocniej je odczuć. Autor potrafi przebić barierę w sercu i kupić czytelnika słowem.Polecam Kochani.