Mysi domek. Sam i Julia

Piękna książka do oglądania. Mądra książka do czytania. Można ją przeglądać godzinami za każdym razem odkrywając coś nowego. Domek myszek, który został stworzony przez autorkę nie tylko jest tłem książki ale jej główna atrakcją. Miliony szczegółów drobiazgów, malutkie mebelki, przytulne pokoiki, ciepłe światło maleńkich lampeczek. Magiczny i piękny świat do którego warto się przenieść przed snem razem z dziećmi.

DOMEK NIE TYLKO DLA MYSZEK

Książki taki, jak ta, wystarczy, że rzuci się na nie okiem, a już chce się je wziąć do ręki i podarować dziecku, a przy okazji samemu zanurzyć się w ich wnętrzu. I nie chodzi tu wcale o treść a przepiękne, imponujące i zachwycające wykonanie, które od razu przykuwa wzrok. Ale kiedy widzi się tak piękną stronę graficzną, czy nie głupotą byłoby ominąć fabułę, która się z nią przenika?

Sam i Julia to para mysich przyjaciół, którzy zamieszkują Mysi Domek, stanowiący ich cały świat. On zajmuje pokój z mamą, tatą i rodzeństwem, jest spokojny i raczej wstydliwy. Ona, mieszkająca jedynie z mamą, ciekawa jest świata i wszystkiego, co ją otacza. Na poszukiwanie przygód zabiera Sama właśnie. Oboje uzupełniają się idealnie i wpływają na siebie nawzajem, odkrywając sekrety codzienności, jaka toczy się w Mysim Domku…

W tym wypadku naprawdę wystarczy tylko rzut oka, by dać się uwieść efektowi pracy Kariny Schaapman, która odpowiada za całokształt tej pozycji. Zbudowany przez nią z kartonów i papier mâché oraz wykończony materiałami z lat 50., 60. i 70. XX wieku domek imponuje pod każdym względem: rozmiarami (ponad sto pokoi!), dbałością o detale (miniaturowe zabawki, butelki z wodą, tkaniny etc.) i realizmem (mamy w końcu nawet oświetlenie wnętrz!). Zarazem jednak uderza niezwykłą bajkowością, kojarzącą mi się z poklatkowo kręconymi serialami dla dzieci, jakie miałem okazję oglądać w dzieciństwie. Sceneria i wypełniający ją bohaterowie urzekają więc młodych i starszych, w tych drugich budząc przy okazji sentyment. Poszczególne zdjęcia domku i sytuacji chce się oglądać raz po raz, podziwiać, badać szczegóły i z fascynacją odrywać pracę, jaką w ten projekt włożyła autorka.

Ale jest też przecież treść. Tę zaś stanowią urocze, proste przygody sympatycznych myszek. Przygody, jakie idealnie nadawałyby się do przeniesienia ich na ekran, jako wieczorynka dla najmłodszych, którą śledzi się z zapartym tchem, oczkując niecierpliwie kolejnych odcinków, których za nic w świecie nie chce się przegapić.

Podsumowując „Mysi domek” urzekł mnie i oczarował w naprawdę niezwykły sposób. A skoro będąc dorosłym tak dobrze go przyjąłem, jako dziecko byłbym z pewnością zachwycony. I tacy na pewno będą też młodzi czytelnicy, w ręce których trafi ta książka. Warto podarować im taką pozycję i takie chwile radości. I przy okazji rozejrzeć się za kolejnymi tomami „Mysiego domku”. Polecam gorąco!

Nie wiem dlaczego książka "Mysi domek" pozostała trochę niezauważona przez recenzentów blogowych i osób zajmujących się

recenzowaniem książek dla dzieci..Kupiłam ją synkowi, który jak większość 4, 5 latków uwielbia misie, kotki, myszki..

Natrafiłam na nią przypadkowo. Moją uwagę zwróciła okładka książki.Oryginalna. Przywodząca na myśl zabawy w budowanie domków dla lalek,

kiedy nie było w sklepach gotowych zabawek tego typu..i inwencja twórcza dzieci nie znała granic. Któż wychowany u schyłku PRLu nie tworzył

kartonowych domków dla lalek.? Każda dziewczynka posiadała takowy. Nie licząc córek, których matki pracowały w Peweksach i mogły plastikowe cuda [ czyt;domki dla lalek] kupić okazyjnie..Pani Karina Schaapman, autorka, duża już dziewczynka:) wpadła na pomysł zbudowania ogromnego domku dla myszek.

Zachęcam do obejrzenia tego cuda na stronach internetowych. I ta imponująca budowla zrobiona z kartonowych pudeł, papieru mache, pełna detali stanowi

tło przygód myszek Sama i Julii. Syn był zachwycony prezentem. Godzinami oglądał pokoik po pokoiku odgadując co z czego zostało zrobione..Kapsle, zapałki, karteczki, gazety, guziki, druciki,pinezki, materiały,ściereczki, tkaniny,korki od wina, dzwoneczki, muszelki,koraliki, buteleczki i wiele innych materiałów zostało uzyte do tej budowli...Ciekawym rozwiązaniem jest przedstawienie pokoików w dzień i w nocy. Syn bardzo lubi odgadywać co tez widać dokładnie w tych ciemnych pokoikach.Może to fotel? Może tutaj śpi myszka?Ten ciemny zarys, co to może być? Dzieciom bardzo spodoba się opowieść o tajnym domku pod schodami

i o ukrytym skarbie..Początek książki czytaliśmy wielokrotnie. Dalszą część już niekoniecznie. I właśnie co do treści mam zastrzeżenia..Zbyt małorozbudowany wątek tajnego domku. Przygody opisane dość powierzchownie. Nie porywają. Odstają poziomem i skalą ciekawości w zestawieniu z formą artystyczną strony graficznej..Cóż, nie każdy musi mieć talent do opisywania ciekawych przygód .Najwyrazniej tego właśnie talentu zabrakło autorce. Myślę, że gdyby autorka nawiązała współpracę z dobrym pisarzem i to jemu powierzyła napisanie historyjek do Mysiego domku to wyszłaby genialna pozycja. A tak treść pozostawia trochę do życzenia. Tak czy inaczej warto kupić tę książkę dla jej strony graficznej, artystycznej..Syn bardzo często ja przegląda..Ba! sam zaczął robić domek dla myszek z kartonowego pudełka po butach.Malował. Wycinał okna. Przyklejał tapetę. I tym sposobem książka uruchamia inwencęj twórczą, której przeciez naszym dzieciom nie brakuje. Muszą tylko mieć odpowiednie bodzce. Muszą mieć takie otoczenie, które skutecznie tej bogatej wyobrazni im nie zniszczą.

Magda

Jeśli pamiętacie, jak zachwycałam się ilustacjami w książce o zabawach z Samem i Julią w roli głównej, to możecie mieć już jako takie wyobrażenie o tym, jak rozanieloną minę miałam, gdy ujrzałam podobne, tyle że w dużym formacie. Tak, „Mysi Domek. Sam i Julia” to nasz najnowszy strzał w dziesiątkę i o wiele lepszy wybór dla Zosi, tutaj tekstu jest więcej, więc zupełnie zniknęło poczucie, że ta seria jest już dla mojej córy za prosta.

Przypomnę, zgodnie z tym, co można wyczytać na okładce, że domek z ilustracji istnieje naprawdę! Zrobiła go sama autorka na potrzeby książek o Samie i Julii, parze sympatycznych myszy zamieszkujących Mysi Domek. O ile kartonówki z tej serii pod względem poziomu trudności i długości tekstu są przeznaczone raczej dla dzieci najmłodszych, tak już ta część z powodzeniem może być czytana i dwulatkowi, i pięciolatkowi. Tematyka jest bardzo zróżnicowana – mamy tu dziadka marynarza z tatuażami, narodziny mysich trojaczków, pomoc dzieci w domowych obowiązkach, a nawet szabat. I z każdej z tych historyjek można wyciągnąć morał, każdą można – niektóre nawet wypada – potraktować jako wstęp do rozmowy z dzieckiem.

W książce znajdziemy aż siedemnaście opowieści, więc jest w czym wybierać. Można czytać je pojedynczo, można wszystkie po kolei. Sama byłam zaskoczona, że niespełna dwulatka wytrzymała i nie chciała przerwać lektury, ale widocznie prawdą jest, że niedaleko pada jabłko od jabłoni i moja Zosia także uwielbia patrzeć na te piękne myszy i ich równie imponujące otoczenie. Fakt, że obraz zajmuje tutaj lwią część publikacji, czasem wręcz całe rozkładówki, ale to wciąż prawie sześćdziesiąt stron w dużym formacie, więc to lektura słusznej objętości.