Muzeum luster

Muzeum Prado w Madrycie organizuje Międzynarodowy Konkurs Kopistyczny. Konkurs odbywa się z okazji 200-lecia istnienia muzeum. Wybrano 6 uczestników z udokumentowanymi zdolnościami. Ich zadaniem jest idealnie odwzorowanie wybranego obrazu z kolekcji Muzeum Prado. Wygra najlepsza kopia. Gra toczy się o wysoką stawkę, ponieważ do wygrania jest nie tylko wysokie stypendium, które może ustawić zwycięzcę do końca życia, ale i roczny staż w dziale konserwacji muzeum.

W tym samym czasie jedna z sal budynku zostaje wynajęta na operowy spektakl Messardone, Principe di Terraferma. Spektakl to specyficzny, nie można na niego kupić biletu za żadną cenę. Trzeba otrzymać specjalne zaproszonym.

Pomiędzy osobami biorącymi udział w konkursie przewija się bardzo tajemnicza postać mężczyzny w zielonej opończy. Raz ma maskę ptaka, raz czaszki, arlekina, kask motocyklowy, ale każdemu podrzuca zaproszenie na wspomniane przedstawienie. Czemu akurat oni zostali wybrani? Jaki cel przyświeca tajemniczej postaci? Kim jest?

Czytało się bardzo dobrze. Wszystko było dopracowane. Historia opisana w książce ciekawiła, tym bardziej że wyszła spod pióra człowieka, który z wykształcenia jest wykładowcą historii i sztuki średniowiecznej. Dowiedziałam się wielu interesujących rzeczy a informacje były przekazane w zgrabny, przyjemny sposób. Przede wszystkim w sposób bardzo przystępny dla laika, czyli kogoś takiego jak ja. Nie jestem akurat fanką sztuki z okresu średniowiecza, ale obrazy i kopiści nimi się zajmującymi byli tak barwnie i interesująco wykreowani, że zmusiło mnie to do przyjrzenia się wymienionym obrazom. Bosch, Goya, de Ribera, Velazquez czy Steenwijck. Rzeczywiście można nie lubić tego okresu, ale płótna robią wrażenie. Szczególnie Emblematy śmierci. Obraz jest idealnym przykładem, jak wielkie znaczenie mają symbole. Tym samym najbardziej fascynującą postacią w opisanej historii był młody Guillermo, czytacz symboli. Oj jak ja bym chciała mieć takie umiejętności!

Zakończenie było jak na mój gust dziwne. Teorie spiskowe, mimo że bardzo spójne nie są w moim guście. Może, dlatego, że rzadko, kiedy sięgam po tego typu książki. Klimatem historia przypominała „Imię róży” a czasem przygody Indiana Jones. Kryminał ów to tajemnicza, niepokojąca, mroczna i co ważne, niebanalna przygoda idealna na długie jesienne wieczory. Autor przekonał mnie do sięgnięcia po inne tytuły, które wyszły spod jego pióra.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu REBIS.

Madryt, muzeum Prado, jedno z największych muzeów na świecie. Sześcioro ludzi, młodych artystów, będzie brało udział w konkursie kopistycznym, będą kopiować obrazy wielkich mistrzów. Każde z nich jest zafascynowane konkursem i każde chce go wygrać, dla prestiżu i dla wysokiego stypendium.

Niestety początek konkursu zaczyna się serią brutalnych morderstw, a z czasem zaczynają ginąć też uczestnicy konkursu. Każde morderstwo jest bestialskie i ściśle wzorowane na danym obrazie. W centrum tych wydarzeń znajdzie się Judith, młoda uczestniczka nawet nie wie w jakie niebezpieczeństwo się wplątała. Poznaje Guiilermo, młodego asystenta profesora Belmana który również został pozbawiony życia w brutalny sposób. Młody chłopak jest dość specyficzny, żyje w innym, własnym świecie, ale doskonale czyta symbole. To ON stara się odkryć co kryje się za zabójstwami.

Książka do samego końca trzymam w napięciu, nawet ciężko jest kogokolwiek podejrzewać bo tropy zmieniają się co chwila. Mimo tego że jest w tej książce sztuka, to nie są to nudne informacje, rozciągnięte, raczej symbolika obrazów. Powieść niebanalna i warta przeczytania.

Luis Montero Manglano udowodnił, że kryminał napisać można ze smakiem, ambicją oraz kunsztem, godnym mistrza. Autor jest wykładowcą historii i sztuki średniowiecznej w Ośrodku Studiów Romańskich w Madrycie. Jego najnowsza książka „Muzeum luster” to kryminał jakże różniący się od standardowych. Oczywiście mamy tutaj zbrodnie (i nie tylko jedną) lecz jej obrazy nawiązują do sztuki.

Przyznam, że Manglano miał ciekawy pomysł na stworzenie tak nieszablonowej fabuły. Historia, którą poznajemy, a wręcz doświadczamy na własnej skórze poraża pomysłowością nawiązania do obrazów Diego Velazqueza, Francisco Goi oraz Hieronima Boscha. Ale po kolei.

W trakcie Międzynarodowego Konkursu Kopistycznego w Muzeum Prado dochodzi do serii makabrycznych morderstw. Zbrodnie są odwzorowaniem obrazów znajdujących się w zbiorach galerii. W głowie kłębią się pytania. Kim jest sprawca? Niespełnionym malarzem? Psychopatą? Maniakiem? Pytanie co morderca chce przekazać wzorując się na obrazach mistrzów? Zadaniem policji jest jak najszybsze schwytanie mordercy, gdyż nie wiadomo kiedy uderzy ponownie i jaki obraz morderstwa będzie kopią płótna wspomnianych mistrzów.

„Muzeum luster” to fenomenalny kryminał, przepełniony symbolami oraz sztuką. To nie lada gradka dla miłośników kryminału oraz malarstwa na najwyższym mistrzowskim poziomie. To bez wątpienia ambitny kryminał z górnej półki. Nie tylko pomysł na stworzenie takiej historii zasługuje na uznanie, lecz również kreacja bohaterów. W tej książce wszystko jest przemyślane, a każda część fabuły jest niczym zgrabnie poprowadzona kreska na obrazach mistrzów malarstwa. Mogę zatem zapewnić, że Luis Montero Manglano narysował fenomenalny obraz zbrodni, czyniąc kryminał jeszcze bardziej doskonałym. Autor wykazał się niebywałą wyobraźnią, wrażliwością, kreatywnością w rozpisaniu historii zapierającej dech w piersiach.

Ta książka bogata jest również w wiedzę sztuki malarskiej. Nie jest ona przedstawiona w postaci surowych faktów, lecz ciekawie wkomponowana, tworząc tę książkę doskonałą. A sięgnięcie po „Muzeum luster” to doskonały wybór. Przyznam, że po przeczytaniu tej książki zdecydowałem się na wpisanie wcześniejszych książek autora na listę „must read”.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Dom Wydawniczy Rebis [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Luis Montero Manglano Muzeum luster, lubię klimat książek Carli Montero, ale powieści pisze również jej brat. Ona obyczajowe, okraszone odrobiną historii, ON sensacyjno-kryminalne z nutą thrillera, również na wątkach historycznych, w tym historii sztuki, którą studiował, oparte.

Akcja Muzeum luster otrzymuje przepiękny, a zarazem tajemniczy anturaż, ponieważ rozgrywa się wśród dzieł sztuki zgromadzonych w Muzeum Prado w Madrycie, kilka z nich jest również po części jej bohaterami. Na dwusetną rocznicę powstania muzeum dyrekcja, wzorując się na dziewiętnastowiecznych akademiach sztuk pięknych, organizuje Międzynarodowy Konkurs Kopistyczny, na który zaprasza sześcioro artystów z różnych krajów i środowisk. Nawiązując do tamtych czasów atmosfera ma być więc kosmopolityczna, a każdy z uczestników będzie mógł wybrać spośród wystawionych w muzeum obrazów jeden, tworząc jego najwierniejszą kopię.

Wśród wybranych dzieł znajdą się pełne symboliki i dające duże możliwości interpretacyjne obrazy, jak chociażby Iksjon, którego namalował Jusepe de Ribera, Saturn pożerający własne dzieci stworzony przez Francisco José de Goya czy też Prządki Diego Rodrigueza de Velázquez. Autor w międzyczasie przytacza ich historie, a na końcu książki (to się chwali autorowi i wydawcy) umieszczone są reprodukcje wszystkich przytaczanych w opowieści dzieł. W stworzonej przez Luisa Montero Manglano opowieści wyczuwalny jest klimat, jaki możemy znaleźć między innymi w książkach Dana Browna.

Kiedy w muzeum zaczyna dochodzić do serii krwawych, wyglądających na rytualne, morderstw, sytuacja uczestników konkursu wydaje się wymykać spod kontroli. Policja staje się bezradna. Kto za nimi stoi? Co wspólnego może mieć z nimi tajemnicze bractwo i napisany przez Pletona traktat O Sztuce Prawdziwej? Komu przyjdzie rozwikłać tajemnice przeszłości i makabrycznych zabójstw? Poznanie nieznanych faktów historii, znajomość symboliki obrazów, kluczenie niezliczonymi, kryjącymi mnóstwo sekretów korytarzami Muzeum Prado stanie niezbędne dla rozwiązania zagadki.

Tajemny klimat muzeum jest niezwykle intrygujący. Kto by nie chciał dać się poprowadzić poprzez jego tajne zakamarki, zajrzeć w miejsca niedostępne dla zwiedzających, zobaczyć, co mogą skrywać podziemia. I nawet jeśli pełne symboliki kolejne morderstwa mogą wydawać się przerysowane bądź mało prawdopodobne, naprawdę dałam się wciągnąć tej opowieści, poznając przy okazji kilka obrazów, które w Muzeum Prado są eksponowane.

Teraz nie zostaje mi nic innego, jak któregoś dnia wyruszyć do Madrytu i obejrzeć je na własne oczy .

Muzeum Prado. Międzynarodowy Konkurs Kopistyczny. Sześcioro zawodników. Sześć obrazów. I tajemnice sięgające 1819 roku.

Nieuniknione porównanie do książek Dana Browna. Sztuka, muzeum, morderstwa, i to w typie rytualnych (bywa bardzo niesmacznie). Różnica dla mnie taka, że w MUZEUM LUSTER akcja dłużej się rozwija, nie mamy typowej sensacji, choć oczywiście bardzo dużo się dzieje. Lubię takie stopniowanie napięcia, a jeszcze lepiej gdy muszę pomyśleć, pokojarzyć. Lubię skupić się na intrygującej fabule, wielu wątkach i tajemnicach. Według mnie bardzo ciekawie.

Osobliwi bohaterowie. Każdy gra o coś innego. Każdy o równie dużo. Każdy z innej bajki. Każdy jest podejrzany. Są i tajemnicze postaci w maskach przemykające po deszczowym Madrycie. Rozwiązanie zagadki przypadnie kopistce amatorce i chłopakowi rozeznanemu w tematyce symboli. Swoją drogą polubiłam bardzo tego ekstcentyka, wielce oryginalna postać. Guillermo "świr w krawacie w kaczki". Niesamowicie inteligentny "czytelnik symboli", świetnie wykreowana postać.

Duszna, ciężka atmosfera. Tajemnicza. Klimatyczna. Grozą wieje z każdej strony książki. Ciemne korytarze Muzeum. Podziemne przejścia. Tajne magazyny. Zakątki, które skrywają mroczne sekrety ale też zwyczajna, codzienna praca w takim miejscu. Interesujące.

Wymagające, na poziomie. Zajmujące, trzymające w napięciu. Dużej wiedzy potrzeba i sporej inteligencji żeby tak zebrać symbolikę, historię, też i legendy w jedną zgrabną fabułę. Lubię takie historie. I dla fanów thrillerów i dla sympatyków malarstwa. Pełna symboli, niezbadanych sekretów sztuki. Polecam. Ja się bardzo wkręciłam.

P.S. Dodatkowy plus za zamieszczenie na końcu książki obrazów będących "bohaterami" powieści.

Symbole, sztuka, lustro - co łączy te trzy z pozoru różne słowa? Jak się okazuje, naprawdę sporo. Symbole gęsto występują na obrazach, pełniąc funkcję ukrytych przez artystę słów czy nawet całych historii skierowanych do odbiorcy. Obrazy to sztuka, a sztuką jest stworzenie dwóch identycznych dzieł, które ustawione naprzeciwko będą swoim odbiciem. Staną się lustrem...

To odrobinę pokrętne spojrzenie na sztukę jako lustro przedstawia hiszpański pisarz, Luis Montero Manglano, w swojej książce pt. "Muzeum luster". Autor zabiera czytelników wprost do Madrytu, gdzie pokusza się na zasponsorowanie biletów wstępu do Muzeum Narodowego Prado. Pozwala podziwiać kunszt, kreskę i kolory znanych dzieł, a także zgubić się w korytarzach molochu wśród kulturalnych zabytków, gdzie można odnaleźć... trupy?

"Muzeum luster" to thriller opowiadający historię prawie nie z tej ziemi. Choć z początku wydaje się zadziwiająco normalna. Na dwusetną rocznicę powstania Prado władze muzeum organizują Międzynarodowy Konkurs Kopistyczny, na który zapraszają jednych z najbardziej utalentowanych artystów na świecie. Między innymi szansę (jedyną) otrzymuje główna bohaterka, Judith - młoda, zagubiona kobieta o sporych zapędach do alkoholizmu, ale całym sercem kochająca malować. Choć do odkrycia swoich prawdziwych talentów czeka ją jeszcze daleka droga.

Konkurs Kopistyczny, jak sama nazwa wskazuje, polega na odtworzeniu znanego obrazu w sposób niemalże identyczny. Najlepiej tak, aby i oryginał, i kopia były niemalże własnymi odbiciami lustrzanymi. Judith wraz z piątką innych uczestników ma więc ciężki orzech do zgryzienia, jednak marzenia o nagrodzie potrafią napędzać do pracy jak nic innego.

Nagle w Muzeum dochodzi do brutalnych zabójstw, których sceneria w zadziwiający sposób przedstawia... obrazy. Oszpecone, poharatane ciała morderca układa, starając się jak najwierniej odtworzyć historie namalowane na płótnach. Wszędzie też przewija się specyficzny symbol, jakiego prawdziwe znaczenie może dojrzeć jedynie Guillermo - chłopak dziwnym trafem ciągle znajdujący się w centrum tych przerażających wydarzeń.

A całość została okraszona motywem wyjętym wprost z legend, w których to znaczenie mają: Król w Tysiącu Kawałkach, Czerwony Kaczor, Kolorowy Inkwizytor czy Pletorycy - członkowie tajnego bractwa. W historii można się zagubić, podobnie jak w samym muzeum. Chociaż do tej pory nie wiadomo, czy odnalezienie wyjścia okaże się dobrym rozwiązaniem.

Pokusiłabym się na stwierdzenie, że "Muzeum luster" jest powieścią wybitną. Nie przypominam sobie, żebym w bliższej lub dalszej przeszłości czytała równie przemyślaną, logiczną, zaskakującą i wciągającą książkę. Towarzyszące czytelnikom intrygujące wydarzenia nie pozwalały oderwać się choćby na sekundę, zwłaszcza że fabuła została przedstawiona lawinowo. Odkrycie odpowiedzi na jedną tajemnicę, tworzyło kolejną, co z kolei rodziło jeszcze więcej pytań. Czytelnik ciągle czuł się nienasycony, non stop chciał więcej, jakby był na głodzie narkotykowym.

Autor doskonale wykreował bohaterów, nadając im indywidualne charaktery i osobiste historie. Każda postać dostała własny sekret, osobiste demony przeszłości, a także wzbudzała w czytelnikach różne, momentami nawet skrajne, odczucia. Nie wiadomo, czy ufać, lubić, nienawidzić, podejrzewać czy współczuć, co ostatecznie nazwałabym idealnym rollercoasterem emocjonalnym. Podobało mi się też ukazanie bohaterów żyjących w XIX w. (akcja momentami wędrowała do roku 1820) - tutaj ludzie okazali się realistyczni: ich wygląd, sposób wyrażania się poprowadzono wiarygodnie.

W "Muzeum luster" świetnie ukazano sztukę, co niesamowicie mnie cieszy. Tłumaczenia dotyczące życiorysu artystów, znaczenia obrazów czy symboliki były wyczerpujące - autor albo ma ogromną wiedzę w tym temacie, albo zrobił naprawdę imponujący research przed napisaniem książki.* W obu przypadkach należą mu się wielkie gratulacje.

Na wspomnienie zasługują również obrazowo przedstawione zbrodnie. Ktoś musiał mieć wyobraźnię wykraczającą poza ramy, żeby wpaść na coś takiego... i zero sumienia. Ponadto na końcu książki Wydawnictwo dodrukowało specjalną galerię sztuki, wstawiając oraz dokładnie pokazując obrazy, których skopiowanie podjęli się uczestnicy Konkursu Kopistycznego. Bardzo udany zabieg urozmaicający lekturę. Niemal co chwila tam zaglądałam, by sprawdzić, czy bohaterowie wspominający o kolorystyce, kresce albo występujących tam elementach mówili prawdę.

Podsumowując, "Muzeum luster" to intrygująca wycieczka po korytarzach muzeum, którą najserdeczniej polecam. Mogę obiecać, że wpadniecie w wir wydarzeń, wielokrotnie zostaniecie zaskoczeni, a towarzyszące emocje niejednokrotnie przepłyną przez całe swoje spectrum. Dopracowana w najmniejszych szczegółach książka nie zawiedzie najbardziej wymagającego czytelnika, a interesujący temat (i dosadnie obrazowe zbrodnie) sprawi, że koło "Muzeum luster" nie da rady przejść obojętnie. Z pewnością wrócę jeszcze do książki, co możecie uznać za jedno z najważniejszych punktów polecających. :)

Fabuła rozgrywa się dwutorowo w roku 2018, a także powraca do wydarzeń z roku 1819, które mają ogromne znaczenie dla tego, co dzieje się obecnie. Wydawało mi się, że główną bohaterką jest Judith, która bierze udział w konkursie, ale po kilkudziesięciu stronach już nie byłam tego tak pewna, bo Guillermo to młody ekscentryczny człowiek o wyjątkowych zdolnościach, który pomaga Alfredo Bellmanowi gromadzić materiały do jego książki. Gdy szef zostaje zamordowany, Guillermo odkrywa sporo tajemnic, również te, które dotyczą jego osoby. Fascynująca zdolność odczytywania symboli pomaga mu w tropieniu sprawcy morderstw.

Jak się okazuje znaki i symbole są wszędzie, nawet kolor ubrania lub naszyjnik potrafi dużo powiedzieć o danej osobie temu młodemu specjaliście. Ilość takich znaków, które można wyczytać z obrazów, jest ogromna, tylko trzeba wiedzieć, na co zwrócić uwagę. Genialnie wymyślona postać przez autora, która wyróżnia się spośród innych, także ciekawie scharakteryzowanych bohaterów.

Ta wielowątkowa powieść zadowoli miłośników mocnych wrażeń, bo zabójstwa są bardzo dopracowane i przerażające, a ich otoczka skrzętnie przemyślana i niepozbawiona fantazji. To uczta dla koneserów sztuki i malarstwa, okraszona sporą dawką interesujących wiadomości. Dobrze wykreowani bohaterowie o trochę szalonych i ekscentrycznych upodobaniach nie pozwolą się nudzić. Historia potrafi przerazić, a jednocześnie zmusza do zastanowienia nad szaleństwem artystów. Jak dużą cenę potrafią zapłacić za sławę, by wybić się ponad innych, ponad przeciętność? Bardzo dobrze się czyta, sądzę jednak, że ekranizacja powieści wcisnęłaby w fotel niejednego widza.

Kilka lat temu, przeczytałam książkę pod tytułem „Szmaragdowa tablica”. Tak się rozpoczęła moja przygoda z twórczością Carli Montero. Dopiero niedawno dowiedziałam się, że ma ona brata, który także pisze książki. Od razu mnie zaciekawiły. Chciałam sprawdzić, czy polubię jego twórczość tak samo jak twórczość jego siostry. Ostatnio, nadarzyła się okazja do przeczytania jego książki, gdyż na polskim rynku ukazała się nowość pod tytułem „Muzeum luster”.

Byłam bardzo ciekawa, czy książka pana Luisa Montero Manglano mi się spodoba. Bardzo szybko przekonałam się, że tak. Już pierwsze strony mnie wciągnęły i byłam żywo zainteresowana jak rozwinie się historia. Nie mogłam się doczekać aż poznam w całości to połączenie thrillera ze sztuką. Bardzo lubię, gdy pisarze wykorzystują to na czym się znają. Pan Luis uczy sztuki oraz historii i właśnie tę wiedzę wykorzystał w swojej najnowszej książce. Jako czytelniczka od razu poczułam, że fragmenty o sztuce w tej książce to coś więcej niż tylko dobry research.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona książką „Muzeum luster”. Miałam nadzieję, że mi się spodoba, ale nie spodziewałam się, że tak bardzo mnie wciągnie. W mojej głowie cały czas pojawiały się teorie na temat rozwiązania zagadek. Sama historia płynie w idealnym tempie. Czytelnik ma okazję przywiązać się do bohaterów, trochę ich bardziej poznać, ale nie zostaje przy nich na tyle długo, żeby znudziło mu się czytanie książki, bo po chwili jest zaskakiwany czymś nowym i jego myśli skupiają się na tym wydarzeniu. Jestem ciekawa innych książek pana Montero Manglano. Mam nadzieję, że są równie udane, bo zamierzam po nie sięgnąć.