Mrok

"Nie doceniłam tego, jak bar­dzo utrzy­mu­ją­cy się mrok roz­re­gu­lo­wu­je rytm do­bo­wy czło­wie­ka i za­bu­rza jego co­dzien­ną ru­ty­nę, wy­sy­sa­jąc z niego ener­gię i za­snu­wa­jąc umysł mgłą, przez co nawet naj­prost­sze rze­czy sta­no­wią nie lada wy­zwa­nie".

"Mrok" to całkiem udany debiut Emmy Haughton, która wcześniej tworzyła powieści dla dzieci.

Rocz­ny pobyt w sta­cji po­lar­nej na An­tark­ty­dzie, to początek fantastycznej przygody czy... ucieczka? Dlaczego lekarka oddziału ratunkowego decyduje się na taki krok? Jaką historię kryje tajemnicza blizna szpecąca jej twarz?

Główna bohaterka, z której perspektywy poznajemy wszystkie wydarzenia, jest niezwykle złożoną postacią. Na wieść, że lekarz, którego ma zastąpić, zginął w mocno podejrzanych okolicznościach, nerwowo przełykam ślinę. Kate niepozbawiona jest wielu wad, to niesamowicie pogubiona osoba, której postępowanie trudno było mi zrozumieć, a ja lubię mieć związek emocjonalny z głównym bohaterem.

Już miejsce wydarzeń przyprawia mnie o ciarki, a klaustrofobiczna fabuła wraz z rosnącym napięciem, nieufnością i wzajemną podejrzliwością wśród członków załogi sprawiła, że czułam się coraz bardziej nieswojo. Skuta lodem Antarktyda to doskonały plener na horror i choćby mi płacili milion dolców, nie zgodziłabym się na pobyt tam. Uosabia wszystko to, czego obawiam się najbardziej: wieczny mróz, odcięcie od świata i miesiące życia w ciemności. Na myśl o tym wszystkim, robi mi się słabo. Jestem introwertykiem, ale bez przesady...

Jak wielki wpływ mrok i izolacja mają na nastrój i interakcje międzyludzkie? O tym przekonacie się, czytając "Mrok", a jeśli szukacie czegoś z podobnym motywem, to polecam "Cienie w mroku" Michelle Paver.

Dziękuję Wydawnictwu Słowne za egzemplarz.

Kate wyjeżdża na placówkę naukową na Antarktydę. Ma zastąpić lekarza, Jeana-Luca, który zginął w czasie pobytu w stacji naukowej. Jego śmierć nie daje spokoju Kate, stara się za wszelką cenę poznać informacje dotyczące jego śmierci. I nie jest łatwo. Każdy z uczestników tej wyprawy naukowej zachowuje się wobec niej dziwnie, staje się wyizolowana i obca. Kilkanaście osób, z którymi ma spędzić wiele miesięcy, coś ukrywa, są z nią nieszczerzy i nieufni wobec niej. Co ukrywają? Dlaczego śmierć jej poprzednika wywołuje w nich tyle skrajnych emocji? Co oni przed nią ukrywają? Przed Kate trudne zadanie, które będzie jednak odważnie realizować, drążąc, uważnie słuchając i obserwując. Gdy w dokumentach Jeana-Luca znajduje list, sytuacja się diametralnie zmienia. Atmosfera staje się napięta i niebezpieczna. Każdy ma coś na sumieniu, na jaw wychodzą nieoczekiwane informacje, które burzą dotychczas ustalony ład i porządek. Czy Kate uda się dotrzeć do prawdy? Czy będzie miała tyle siły i determinacji, aby pokonać nieprzychylnych sobie uczestników tej zimowej wyprawy?

Mrok od pierwszych chwil wprowadza mroźną i nieprzyjemną atmosferę, spowitą silnym mrozem i przenikliwą wszechobecną mgłą. Niespokojna atmosfera i nerwowe zachowania uczestników wyprawy tylko utwierdzają nas w przekonaniu, że w powietrzy wisi zagadkowa tajemnica. Jak się wkrótce okaże tych nieoczekiwanych niespodzianek będzie więcej. Nikt się nie spodziewa, że każdy z uczestników na coś za uszami, każdy z nich skrywa coś, co może rzucić nowe światło na zawiłą fabułę. A mnogość tajemnic całkowicie skomplikuje relacje między uczestnikami, czasami odmieni ocenę postępowania danej osoby czy niektóre osoby postawi w złym świetle. Nie każdy, kto sprawia pozytywne wrażenie, jest zawsze czysty jak łza i nieskazitelny. Czasami pierwsze wrażenie bywa bardzo złudne i zwodnicze i może skierować nasze spostrzeżenia w niewłaściwym kierunku.

Każdy z bohaterów prowadzi swoją niezależną grą, ale wiadomo, że zwycięzca może być tylko jeden. Kto okaże się sprytniejszy i bardziej przebiegły? Kto przechytrzy pozostałych? Na pewno tacy się znajdą pośród tej zamkniętej na Antarktydzie grupy. Ale konkretne wskazanie, kto to taki, będzie zaskoczeniem.

Co mnie zaintrygowało w tej lekturze? Na pewno jej klimat i atmosfera, nie mówiąc tylko o panujących mrozach i przenikliwym zimnie. Ale o klimacie fabuły, nieprzewidywalnym i mrocznym, zaskakujących zbiegach wydarzeń, z których każdy kolejny wprowadza jeszcze większą niewiedzę i zakłopotanie. Z każdą mroźną sekundą, gdy powietrze tężeje, my również tracimy poczucie pewności i stabilizacji, i kwestie pewne tracą ten przymiot. Nie tylko mróz przenika do naszego organizmu, strach i panika bawią się z nami i nieustannie sprawiają, że odczuwamy tą powieść każdą cząsteczką swojego ciała.

Ja się świetnie bawiłam przy tej lekturze, bohaterowie przekonali mnie do siebie, ich kreacja potrafiła zadowolić i sprawić ogromną satysfakcję. Polecam, ciekawa i intrygująca, emocjonująca i zaskakująca. Słowem, godna zainteresowania.

Nic by mnie nie skłoniło do wyjazdu na Antarktydę i to w okresie zimowym, gdy przez całą dobę panuje nieprzebrany mrok. A Was?

Taką decyzję podejmuje Kate, lekarka z Anglii wyjeżdżając na rok do stacji polarnej. Czy rozrzedzone i okrutnie zimne powietrze na wysokości 3800 m n.p.m. okaże się lekarstwem na tragedię, przed którą ucieka? Zamknięta z dwunastoma innymi osobami w wiecznym mroku antarktycznej nocy będzie musiała zmierzyć się z własnymi demonami i tymi, które czyhają w ciemności.

Okazuje się bowiem, że śmierć poprzedniego lekarza budzi podejrzenia. Czy odkrył coś, przez co musiał zginąć? Czy w związku z tym zagraża im niebezpieczeństwo? Morderca może być jednym z nich, a stacja może okazać się dla nich morderczą pułapką, z której nie ma ucieczki.

"Co dzieje się na Antarktydzie, zostaje na Antarktydzie"? W takich warunkach prawdę łatwo ukryć, szczególnie gdy komuś na tym zależy. Podobnie jak zwłoki…

Autorce znakomicie udało się oddać klaustrofobiczną atmosferę tej nieprzyjaznej strefy, w której łatwo stracić życie. Podobnie jak coraz bardziej napięte nastroje pomiędzy załogą podszyte wzajemną nieufnością i narastającą podejrzliwością, jak i pogłębiające się poczucie samotności.

To jedna z tych książek, które czyta się niesamowicie szybko. Prócz niepokojącego i pełnego napięcia klimatu przemycająca również sporo interesujących informacji o codzienności i pracy na stacji badawczej oraz mroźnej Antarktydzie. Jednak traktować ją trzeba jako formę rozrywki, nie źródło wiedzy, a na samo zakończenie, choć niewątpliwie zaskakujące i dostarczające silnych emocji, spojrzeć z pewnym przymrużeniem oka.

,,Mrok" Emma Haughton

⭐⭐⭐⭐⭐/10⭐

106/2021

•

Jeden trup.

Trzynaścioro podejrzanych.

Dwadzieścia cztery godziny zupełnych ciemności.

Brytyjska pisarka debiutuje w roli autorki thrillerów. Historia jest elektryzująca, zapiera dech w piersiach i mrozi krew w żyłach – całkiem dosłownie, bo rzecz dzieje się wśród lodowych bezkresów Antarktydy.

Mroczna atmosfera osaczenia i nieufności wzmagana przez nieprzyjazną, nieubłaganą przyrodę.

Lekarka Kate rzuca wszystko i wyjeżdża na placówkę naukową położoną wśród wiecznych śniegów Antarktydy, by zapomnieć o tym, co ją dręczy. Tymczasem jej nową codziennością staje się klaustrofobiczna groza. Jaki los tak naprawdę spotkał Jeana-Luca, poprzednika Kate? Czy ludzie, z którymi ma spędzić najbliższe miesiące, są tymi, za których się podają? Niedopowiedzenia unoszą się w powietrzu.

Pośród zimowych ciemności i zabójczo niskich temperatur splotą się losy trzynastu osób. A każda z nich skrywa własną tajemnicę. Ktoś tu wie więcej, niż okazuje. Ktoś zachowuje pozory. Aż do samego końca.

Im więcej pytań kobieta zadaje, tym bardziej robi się niebezpiecznie, zarówno dla niej, jak i dla pozostałych członków załogi.

Czy Kate wystarczy odwagi, gdy z mroku wyłoni się morderca?

•

Niestety, ale mnie ta książka nie porwała, mimo że pokładałam w niej duże nadzieje. Sam pomysł bardzo ciekawy, miejsce akcji świetne, reszta niestety dość mocno kuleje. Bohaterowie bez wyrazu, zero charakterystyki. Główna bohaterka bardzo irytująca, strasznie rozchwiana emocjonalnie, co bardzo utrudniało czytanie głównie dlatego, że jest ona główną i jedyną narratorką całej książki. Sama sprawa bardzo przewidywalna mimo prób zmylenia czytelnika. Podsumowując książka mocno średnia, gdyby nie pomysł i opisy Antarktydy

byłoby słabo. Niestety, ale jestem na nie.

•

•

•

Współpraca z @wydawnictwo_slowne

Bardzo lubię historie, których akcja rozgrywa się w niedostępnych, tajemniczych miejscach, takich jak Antarktyda. Z ogromnym zaciekawienie sięgnęłam więc po książkę Mrok, której autorką jest Emma Haughton.

Na początek wspomnę, że umieszczenie akcji w pogrążanej w mroku, odizolowanej od świata, bez możliwości ewakuacji, Antarktydzie to doskonały pomysł! Dzięki bardzo realistycznym opisom, kraina jawi się jako mroczne i przerażające miejsce, podobnie jak wydarzenia, których jesteśmy świadkami.

Autorka na początku przybliża nam życie mieszkańców w placówce naukowej, ich obowiązki, zasady działania. Trzeba przyznać, że akcja rozkręca się bardzo powoli, na szczęście druga połowa powieści obfituje w zaskakujące wydarzenia. Giną kolejni mieszkańcy bazy, intryga się zacieśnia, a niepokój wzrasta.

Kate, główna bohaterka powieści ucieka przed swoim dawnym życiem. Przeżyła ogromną traumę, z którą nie jest w stanie sobie poradzić. Wspomaga się lekami, jednak to wymyka się spod jej kontroli. Pogarszająca się sytuacja w bazie nie poprawia sytuacji. Staje się bardzo chwiejna, nie wie, komu zaufać, miałam wrażenie , że popada w paranoję. Musze przyznać, że nie jest to postać, z którą czytelnik może się zaprzyjaźnić, mnie lekko irytowała. Autorka za dużo miejsca poświeciła na opisanie jej rozterek i wątpliwości, zamiast tego dodałabym więcej akcji. Chętnie też poczytałabym więcej o pozostałych postaciach, bo mogliby wnieść dużo do historii.

Mrok to debiutancki thriller Emmy Haughton, który czytałam z dużą przyjemnością I zaciekawieniem. Jestem bardzo ciekawa, jak rozwinie się dalej pióro autorki, będę wyczekiwać jej kolejnych książek.

Kate to młoda lekarka, która postanawia odciąć się od przykrej przeszłości i dać sobie szansę. Wyrusza w podróż na Antarktydę i tym samym dołącza do zespołu stacji badawczej.

Poznaje wszystkich członków grupy, dowiaduje się też o nieszczęśliwym wypadku poprzedniego lekarza. Jednak, nie wszyscy uważają, że do śmierci doktora doszło przypadkowo. Kate pragnie rozwiązać zagadkę, która nie daje jej spokoju.... szczególnie, że na terenie stacji zaczynają dziać się niepokojące rzeczy a wśród grupy panuje coraz większy zamęt. Trudno jest udźwignąć problemy innych, gdy sama Kate zmaga się z demonami przeszłości, które skutecznie nie pozwalają o sobie zapomnieć.

Gdy na pokrytym lodem pustkowiu zapada całkowity mrok... nieufność i podejrzliwość zaczynają dominować.

Trzynaście osób mieszkających pod jednym dachem na kompletnym odludziu, niewyjaśniona zagadka śmierci doktora - jasnym się staje, że wśród grupy jest ktoś, kto może zagrozić bezpieczeństwu całej reszty.

Komu można zaufać? A może lepiej nie ufać nikomu?

Pierwszy raz miałam okazję przeczytać książkę, której akcja toczy się na Antarktydzie. Autorka świetnie

oddała klimat tego miejsca. Przyznam, że od pierwszych stron byłam zafascynowana i coraz bardziej ciekawa. Trudne warunki do życia, zabójczy chłód - bardzo mnie to zaintrygowało. Ciągle zastanawiałam się nad tym, jak główna bohaterka powieści odnajdzie się w takiej rzeczywistości. Oprócz krajobrazu Antarktydy jeszcze dwie kwestie zrobiły na mnie tak duże wrażenie - otóż w powieści naprawdę świetnie

została przedstawiona praca na stacji badawczej, codzienne sprawy bohaterów (od badania różnych próbek/pomiarów, naprawy sprzętu, po wspólne wieczory przy winie i przekąsach). Kolejna rzecz, na którą pragnę zwrócić uwagę to wątek medyczny i rola Kate - ta kwestia również została dobrze rozwinięta i z zaciekawieniem czytałam o poczynaniach lekarki.

Nic w tej powieści nie jest oczywiste. Przyznam, że gdy już niemal byłam pewna rozwikłania zagadki, okazywało się, że jestem jeszcze dalej od poznania prawdy. Książka trzyma w napięciu, zdecydowanie. Zmusi czytelnika do myślenia, nie pozwoli się odłożyć - bo chęć zrozumienia i rozwiązania tajemnicy jest zbyt wielka. I oto przeczytałam ją błyskawicznie, zaczęłam czytać i nie przestałam dopóki nie skonczyłam. A powiem Wam, że ostatnio niezbyt często mi się to zdarza.

Jeśli jesteście ciekawi, co takiego przytrafiło się bohaterom "Mroku", zachęcam do przeczytania. Świetny thriller!

Do przeczytania tej książki skusiłam się, bo zaintrygował mnie opis i okładka.

Jeden trup.. Trzynastu podejrzanych. Odludzie. Mroźna i mroczna Antarktyda.. Brzmi ciekawie ? Jak najbardziej..

Lekarka Kate, po zawiłościach w życiu prywatnym, składa swoją kandydaturę na lekarza do placówki położonej na Antarktydzie. Gdy okazuje się, że zostaje przyjęta od razu decyduje się na wyjazd. Na ciemnym i mroźnym odludziu, Kate ma nadzieję, na poradzenie sobie z demonami. Tymczasem jej codziennością staje się klaustrofobiczna groza. Kate zaczyna zadawać sobie pytanie, co takiego stało się  zjej poprzednikiem? Czy jest bezpieczna ? Czy ludzie, z którymi musi spędzić najbliższe miesiące są godni zaufania ?

O matko 🤦‍♀️ wiecie co, ja nie wiem jak ja dałam radę przez to przebrnąć. Już dawno tak się nie nudziłam, dawno żaden bohater tak mnie nie irytował... Bardzo ciekawy pomysł na fabułę, jednak w moim odczuciu nie ma w pełni wykorzystany. Albo może to nie była książka dla mnie ?🤷‍♀️ Zabrakło mi w tej historii cech prawdziwnego thrillera, zero napięcia, zero akcji. Czytało się dobrze ale moje oczekiwania się nie spełniły. Szkoda, bo liczyłam na świetną lekturę. Nie zniechęcam, przekonajcie się sami, a może akurat Wam ta książka przypadnie do gustu☺

"Zima w stacji polarnej przepełnia człowieka przedziwną mieszanką klaustrofobii i samotności. Trudno tu o prawdziwą prywatność. Nie można się pozbyć uczucia, że żyjemy przy podniesionej kurtynie i jesteśmy pod ciągłą obserwacją oraz że wszystko, co mówimy i robimy, jest monitorowane i oceniane."

"Mrok" Emmy Haughton to powieść, gdzie schemat trupa i zamkniętej grupy podejrzanych sprawdza się idealnie. W placówce badawczej na Antarktydzie dochodzi do wypadku i główna bohaterka przylatuje na miejsce, by zastąpić nieżyjącego medyka. Wraz z kilkunastoma osobami będzie musiała spędzić kilka miesięcy na bezludnej mroźnej krainie, w dodatku bez światła słonecznego. Jak można się domyślić, nie będzie to dobrze wpływało na cały zespół, a Kate będzie musiała podtrzymywać ich dobrą formę fizyczną i psychiczną. Tylko czy da się spokojnie pracować w otoczeniu ludzi, między którymi może znajdować się morderca?

Przez długi czas czytelnik jest wprowadzany do codzienności zespołu pracującego w placówce badawczej. Poznajemy główną bohaterkę, którą nie jestem pewna, czy da się polubić. Złamane serce, powracający w myślach wypadek samochodowy doprowadza do uzależnienia od silnych leków. W trakcie pobytu trafia na informacje, które mogą przyczynić się do potwierdzenia, że wśród jej współpracowników żyje morderca. Każdy jest podejrzany i ciężko komukolwiek zaufać. W dodatku nie pomaga miejsce, w jakim się znajdują, daleko od jakiejkolwiek pomocy z zewnątrz. Członkowie załogi są na siebie skazani na kilka miesięcy.

Śledztwo, które przeprowadza Kate w związku z coraz to nowo odkrytymi poszlakami, jest dla mnie dość mało wiarygodne. Może nie samo to, że chce poznać prawdę, ale fakt, że wciska nos wszędzie, co wywołuje poruszenie wśród kolegów i koleżanek i sprawia, że atmosfera się zagęszcza. Do tego dochodzi uzależnienie, które nie ułatwia sprawy i przysparza dodatkowych problemów.

Muszę za to przyznać, iż mroźny klimat jest świetnie oddany. Można wyobrazić sobie oczami Kate, jak wygląda stacja badawcza i kawałek kontynentu. Gwieździste niebo, zorza polarna, droga mleczna, zachód słońca i późniejszy jego brak, można wyobrazić sobie bez problemu i na pewno pozytywnie wpływa na odebranie książki.

Klaustrofobiczny, mroczny klimat, gdzie największym zagrożeniem jest sama Antarktyda i ON - morderca. Może nie jest to idealna historia. Finał książki, po długim wstępie, jest rozegrany dość szybko i nie do końca mnie ON usatysfakcjonował. Trzeba przyznać, że ciężko jest wytypować winnego, bo tutaj każdy może mieć morderstwo za uszami. "Mrok" ma zaskakujące elementy, ale warto sprawdzić samemu, czy historia z mroźnego kawałka ziemi podejdzie do gustu 😉 Uważam, że jest to książka dobra, zwłaszcza patrząc na klimat, jaki autorka oddała całej historii.

Zainteresował mnie opis tej książki. Lubię historie, które dzieją się w zamkniętym środowisku, gdzie spośród kilkunastu osób jedna jest podejrzana. Czy ta konkretna przypadła mi do gustu?

'Ciesz się, póki możesz, przypominam sobie. Za kilka krótkich miesięcy słońce całkiem zniknie. A kiedy zajdzie po raz ostatni, na wiele tygodni zapanuje zupełny mrok.'

Kate postanawia wziąć udział w wyprawie na Antarktydę i po zawiłościach w swoim prywatnym życiu zgłasza swoją kandydaturę jako lekarka. Zostaje przyjęta i wyrusza na roczny pobyt jako dyżurny medyk, w zastępstwie - jej poprzednik zmarł tragicznie. Na miejscu dochodzi jednak do kolejnego morderstwa, każdy jest podejrzany. Wokół panuje zima, a słońce nie wschodzi nawet na chwilę. Czy w mroku uda się odnaleźć winnego? Jak to zrobić i komu zaufać?

Kate decyduje się na wyjazd, ponieważ jej życie prywatne przestało istnieć. Chce poradzić sobie ze swoimi demonami na zupełnym odludziu. Nie spodziewa się jednak tego, co zastanie na miejscu. Czy można przyzwyczaić się do tego, że na zewnątrz oprócz okropnego mrozu, całymi tygodniami jest ciemno? Warunki nie wpływają dobrze na samopoczucie współtowarzyszy. Ja sama nie potrafię sobie wyobrazić życia w takich warunkach. Brak odpowiedniej ilości snu z pewnością nie pomaga. Czy jest to wystarczający motyw do popełnienia morderstwa? A jeśli nie, to co może nim być? Zaznaczmy, że na wyprawę wyjeżdżają ludzie, którzy przeszli szczegółową selekcję i szereg testów. Wydawać by się więc mogło, że w takim gronie wszelkie odstępstwa od normy są raczej niemożliwe.

'To wszystko w połączeniu z ankietami i wideodziennikami, ma na celu zbadanie, jak ciągły mrok i izolacja wpływają na nasz nastrój i interakcje międzyludzkie. Chodzi, rzecz jasna, o nasz prawdziwy nastrój - nie o te pozory, które próbujemy utrzymać.'

Ciekawy pomysł na historię, który moim zdaniem niestety nie został w pełni wykorzystany. Całość niewiele miała wspólnego z thrillerem, momentów napięcia praktycznie nie było. Przyjemnie się czytało, jednak nie tego oczekiwałam. Jeśli jesteście zainteresowani to przekonajcie się sami czy warto.

'(...)kiedy człowiek skupia się na złych rzeczach, które przytrafiają się innym, ma mniej czasu na to, aby rozwodzić się nad złem, które spotkało jego samego.'

„MROK”

Emma Haughton Wydawnictwo Słowne

Wow wow wow - co to jest za thriller :).

Czy Antarktyda pozwoli Kate zaleczyć złamane serce?

Lekarka Kate zaczyna roczną pracę w stacji United Nations Antarctica na Antarktydzie. Ma zastąpić niedawno zmarłego lekarza. Razem z nią pracować będzie 12 zimowników. Co się stanie, gdy nadciągnie zima i nastąpi całkowita ciemność? Czy trzynastoosobowa ekipa da sobie z tym radę?

Każda osoba znajdująca się w tej stacji ma swoje zadania i obowiązki. Każdy odpowiedzialny jest za coś innego.

Kate przez przypadek natknęła się na list swojego poprzednika. Ten list miał być dostarczony po jego śmierci. Czy przewidział swoją śmierć? Czy to był nieszczęśliwy wypadek, czy celowe morderstwo? Od tej pory nasza główna bohaterka zacznie drążyć temat i wypytywać o jego śmierć innych. Czy uda jej się odkryć prawdę nim będzie za późno? Dodam tylko, że zwłok będzie więcej.

Kate w swoim życiu bardzo dużo przeszła. Przez wypadek uzależniła się od leków. Rozumiecie – najpierw brała leki na ból fizyczny, potem na ból psychiczny i tak się uzależniła. Razem z główną bohaterką przeżywałam jej wzloty i upadki. Jak poradzi sobie w mroźnej krainie, zamknięta z 12 obcych ludzi w całkowitej ciemności?

Niesamowity thriller, który trzyma w napięciu aż do ostatniej strony. Czytając „Mrok” byłam mocno przerażona. Uwielbiam to uczucie strachu czytają thrillery. Powieść Emmy Haughton jest bardzo emocjonująca. Powieść czytałam z zapartym tchem. Polubiłam kilka postaci z całej 13. Uwielbiam Kate za to, że mimo uzależnienia potrafiła nieść pomoc innym. Niektórzy bohaterowie mnie strasznie irytowali. Miałam ochotę się z nimi rozprawić.

Razem z całą trzynastką przeżywałam chłód mroźnej, mrocznej i całkowicie pozbawionej słońca Antarktydy. Nie mogłabym żyć lub pracować w takim klimacie.

Emma Haughton zaskoczyła mnie swoim zakończeniem „Mroku”. Nie mogę wam zdradzić końca powieści, ale napiszę tylko jedno stawiałam na inne zakończenie. Pozory mogą mylić. Bohaterowie nieźle się kamuflują. Kto jest dobry, a kto zły? Tego dowiecie się po przeczytaniu tej powieści. Dodam tylko, że każdy z nich ma w sobie jakiś mrok.

Bardzo dobra historia, którą trzeba przeczytać. Zwłaszcza jesienią/ zimą. Pamiętajcie: najpierw zróbcie sobie ciepłą herbatkę, potem wskoczcie pod kocyk i zacznijcie czytać. To jest najlepsza recepta na tą powieść. Jednocząc się razem z bohaterami będziecie razem z nimi przeżywali ich klimat, czyli mroczną, lodowatą zimę na Antarktydzie.

Uwielbiam takie książki, które wywołują dreszcze, strach i przerażenie.

Co zrobilibyście, gdyby z mroku wyłonił się morderca?

Z tym pytaniem was zostawiam. Zachęcam do przeczytania nie tylko miłośników thrillerów. Z całego serca polecam „Mrok”.

Emma Haughton miała bardzo oryginalny pomysł na fabułę. Miejsce akcji – mroźna Antarktyda – stała się tu osobnym bohaterem, który jest największym zagrożeniem dla grupy z placówki naukowej.

Autorka bardzo dobrze oddaje nastrój tego miejsca – jego klaustrofobiczny, mroczny i niebezpieczny charakter. Całkowita ciemność, w której żyją bohaterowie przez kilka miesięcy, wpływa na ich kondycję fizyczną i psychiczną. Są przemęczeni, nie radzą sobie z brakiem słońca, cierpią na bezsenność. Stają się rozdrażnieni, a dodatkową trudność sprawia przebywanie w małej grupie i brak kontaktu z kimkolwiek innym.

Sama intryga rozwija się powoli. Zdaje się, że Autorka w pierwszej części skupia się przede wszystkim na miejscu akcji. Chociaż – kilka niebezpiecznych, z pozoru drobnych wydarzeń, przyprawiło mnie o dreszcze. W drugiej części thrillera Emma Haughton skupiła się już głównie na intrydze, która wciągnęła mnie do samego końca.

Nie jestem pewna, czy do końca trafiona była kreacja głównej bohaterki Kate. To kobieta z trudną przeszłością, z którą jeszcze się nie uporała. W trakcie czytania ciężko ocenić, czy intryga to wytwór jej wyobraźni, czy rzeczywiście jest coś na rzeczy. I to na plus. Jednak w jej działaniach często brakowało logiki, sprawiała wrażenie naiwnej i zbyt ciekawskiej, co ujmowało tej powieści.

Podziwiam Autorkę, że odważyła się umiejscowić akcję na Antarktydzie – to zdecydowanie nadało powieści odrębnego charakteru i pozwoliło wyróżnić się spośród innych thrillerów. Sama intryga, choć początkowo toczy się dość powoli, jednak była dla mnie ciekawa i trzymała w napięciu.

"Mrok" to zdecydowanie jeden z tych thrillerów, które zostają w pamięci. Jestem ciekawa, czy Emma Haughton zaskoczy czytelników po raz kolejny 🙂

„Mrok” to taki trochę jakby debiut autorki, a przynajmniej debiut w tego typu literaturze i niestety jest to mocno wyczuwalne.

Sam zarys fabuły zwiastował naprawdę dobry kryminał, jednak to wszystko się zupełnie rozjechało.

Zacznijmy od głównej bohaterki Kate (miłe Panie ja Was wszystkie szanuję, lubię i tak dalej - piszę to tylko profilaktycznie), otóż nasza Kate jest zwyczajnie męcząca i irytująca, a co gorsza zachowuje się w sposób nieracjonalny. Ja rozumiem, że to kobieta z przeszłością, że ma jakieś swoje demony jednak litości, ilością jej wewnętrznych rozterek można obdarować jakieś małe państewko jak chociażby Rosję czy Chiny. Drażnił mnie jej brak konsekwencji, bo babka chcę rozwiązać zagadkę, niby jest zdeterminowana, a jak odnajduje tajemniczą kopertę to nawet do niej nie zagląda (no ludzie kochani, która kobieta by nie zajrzała? Wy miłe Panie byście zapewne nawet analizę daktyloskopijną robiły i się dowiedziały, kto znaczki lizał).

Finał… cytując Szpakowskiego „aaaaajjjjjjj Jezus Mariaaaaaaa”…..

Otóż finał to był swoisty "creme de la creme”. Jakbym oglądał Dr Quinn na pokładzie statku Apollo 13, a cały ten statek zbudowany przez McGyvera z drewna i paździerzu, który z kolei zakupił u Pana Bobra z Wiklinowej Zatoki, a to drewno ścinano podczas Teksańskiej masakry piłą mechaniczną.

No moi mili zakończenie to jest gruba jazda, jest nierealne i nie chodzi mi o samo rozwiązanie tylko o okoliczności w jakich do tego dochodzi. Chyba, że na tej stacji byli tak naprawdę robo-ludzie z WD40 zamiast krwi i byli w stałym kontakcie z reptilianami przy pomocy 5G.

Generalnie nic nie zwiastowało takiej katastrofy, ta książka może się spodobać komuś kto nie zwraca uwagi na detale (lub treść), szczegóły czy realizm, bardziej wytrawni czytelnicy tego typu literatury wyczują, że coś nie gra i zupełnie nie odnajdą się na tej karuzeli zwanej „Mrokiem”.

Kate, lekarka z Wielkiej Brytanii podejmuję pracę na stacji badawczej na Antarktydzie. To miał być dla niej nowy początek po traumatycznych przeżyciach. Trafia tam w zastępstwie za poprzedniego lekarza, który zginął podczas wspinaczki na lodowiec. Gdy na Antarktydzie zapada zima i mrok, razem z pozostałymi uczestnikami odczuwają brak słońca. Jeden z uczestników Alex, uważa, że poprzednik Kate nie zginął przypadkiem. Kobieta zaczyna mieć wątpliwości i drąży śmierć lekarza. Pewnego dnia ginie kolejna osoba. Uznano to za samobójstwo. Ale czy na pewno? Czy Kate zdana tylko na siebie, nie mogąc ufać nikomu zdoła rozwikłać zagadkę?

Uwielbiam takie książki: 13 osób podejrzanych, akcja w zamkniętym miejscu i morderstwo. A dodając do tego przenikliwy mróz Antarktydy i wszechobecny mrok, wydawać by się mogło, że to thriller idealny! Niestety coś poszło nie tak 🤷 . Jak dla mnie zbyt wolna dynamika. Autorka bardzo pomału budowała napięcie. Dopiero ku końcowi akcja nabiera tempa. Również na próżno szukać tu gęstej, mrocznej atmosfery.

Jeśli zapytacie się czy ta książka była dobra. Odpowiem, że tak. Podobała mi się, przyjemnie mi się ją czytało. Bardzo fajny styl autorki. Sam pomysł na fabułę, też mi przypadł do gustu. Odczuwała to zimno razem z uczestnikami eskapady, jak ich niepokój. Razem z Kate dążyłam do rozwiania zagadki. Zakończenie bardzo dobre.

Na pewno przeczytać inne pozycje autorki.