Mroczny trop

Ile jest warte ludzkie życie? Nie ma ceny czy też dokładnie można wyliczyć jego wartość? Są tacy, którzy widzą w człowieku nie żyjącą istotę, a jedynie środek do osiągnięcia celu i nie cofną się przed niczym by go zdobyć ...

Ryder Creed widział zbyt wiele by dziwić się złu, jakiego autorami są ludzie. Jednak nawet ON jest zaskoczony odkryciem dokonanym na meksykańskiej łodzi. Co robią na niej dzieci, zastraszone, wręcz zaszczute i nie wyglądające na Latynosów? Funkcjonariusze Straży przybrzeżnej również spodziewali się całkiem innego "ładunku". Kto stoi za tym dziwnym przemytem? Creed nie umie zapomnieć dziecięcych twarzy ujrzanych pod pokładem, może dlatego ulega impulsowi i pomaga Amandzie nie myśląc o konsekwencjach swego działania. Niebezpieczeństwo wpisane jest w pracę Rydera, lecz czy tym razem będzie umiał zapewnić bezpieczeństwo bliskim sobie osobom i czworonogom? Jego dom jest azylem dla zwierząt i ludzi, teraz jednak zainteresował się nim ktoś zagrażający dotychczasowej egzystencji.

Maggie O`Dell stawia czoło najgroźniejszym zbrodniarzom, jak mało kto umie dostrzec ślady pozostawione przez nich, a nie zauważalne dla innych śledczych. Nie raz już dała dowody swej przenikliwości i przede wszystkim profesjonalności. Chociaż niektórzy wątpią w jej zdolności ona sama wie doskonale na co ją stać. Nowe dochodzenie okazuje się dotyczyć zbrodni, których motyw jest bardziej skomplikowany niż wydawało się to początkowo. Wyjątkowo brutalny charakter morderstw wydaje się być ostrzeżeniem, tylko dla kogo?

Narkotyki wyzwalają to, co najgorsze w ludziach i to nie jedynie wśród ich amatorów, lecz przede wszystkim wśród handlarzy. Człowiek w tym interesie nie liczy się w ogóle, jest potrzebny do dwóch rzeczy - jako klient lub dealer. Jeżeli ktoś zaburza tę równowagę od razu skazuje siebie na śmierć. Tym razem mafia narkotykowa ma wyjątkowo trudnych przeciwników - doświadczoną agentkę i byłego żołnierza. Ścieżki dwojga ostatnich krzyżują się nie po raz pierwszy, ale obecna sytuacja okazuje się wyjątkowo groźna, wspólny wróg atakuje bez ostrzeżenia i podstępnie.

Maggie i Ryder już nieraz bywali w opałach, lecz rzadko kiedy stają się celami, jakie należy usunąć. Zabójcy są coraz bliżej, wręcz polują na tę dwójkę, niebezpieczeństwo dotyczy także osoby, jakie znajdują się w ich pobliżu. Czy w tej rozgrywce uda się zwyciężyć Creed`owi i O`Dell?

Kolejne spotkanie z książką autorstwa Alex Kavy to spora dawka sensacji, w jakiej znaleźć można i mafijne porachunki i kryminalne śledztwo. "Mroczny trop" jest kolejnym spotkaniem z agentką Maggie O`Dell, jeżeli ktoś nie czyta historii z tą bohaterką po kolei to nie musi obawiać się, iż pogubi się w wątkach. Autorka zadbała by seria była jednocześnie zrozumiała i dla stałych czytelników jak i tych bardziej sporadycznych. Wyraźny motyw kryminalny, a z drugiej strony narkotykowy, splata się w historię w jakiej punktem centralnym jest dochodzenie, okazujące się zataczać o bardzo szerokie kręgi, zahaczające tak o najbiedniejsze jak i najbogatsze warstwy społeczeństwem. W tle "Mrocznego tropu" pojawia się polityka, osobiste porachunki oraz uczucia, pozwalające chociaż na chwilę zapomnieć o śmiertelnym niebezpieczeństwie.

Alex Kava jest amerykańską pisarką, autorką wielu bestsellerów z gatunku thrillerów psychologicznych. Zadebiutowała w 2000 roku powieścią pt "Dotyk zła", która zapoczątkowała serię wydawniczą z udziałem agentki FBI Maggie O'Deel w roli głównej. Maggie jest profilerką, której specjalnością stało się ściganie seryjnych morderców i która zupełnie przypadkowo zdobyła reputację eksperta od rozczłonkowanych ciał. Dzieła Kavy wyraźne wyróżnia połączenie dwóch czynników - grozy i psychologii, zbrodni i ludzkiej psychiki. Od zawsze zafascynowana była mechanizmem powodującym, iż niektórzy ludzie ulegają wewnętrznym podszeptom i przekraczają granice zła dopuszczając się okrutnych zbrodni. Pisząc swoje historie niejednokrotnie bazuje na wydarzeniach, które miały miejsce w rzeczywistości oraz prawdziwych sylwetkach zbrodniarzy.

"Mroczny trop" jest 12 tomem serii o przygodach Maggie O'Deel. Warto jednak zaznaczyć, że nie potrzeba znajomości poprzednich części, aby odnaleźć się w fabule. Kiedy jest to konieczne, autorka przypomina najważniejsze wydarzenia z przeszłości bohaterki, aby obecna historia była w pełni zrozumiała dla czytelnika.

Historia toczy się na kilku torach.

Maggie O'Dell ma przed sobą nie lada wyzwanie. Musi rozwiązać sprawę wyłowionych z rzeki zwłok mężczyzny, którego obrażenia jasno wskazują na to, iż przed śmiercią był poddawany torturom. Na ciele zmarłego agentka zauważa pewien tatuaż. Coś jej mówi, a do tej pory jej przeczucia się sprawdzały, że może mieć ON związek z kartelem narkotykowym. Czy i tym razem może zaufać swojej intuicji? Wkrótce odnalezione zostają kolejne zwłoki i wszystko wskazuje na to, że mają do czynienia z seryjnym zabójcą. Tylko czy aby na pewno?

Ryder Creed, były żołnierz piechoty morskiej, a obecnie jeden z najbardziej znanych na świecie psich treserów, wraz z jednym ze swoich psów pomaga Amerykańskiej Straży Wybrzeżnej w przeszukaniu zatrzymanego na wodach Zatoki Meksykańskiej statku rybackiego o nazwie Blue Mist podejrzanego o przemyt narkotyków. Zamiast nich pod pokładem znajdują pięcioro wystraszonych, brudnych, wygłodniałych dzieci. Dokąd miały trafić i jaka miała czekać je przyszłość?

Podczas rutynowego przeszukiwania jednego z lotnisk Ryder Creed spotyka Amandę, która wyraźnie szuka u niego pomocy. Ta zaledwie czternastoletnia dziewczyna wpadła w sidła kartelu narkotykowego, który zrobił z niej jednego ze swoich kurierów przemycających kokainę. Przed laty Creed stracił młodszą siostrę, która wyszła do toalety na stacji benzynowej i przepadła bez śladu. Tamten tragiczny dzień mocno odbił się na jego zdrowiu psychicznym. Nigdy nie przestał szukać siostry, dlatego też patrząc teraz na Amandę widzi w niej swoją małą Brodie i zastanawia się, czy czasem i jej nie spotkał podobny los, czy nie żyje gdzieś tam zmuszona pracować dla jakiegoś kartelu. Dlatego też, wbrew zdrowemu rozsądkowi i grożącemu mu niebezpieczeństwu, postanawia pomóc Amandzie.

Jest jeszcze Jason, młody chłopak, weteran wojenny, który podczas misji w Afganistanie stracił rękę. Wraz z kolegami, których los doświadczył równie mocno jak jego, mieszka w ośrodku prowadzonym przez Hannę, wspólniczkę i przyjaciółkę Rydera Creeda. To ona, chcąc mu pomóc i pokazać, że nie jest wcale bezwartościowym człowiekiem, który do niczego się już nie nadaje z powodu swego kalectwa, sprowadza go do ich firmy, gdzie ma pracować u boku Rydera. Czy chłopak sobie poradzi? I jak przebiegać będzie jego współpraca z człowiekiem, któremu bardziej zależy na psach, niż na innych ludziach?

Czworo bohaterów i cztery z pozoru różne historie. Jednakże Alex Kava nie byłaby sobą, gdyby ich ścieżki w którymś momencie się ze sobą nie skrzyżowały i nie pobiegły jednym torem. Tak też się dzieje i w tym przypadku. Śledząc ich losy odkrywamy kolejne tajemnice, jedne bardziej mroczne od drugich, coraz bardziej niebezpieczne nie tylko dla nich samych, ale również dla bliskich im osób. Autorka umiejętnie stopniuje napięcie i cały czas trzyma nas w niepewności co do tego, co za chwilę się wydarzy. Wykreowany przez nią świat jest mroczny i duszny, a wszystkie wydarzenia opisane są w taki sposób, że z łatwością można je sobie wyobrazić i to do tego stopnia, że podczas lektury czuć dreszcze i jeżący się włos na skórze. Bohaterowie są wyraziści, pełnowymiarowi, z krwi i kości. Mają swoje zalety, ale też słabostki. Nie są idealni, ani w żaden sposób przerysowani. Warto w tym miejscu wspomnieć i o tym, że nie tylko ludzie są tu bohaterami, ale również psy, które odgrywają bardzo dużą rolę w całej historii i z których każdy odznacza się wyrazistym charakterem. Dla autorki bliska sercu jest postać Rydera Creeda, który dzieli z nią miłość do tych czworonogów i który czuje się w ich towarzystwie o wiele szczęśliwszy niż wśród innych ludzi.

"Mroczny trop" to nie tylko pełna napięcia historia, ale również piękny obraz psiej lojalności i miłości względem człowieka. Wartka akcja, doskonałe dialogi, interesujący bohaterowie, zaskakująca i nieprzewidywalna fabuła to największe atuty tej powieści. Książka w sam raz dla wszystkich miłośników prozy Kavy, jak i amatorów thrillerów, historii powodujących skoki adrenaliny podczas lektury.

Moja ocena: 5/6

PROSTY TROP

Creed Ryder jest znanym treserem psów, który współpracuje z różnymi służbami. Obecnie zyskuje sławę poszukiwaniem narkotyków. Jego kłopoty zaczynają się, gdy najpierw znajduje przemycane statkiem dzieci, a potem pod jego opiekę trafia nastoletnia Amanda, wykorzystywana przez kartel do przemytu narkotyków.

Tymczasem Maggie O’Dell prowadzi śledztwo w sprawie brutalnego mordu na mężczyźnie, którego zwłoki wyłowiono z rzeki. Wszystko wskazuje na powiązania z narkotykowym kartelem i wkrótce drogi jej i Creeda przecinają się…

Ta książka (początek cyklu o Creedzie, choć to nie pierwsza powieść z nim i nasta już część serii o Maggie) jako jedyna tej autorki w Polsce doczekała się premiery równo ze światową. Czemu? Nie rozumiem. Ani Kava nie jest bestselerową autorką w naszym kraju, ani wielką pisarką, ani… ani właściwie nic. Ale jej książki sprzedają się dobrze i dobrze sprzeda się także ta część. Tylko czy jest tego warta?

Od lat krąży przekonanie, że gatunek thrillera się skończył. Nie da się już powiedzieć w nim niczego oryginalnego, niczym zaskoczyć. Czasem zdarzają się wyjątki, ale niestety Kava do nich nie należy. Jej książki, także tą najnowszą, czyta się lekko i szybko, ale niestety niewiele z tego wynika. Jak powiedział kiedyś Chuck Palahniuk, powieści, które czyta się zbyt łatwo, łatwo także zapomina. Jest to prawda, którą znam z autopsji, a poprzednich książek Kavy prawie w ogóle już nie pamiętam. Ba! Wiele treści wypadało mi z pamięci już w trakcie.

W „Mrocznym tropie” (zresztą kto tak przekłada tytuł? Owszem, oryginalnej gry słów przełożyć dosłownie się nie da, ale coś takiego???) dostajemy właśnie tyle. Szybką, prostą i pustą rozrywkę, która wypada z pamięci po odłożeniu książki na półkę. Nie ma tu głębi, nie ma przesłania, jest tylko akcja, ale i tej brak polotu. Bo na czym powinien opierać się thriller psychologiczny? Na budowaniu napięcia? Wywoływaniu dreszczy? Kava nie potrafi tego robi. W pierwszych dwóch, trzech powieściach jakoś jej się udawało, teraz nie pozostało z tego nic. Niby są zwroty akcji, niby ciągle coś się dzieje, ale emocji nie ma prawie w ogóle. Całość jest przewidywalna, a na dodatek czytelnika i tak nie obchodzi co się za chwile stanie. Zawodzi też psychologia – druga najważniejsza składowa tego gatunku – przez co postacie są płaskie i stereotypowe. Nudne wręcz. Zginą? Przeżyją? Jakie to ma znaczenie?

Poza tym Kava od lat popełnia te same błędy. Skoro Maggie jest profilerką, czemu działa jak agent terenowy? Ten brak konsekwencji drażnił i drażni. Tak jak i ciągłe przypominanie przeszłych wydarzeń. Z drugiej strony, skoro te wypadły już z pamięci czytelnika, przydaje się takie streszczenie – tylko, co to świadczy o jakości tej literatury?

Nie mniej powieści nie brak plusów. Jest lepsza od poprzedniej, i od dennych „Kolekcjonera”, „Czarnego piątku”, „Fałszywego kroku” czy „Trucizny” tej autorki. Tożsamość mordercy też nie stanowi oczywistości, choć oczywistość stanowi już to jakiej ON jest profesji. Najlepsza z całości wydaje się okładka, ale to za mało.

Dlaczego więc czytam Kavę? Kiedyś trafiłem na nią przypadkiem, kupiłem okazyjnie 4 powieści, potem kolejne a później jakoś szkoda było rezygnować, skoro posiadałem już tyle. Niestety nie różni się ona od masy innych podobnych autorów – chociaż część z nich, kobiecych, bije stylistycznie – i jest takim literackim odpowiednikiem fast foodu.

Mimo jednak całego tego mojego sarkania, książkę można przeczytać bez bólu i bawić się nieźle –szczególnie jeśli wielbi się psy. Na dodatek stali czytelnicy odnajdą tu przebłyski dawnej świetności Kavy. Ale ja wolę innych autorów, którzy mają do powiedzenia coś więcej, niż tylko samą fabułę, choć i tego typu literatura jest potrzebna.

Fanom polecać nie muszę, przeciwników odstręczać także. A całą resztę? To już Wasza decyzja. Ja daję książce ocenę Dobra i wierzę, że Kava wyciśnie z siebie coś jeszcze, tak jak w dawnych czasach.