Mówczyni. Morze atramentu i złota. Tom 2

Kontynuacja Morza atramentu i złota pojawia się po czterech i pół roku. Choć wiedziałam, że powrócę do fantastycznej przygody Sefii i Łucznika, nie sądziłam, że zajmie to aż tak dużo czasu. Gdy udało mi się znaleźć drugi tom, postanowiłam odłożyć jej przeczytanie aż do uzupełnienia kolekcji ostatnim tomem, który niedawno znalazłam na promocjach książkowych w markecie.

Powrót do świata bohaterów okazał się trudniejszy niż zapamiętałam, a wszystko to dzięki wielu wątkom dziejącym się równolegle w czasie, lokacjach i powiązaniach.

Mimo ciągłego hasła wiszącego nad głową Sefii o tym, że wszystko co zapisane, musi się spełnić, za wszelką cenę chce ona odmienić los, aby ocalić życie swojego ukochanego Łucznika. Nawet jeśli nie miałaby być jego częścią.

Piraci szarżują na morzach w poszukiwaniu skarbu i przygód przynoszących rozgłos i adrenalinę, a Straż w dalszym ciągu szkoli młodych chłopców do walki.

Na rodzie Corabellich wisi piętno klątwy, a najbliższy przyjaciel króla jest jednocześnie jego największym przekleństwem. Trzymajcie się mocno, bo ten tom obfituje w ogrom przemocy, walk, krwi i walki z przeznaczeniem.

Pierwszą część zapamiętałam jako fantastykę z gatunku tych lżejszych, bardziej skierowanej do młodzieży z wątkiem romantycznym, któremu przepowiadałam, że rozwinie się na tyle, żeby spokojnie robić za jeden z głównych. To, co dostajemy w drugim tomie to brutalność, rzeź i brak litości nawet dla ulubieńców. Historia nabiera nie tylko tempa, ale i mocy.

Wielowątkowość o której wspominałam wcześniej sprawia, że śledzimy przebieg wydarzeń na różnych płaszczyznach z perspektywy różnych bohaterów. Niekiedy nawet z tych, z których wolelibyśmy tego nie robić. Poszło to w innym kierunku niż się spodziewałam, ale zdecydowanie na plus.

Postacie są zróżnicowane i jest ich wielu. Nie na wszystkich skupiamy się na tyle długo, żeby ich choćby zapamiętać, ale sprawiają wrażenie jakby każda z nich była częścią swojej własnej opowieści zwanej życiem.

Rozkwitające uczucie między Sefią i Łucznikiem nie jest ani mdłe, ani cukierkowe. Od pierwszych rozdziałów pojawiają się problemy i trudne decyzje. Dziewczyna jest tutaj tą bardziej racjonalną, która kalkuluje, przelicza zyski i straty. Jest w stanie wiele poświęcić dla celu jaki sobie obrała.

Po drodze napotykamy znany z poprzedniego tomu zabieg rozrzucania słów na kolejnych stronach z których układa się jakieś przesłanie, oraz rozdziały pozwalające nam sięgnąć w przeszłość dzięki Książce.

Nad całą akcją pojawia się pytanie, czy nasi bohaterowie uciekając od przeznaczenia, nie sprawiają, że się ono spełnia? Na ile można zmienić z góry ustalone wydarzenia?

Mimo dużej ilości lokacji i postaci, które musiałam sobie odświeżyć (co nie skończyło się 100% sukcesem), świetnie się bawiłam. Trochę żałuję, że nie zabrałam się za dalsze części od razu po zakończeniu Czytelniczki, bo pewnie wtedy nie byłabym taka zagubiona od samego początku. Nie zmienia to jednak faktu, że książkę polecam i niebawem ukaże się na stronie zwieńczenie trylogii. Tym razem nie ma co opóźniać o kolejne cztery lata!

Sefia i Łucznik zdołali uciec Straży. Ukrywają się w lasach, lecząc rany i planując swoje następne posunięcie. Łucznik zmaga się z traumą przeszłości; koszmar walk, do których był zmuszany powraca za każdym razem, gdy chłopak przymknie powieki. Gdy nasi bohaterowie natrafią w ostępach na grupę impressorów, Łucznik znajdzie wreszcie sposób, by się uwolnić od koszmaru; zacznie polować na swoich wcześniejszych prześladowców i uwalniać ich ofiary. Łucznik i Sefia przemierzają królestwo Deliene, ratując kolejnych chłopców. Bohaterka nadal zgłębia liczne sekrety tajemniczej Książki. Ale im dłużej walczą, tym mocniejszy staje się głód krwi Łucznika; w pewnym momencie łagodny młody człowiek, przeistacza się w posępnego wojownika, którego czeka okrutne przeznaczenie.

Uwielbiam te serie. Sefia i Archer są sercem opowieści, ale jest t misternie utkana historia z wieloma zbieżnymi fabułami.

W tej historii dzieje się bardzo intensywnie po wprowadzeniu krwi, ale mim wszystko Archer ma w swojej duszy dobro. Cudownie jest patrzeć jak ON i Sefia nawiązują przyjaźnie z innymi.

Mimo wszystkiego popełniają błędy w tej opowieści.

Ta książka zawiera wiele rewelacji, z których bardzo dużo jest bolesnych.

„Mówczyni” to mocna i śliczna kontynuacja, która rozszerza ten świat i jego bohaterów na znacznie większa często bolesną drogę.

Poza bohaterami to magia czytania sprawia, że „Mówczyni” naprawdę zapada w pamięci.

Pojedyncza książka w sercu tej powieści zawiera historie wszystkich ludzi i jest niesączenie długą, obejmująca całość życia każdego.

Historie spotykają się i przenikają w zaskakujący dla nas sposób.

Ta książka jest wypełniona adrenaliną, zwrotami akcji, magią i miłością. Jest ona pełna zawiłych i głębokich słów. Świat motywy postaci i magia mają dla mnie sens.

Jestem pod wrażeniem tego, jak bardzo ta książka była w stanie rozwinąć postacie pomimo faktu, że było ich całkiem sporo.

„Mówczyni” to fascynująca i wciągająca lektura, którą mogę polecić każdemu.

Magia powraca!

Kontynuacja fantastycznej zeszłorocznej premiery - "Czytelniczki". Wracamy do świata pełnego magii, tajemnic i mocy płynącej... z książek :) Książki, jak może pamiętacie, są bowiem w wykreowanym na potrzeby cyklu Morze atramentu i złota cyklu artefaktami o wielkiej mocy, która nie dla każdego jest dostępna :)

Zaskakującym plusem lektury jest to, że dorównuje pierwszemu tomowi. Z reguły kontynuacje są nieco (mocno?) gorsze niż książki rozpoczynające jakiś cykl... Tutaj tom drugi dorównuje pierwszemu :) Co bardzo cieszy, "Czytelniczka" bowiem zostawiła po sobie świetne wspomnienia.

Akcja tomu drugiego rozpoczyna się dokładnie tam, gdzie skończyła się w pierwszym. Sefia i Łucznik, główni bohaterowie, uciekają tropiącej ich Straży. Wędrują przez królestwo Deliene, po drodze zaś ratują porywanych przez ich wcześniejszych prześladowców chłopców. Sefia zaś, korzystając z tajemniczej Książki, nabiera coraz większej mocy, a także wprawy nad panowaniem nad nią... Tajemnica śmierci jej bliskich wciąż pozostaje nierozwiązana, lecz z każdym krokiem Sefia zbliża się do rozwiązania tej zagadki. Lecz nic nie idzie tak do końca gładko i przyjemnie - Łucznik odnajduje coraz bardziej mroczną przyjemność w toczonej ze wspólnym wrogiem walce, co nie pcha go bynajmniej w żadne dobre rejony własnego "ja". Coraz bardziej możliwym staje się to, iż nie czeka go wesołe przeznaczenie...

Książka ma wciąż, ten sam co tom pierwszy, niesamowity klimat magii, tajemnic... Wykreowany przez Traci Chee świat pociąga swoimi barwami, sekretami... Piękne wydanie (okładka! :) ) tylko utrwala te wrażenia :) Na tym najbardziej wygrywa cykl Morza atramentu i złota - na niepowtarzalnym klimacie stworzonej przez autorkę opowieści.

Mogę być szczery? Nie mogę się doczekać kolejnego tomu! :)

Polecam!

Dziękuję Wydawnictwu Bukowy Las za egzemplarz recenzencki.

Recenzja także na:

[Adres usunięty]

Kiedy dopadłam w swoje dłonie drugą część serii „Morza Atramentu i Złota” - „Mówczynię” nie spodziewałam się, że tak bardzo w nią przepadnę. Do tego stopnia, że na drugi dzień wysłałam Kruszyna po część pierwszą („Czytelniczka”) mimo, że już ją mam w e-book'u. Pierwsze co mnie zachwyciło to tego stopnia, że zaparło mi dech to okładki, które są wspaniałe, po prostu nie da się tego inaczej nazwać czy określić. Te okładki tak mocno zapadają w pamięć i utrwalają swój obraz, że grzechem by było gdybym nie miała ich na swojej półce!

Powiem szczerze, że dałam się porwać magii i przygodzie, która nie ma końca. Początkowo są zaczęte dwa wątki, które płynnie i genialnie wpadają w jedną całość. Moc CZYTANIA, którą Sefia, nasza główna bohaterka poznała do cna. Łucznik, partner w podróży jak i przyjaciel (nazwę to tak delikatnie), który ze spokojnego człowieka staje się typowym zabójcą, nawet jeśli żyje tylko dzięki młodej dziewczynie. Wspaniale opracowany świat, hardo wykreowane postacie. Zagadka, która otwiera przed Sefią tajemnicę śmierci bliskich. Niekończąca się przygoda i zarazem ucieczka przed Strażą, która nie daje za wygraną, by pojmać dziewczynę, która tak dosadnie posiadła wiedzę rozpoznawania znaków i rozumienia ich. Problematyka dźwigania ciężaru błędów rodziców nastolatki. Przeszłość o której jej nikt nie mówił, a gdy już ujrzała światło dziennie, Sefia traktowała to jak brzemię. Nadal spotykamy Kapitana Reed'a także nie braknie także wątku dla wszelakich fanów morskich przygód. Pogoń za bogactwem i sławą, która staje się być dylematem nie do przeskoczenia. Dodatkowo okazuje się, że Książka zataiła kilka faktów przed Sefią, a co za tym idzie zasiała w dziewczynie ziarno niepewności czy to, aby jedna taka sytuacja i czy przypadkiem stronnice przedmiotu nie pokazywały jej tego wszystkiego tylko po to, by szła ścieżką, która jest jej pisana. Chyba najbardziej mnie ściskało serce kiedy młodzi nie mogli się zrozumieć(?), co poniekąd też doprowadziło do rozłąki – nie martwcie się wrócą do siebie, nie mogłam się oprzeć, by Wam tego nie zdradzić. Tanin, która lawirowała pomiędzy byciem wrogiem, a pomocą. Kurka, muszę uważać, by nie machnąć zaraz spoilera, szczególnie, że tą część jak i wcześniejsza naprawdę trzeba wręcz przeczytać.

Emocje jakie mi towarzyszyły przy czytaniu tej opowieści nadal trzymają mnie w ryzach. Był niepokój i strach i uśmiech i nawet łza zakręciła się w oku. A mój nie dosyt niestety jest tak wielki, że aż chyba będę mieć kaca czytelniczego. Już chcę wiedzieć jak potoczą się losy Sefii i Łucznika. Czy Tanin naprawdę poddała się Stonegoldowi? I czy Reed znajdzie upragniony Skarb? Kruca, czemu ja muszę czekać na kolejną część!?

Dzięki Wydawnictwu Bukowy Las miałam okazję przeżyć niesamowitą przygodę, która na długo wyryje się w mej pamięci. Wcześniej nie słyszałam o cyklu: Morze atramentu i złota, ani o pierwszej części „Czytelniczka” nad czym bardzo ubolewam. To kawał bardzo dobrej fantastyki, która pochłonęła mnie, a nawet pokusiłabym się o stwierdzenie, uwięziła w swoich stronnicach na długo, chociaż wolałabym w nich zamieszkać na stałe. Książka jest bardzo dojrzała i oryginalna, nie sposób nie dostrzec jej atutów, nie cieszyć się spędzonym z nią czasem.

Akcja „Mówczyni” rozpoczyna się w miejscu, w którym zakończyła „Czytelniczka”, mamy, więc ciągłość, nie ma niedomówień i snucia domysłów. Fabuła w pierwszej części była niezwykle interesująca, w drugiej części książki Chee pokazuje, że ma nam do zaoferowania znacznie więcej. Jest dynamiczna, intrygująca i wciągająca. Sefia i Łucznik wydostają się z siedziby Straży, w której otrzymali wiele cennych wskazówek, odpowiedzi na pytania, które nękały ich od dłuższego czasu. Nie zmieniło to przyszłości, którą pokrywały szare i gęste chmury niepewności.

Nasi bohaterowie zmienili się, wydają się być doroślejsi, dojrzalsi, mimo cierpień, które odbiły się na ich psychice. Dziewczyna musi się pogodzić z prawdą o swoich rodzicach, a nie jest ona łatwa, natomiast Łucznik z tym, kim się stał, a kim mógł, gdyby nie został porwany przez impressorów. Przeszłość odciska silne piętno na ich przyszłości. Podczas swojej wędrówki natrafiają na imprssorów, udaje im się oswobodzić porwanych chłopców, zrobić coś dobrego w tym całym nieszczęściu. Dla mężczyzny to bardzo wiele znaczy, koniec nawracających koszmarów, poniekąd zaznana zemsta za własne krzywdy i pomoc innym, tym słabszym, których los nie szczędził. Czy to jego własna pokuta? Łucznik został przywódcą grupy ocalonych chłopców biorąc sobie na cel deptanie impressorom po piętach i uwolnienie trzymanych w niewoli chłopców. Myślę, że znalazł sposób by zrobić coś dobrego, szukając ukojenia, wyrwania z drogi pełnej przemocy, jednak zatacza koło. Nie ma sposobu, aby uciec od walki i przelewania krwi, mimo chwilowego ukojenia. Gubi się coraz bardziej nie wiedząc, kim jest, ani tego, kim się staje? Przeszłość miesza się z przyszłością w kolorze przelanej krwi. Budzi w nas skrajne emocje od współczucia po przerażenie okrucieństwem. Jego postać jest mocniej zarysowana dostała więcej uwagi.

„A ich herszt miał złote oczy kota(…) To był ludojad(…) Zamkniesz takiego kota w klatce, ale pewnego dnia ON się wyrwie i cię dopadnie…a razem z tobą wszystkich innych, co staną mu na drodze. Lepiej zostaw tę bestię w spokoju, o ile wiesz, co dla ciebie dobre.”

Sefia nie zapomina o książce bada jej sekrety, zakamarki, próbując rozwiązać rozpoczęte wątki poznając zupełnie nowe sekrety. Wojna wisi na włosku, zmiana w zachowaniu Łucznika dokłada dziewczynie zmartwień. Jak zachować zdrowy rozsądek? Jak poskromić uczucia i oddać się powinności, kiedy tak bardzo czuje się winna? Nie chce go stracić, a los wydaje się być bezlitosny. Sama tajemnicza księga także wydaje się działać przeciwko dziewczynie nie pokazując wszystkiego.

Tracie Chee z niezwykłym zamysłem kreuje nie tylko świat, ale i postacie. W drugim tomie otrzymujemy wiele odpowiedzi na to, co zadręczało nas w „Czytelniczce”. Cała fabuła splata się w całość burząc nasze przemyślenia. Poznajemy postacie nieco lepiej, czasem kibicując nawet „tym złym”, bo z ich perspektywy, poznając motywy zaczynamy je rozumieć, a nawet się z nimi zgadzać.

To barwna opowieść o wielu płaszczyznach umieszczona w magicznej otoczce, gdzie umiejętność czytania i pisania zanikła. Poznajemy nowe postacie, nowe światy i złą naturę człowieka, nad którym władza uderzyła do głowy. Nic nie jest proste, wybory, których trzeba dokonać nie są łatwe, nigdy takie nie są, czy podołają? Mam nadzieję, że tak.

Książka spodobała mi się tak bardzo, że zakupiłam sobie pierwszy tom, aby dumnie stał na półce czekając na kontynuację. Mam nadzieję, że Wydawnictwo, jak i autorka nie da nam czekać na to zbyt długo. Nie raz wrócę do świata Sefi i Łucznika kibicując im z równie mocno, jak robiłam to za pierwszym razem.