Mordercy

David Wilson

"Mordercy"

Książka ma 10 rozdziałów. Trafiały się gorsze i lepsze od tych gorszych.

Książka „Mordercy” jest dla tych, którzy lubią czytać o mordercach i ich ofiarach. Lecz nie nastawiajcie się tutaj na zbyt wiele, bo za dużo to tutaj nie ma. Momentami byłam trochę znużona, za dużo tych opisów, za mało treści wartościowych i budzących ciekawość. Nie ma tutaj głębszego wejścia w umysł mordercy, nie ma tutaj opisanego rozwoju mordercy, jak to się stało, że się zmienił, w sensie bardziej wejścia w jego historie.

Aczkolwiek styl autora jest przyjemny i lekki i książkę czyta się sprawnie.

Widać, że została napisana z niezwykłą starannością i zamiłowaniem do tego.

Emocji tutaj nie czułam żadnych, bardziej znudzenie, bo czasami miałam po prostu dość czytania o tym jak autor miał kaca, albo że przegrali mecz.

Książka składa się z samych przemyśleń autor tego jak przebiegały spotkania, ale nie było w nich nic takiego wow. Rozmów z mordercami też prawie żadnych nie było. Taka po prostu książka, która opisem i okładką przyciąga, ale środek jest nudny 🙄

Ale trafiły się dwa rozdziały, które czytało mi się naprawdę całkiem dobrze.

Mnie nie porwała 😣

Od wieków ludzi pociąga to co złe. Mimo negatywnego wpływu przestępców na nasze życie ogromnym zainteresowaniem cieszą się opowieści z dreszczykiem, kryminały, seriale o zbrodni oraz sensacyjne nagłówki. Życiorysy przestępców osiągają milionowe wyświetlenia. Bezpieczni w domu rozkoszujemy się poznawaniem nieznanego. Chcemy lepiej zrozumieć sposób myślenia i motywy największych zwyrodnialców. A może sami, w głębi ducha, chcielibyśmy złamać prawo, ale boimy się konsekwencji?

David Wilson swoje życie spędził w więzieniach. Jako element sprawiedliwości pracował z różnymi przestępcami. Najpierw był naczelnikiem więzienia, potem kryminologiem. Wykorzystując swoje wykształcenie oraz możliwość rozmowy z pozbawionymi wolności badał ich psychikę. Co może dziwić, zawarł z tymi ludźmi przyjaźnie (nawet był gościem na weselu jednego z nich). Swoje doświadczenia przelał na papier. W ten sposób powstało dzieło "Mordercy". Już sam tytuł obiecuje nam możliwość zagłębienia się w najmroczniejsze zakamarki ludzkiej duszy. Zapewniam, że będzie to doświadczenie nietuzinkowe.

Sama książka napisana jest przystępnym językiem. Podzielona jest na dziesięć rozdziałów, które omawiają inne zagadnienie. Padają tu nazwiska, opisy przestępstw. Jest analiza psychologiczna, która pozwala nam na rozważanie - czy ten człowiek o którym mowa faktycznie jest zły? Autor naprawdę jest specjalistą - widać to po sposobie przedstawienia postaci i zdarzeń. Nie chce ON zszokować czytelnika, dba jednak by nie było nudy. Mimo iż porusza tematykę akademicką użyte słownictwo jest tłumaczone tak by laik mógł zrozumieć. David Wilson przeprowadził również wywiady z mordercami, ich bliskimi, świadkami zdarzeń. Pozwala to na poznanie różnych perspektyw i obserwacji.

Dużym atutem jest również rozdział dodatkowy, w którym autor poleca wszystkim zainteresowanym dalszą lekturę. Jest to nietypowe, ale bardzo przydatne rozwiązanie. Krótki opis polecanych pozycji pozwala na wybór tego co najbardziej jest przydatne lub umożliwi rozwój wiedzy najciekawszej dla czytelnika. Uważam, że "Mordercy" to ciekawa pozycja, która zainteresuje każdego kto lubi czuć dreszczyk strachu.

Recenzja powstała dzięki współpracy z wydawnictwem FILIA.

"Mordercy" to osobista opowieść Davida Wilsona, naczelnika więzienia, eksperta i profesora kryminologii.

Autor na przestrzeni lat prowadził przesłuchania i rozmowy z przestępcami. Jak sam określił odbywa z nimi "partię ludzkich szachów". Ta metafora przypadła mi do gustu, bo rozgrywka wymaga, aby każdy ruch był przemyślany, a przeciwnik zwykle do łatwych nie należy.

Książka została podzielona na tematyczne rozdziały, przybliżając np. takie kwestie jak morderstwa masowe, młodocianych zabójców, dziciobójców czy np. tych cierpiących na psychopatię. Należy zaznaczyć, że czytelnik nie doświadczy w tej lekturze opisów krwawych zbrodni, gdyż książka ma charakter psychologiczny.

Mi oczywiście najbardziej do gustu przypadł rozdział o profilowaniu brutalnych mężczyzn, w intrygujący sposób przybliżone zostało rozwinięcie dyscypliny profilowania, od czasów amerykańskich początków.

Autor wyraźnie zaakcentował swoją wiarę w proces modyfikacji osobowości jednostki społecznej, w celu przystosowania jej do życia w społeczeństwie, a czytelnik zagłębiając się w reformę więziennictwa na przestrzeni lat, zaczyna dostrzegać kwestie problematyczne.

Po przeczytaniu tej książki towarzyszyło mi uczucie, że David Wilson podarował mi autentyczny kawałek siebie. Przedstawiał fakty, które miały wpływ na jego tok myślenia, kwestie teoretyczne potwierdzał praktycznymi przykładami. Jeszcze większej dozy autentyczności dodały opowieści, w których Wilson pokazuje, że jest omylny i nie zawsze podczas konfrontacji z osadzonym, zachował się tak jak powinien.

Ważnym, a zarazem ciekawym tematem poruszonym w tejże lekturze, jest kreacja seryjnych morderców przez media. Seryjni sprawcy to rzadkość, jednak ma się to nijak do tego jak telewizja, film czy książki to przedstawiają.

W ramach ciekawostki posłużę się przykładem Jo Nesbo, który kazał swojemu fikcyjnemu detektywowi, wytropić sześciu seryjnych morderców, nawet jeśli Norwegia (gdzie rozgrywają się jego powieści) doświadczyła tylko jednego takiego przypadku.

Książka jest ciekawa, jednak jeśli ktoś liczy na opisy zbrodni i dialogi na linii kryminolog-sprawca, to jest ich tutaj niewiele. Dla mnie była ciekawym doświadczeniem, nie mogłam się powstrzymać od porównywania Davida Wilsona z Christopherem Berry-Dee. Moje wnioski są takie, że choć obaj Panowie działają na brytyjskiej arenie, mają tożsamy zakres obowiązków, to ich spojrzenie na kryminologię jest różne. Styl i sposób pisania też jest totalnie odmienny. Może zatem jeśli komuś nie przypadły do gustu książki Pana Berry-Dee, to odnajdzie się w książce Pana Wilsona?

Najpierw nie mogłam się doczekać kiedy książka do mnie dotrze , potem kiedy będę mogła spokojnie usiąść i przeczytać .

Miałam duże oczekiwania co do treści , patrząc na okładkę , opisy spodziewałam się w środku wielkiego WOW.

Niestety …..

✔Miałam nadzieję,że przeczytam coś bardziej ekscytującego , szokującego , nieprawdopodobnego , coś czego jeszcze nie było w innych książkach o tej tematyce .

Miałam nadzieję, że autor przedstawi czytelnikowi bardziej drastyczne a zarazem prawdziwe sytuacje , jakieś nawet dokładniejsze opisy zbrodni coś co spowoduje dreszczyk emocji przy czytaniu .

✔Zabrakło mi również takiej psychologicznej analizy , portretu tych psychopatycznych osobowości , zabrakło mi takiego głębszego i dokładniejszego prześwietlenia postępowania , tego co tak naprawdę

,,siedziało w głowie ” opisywanych osób .

Dla mnie to było jak suche informacje w gazecie .

Owszem były niektóre momenty lepsze inne gorsze , dużo informacji zbędnych , nie potrzebnych ,nie wnoszących nic ciekawego .

✔David Wilson ,na podstawie swoich doświadczeń jako dyrektora więzienia , naczelnika , profesora i eksperta kryminologii przedstawił nam kilku morderców , zbrodniarzy z którymi pracował , rozmawiał i przebywał na codzień . Ukazał ich metody działania , ich zachowanie podczas wywiadów czy przebywania w więzieniu .

Ale czy tak naprawdę udało mu się sięgnąć do duszy i umysłu , tych niebezpiecznych przestępców ?

Przeczytajcie i ocenicie sami !!!!

Za egzemplarz książki dziękuje

#wydawnictwofilia

#filianafaktach

Autor, profesor David Wilson był naczelnikiem więzienia, więc niejednokrotnie w swojej pracy zawodowej prowadził przesłuchania i spędzał czas z wszelakiego rodzaju mordercami.

Ba...z niektórymi z nich potrafił się nawet zaprzyjaźnić.

Głęboko wierzył w resocjalizację i niezmiennie próbował znaleźć odpowiedź na nurtujące go pytanie : dlaczego mordowali?

Dlatego razem z nami wchodzi w ich umysły, przedstawia historię, pokazuje zbrodnie i próby manipulacji.

Uświadamia nam jak wytwornymi są graczami wyzbytymi wyrzutów sumienia i przekonanych o słuszności swoich zachowań.

Książka jest naprawdę przemyślana, napisana rzeczowo i w interesujący sposób.

Momentami przeraża, ale i fascynuje, dlatego czyta się ją jednym tchem.

Mną najbardziej wstrząsnęła zbrodnia dwójki 10-latków, którzy najpierw skatowali, a potem wrzucili pod pociąg ciałko 2-letniego chłopca,

a to, niestety, nie jest jedyna taka okrutna historia.☹️

Książkę ogromnie Wam polecam, zwłaszcza jeśli jesteście zainteresowani takim tematem.