Moje CUDowne dwubiegunowe życie

Długo się zastanawiałam, co i jak napisać, by przekazać Wam, to co czuję po przeczytaniu tej książki. Minęło kilka dni, a ja nadal nie umiem wyobrazić sobie, z czym autorka zmaga się na co dzień i jak ciężka jest to walka.

ChAD- bo to o nim jest mowa w tej książce to "Choroba afektywna dwubiegunowa, zwana inaczej chorobą depresyjno- maniakalną lub cyklofrenią i jest przewlekłym schorzeniem psychicznym. Dwubiegunowość polega na cyklicznie nawracających stanach przygnębienia (depresji) i nadmiernej aktywności (manii) o różnym nasileniu. Pomiędzy tymi fazami występują okresy remisji, czyli stany bez objawów lub z symptomami dyskretnymi. Wczesne rozpoznanie problemu i zastosowanie właściwego leczenia umożliwiają wydłużenie okresów remisji, jednak warunkiem skuteczności terapii jest dobra współpraca chorego z lekarzem. Choroba dwubiegunowa może przejawiać się w różnych sferach życia i trudno ujednolicić jej objawy."- Fragment wstępu.

Książka ta zostawiła mnie z setkami pytań, mnóstwem myśli, refleksją, ale i całą gamą uczuć i emocji.

Niemal zawsze i z każdej strony słyszymy: "Żyj w zgodzie ze sobą", "Rób, tak byś to ty był szczęśliwy", "Nie zwracaj uwagi na to, co mówią inni" itp. itd.

Co jednak dzieje się w głowie głównego zainteresowanego, gdy chce żyć on według własnych zasad, ale odbiegają one od ogólnie przyjętych norm społecznych? Co, jeśli okazuje się, że mamy do czynienia z chorobą, a nie wydumanym "widzi mi się" lub innym egocentryzmem? Co wtedy robić, gdzie szukać pomocy, jak rozmawiać z chorym?

Jak żyć zgodnie ze swoim sumieniem, gdy najbliższemu otoczeniu to nie odpowiada, lub nie potrafi ono zaakceptować "inności" bo ta inność nie wpasowuje się w szeroko pojęte kanony?

Tych pytań mogłabym zadawać teraz setki... Na szczęście z pomocą i wieloma odpowiedziami przyszła mi książka pani Anny.

"Moje CUDowne dwubiegunowe życie" to książka niebanalna- jest to bardzo WAŻNY GŁOS w dzisiejszych czasach, przepełnionych niepewnością, pogardą i niezrozumieniem drugiego człowieka, gdzie depresja zbiera ogromne żniwo i chorują coraz młodsi ludzie.

Autorka na podstawie swoich wspomnień i doświadczeń pokazuje, jak bardzo jest trudne życie na emocjonalnej huśtawce i że świat nie jest tylko czarno- biały, ale składa się z milionów innych barw, a każdy z nas te barwy odbiera na swój sposób.

Książka napisana w formie pamiętnika, szczerze i bez owijania w bawełnę opowiada o codziennych trudach życia z chorobą, o jej objawach, o tym, jak człowiek zachowuje się, gdy jest w manii, a za chwilę spada na dno rozpaczy, jak choroba wpływa na postrzegania otoczenia i bliskich, jak ważne jest, by znaleźć odpowiednich lekarzy, którzy znają chorobę, potrafią ją rozpoznać i okiełznać.

Autorka pisze o niezwykle intymnych momentach życia, ale udowadnia tym samym, że chory nie jest skazany na samotność i odtrącenie, wręcz przeciwnie może spełniać swoje marzenia, rozwijać się i wypełniać postawione sobie cele.

Jest to książka niezwykle szczera, a dzięki temu pozwalająca nam, choć na moment wczuć się w położenie chorego i zobaczyć, z czym musi mierzyć się na co dzień. Zdarzają się naprawdę mocne opisy, w których płakałam tak, że nie mogłam się uspokoić przez dłuższą chwilę.

Na szczęście dziś autorka czuje się kobietą spełnioną, dzieli się swoją wiedzą z innymi, motywuje i pokazuje, że z tą chorobą można żyć w miarę normalnie, trzeba tylko zaufać innym i dać sobie pomóc.

Cieszę się, że ta książka pojawiła się na rynku.

Książka została napisana przystępnym językiem, wciąga czytelnika i pozwala mu spojrzeć na życie z perspektywy pacjentki. Czyta się ją naprawdę dobrze (o ile można tak napisać, czytając o chorobie).

Pamiętajcie jednak, że nie zastąpi ona diagnozy lekarskiej i gdy tylko zauważycie u siebie bądź bliskich niepokojące objawy, nie wahajcie się i jak najszybciej poszukajcie pomocy.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Po tę książkę powinien sięgnąć każdy.

Może dzięki niej, niejeden z nas zrozumie, że nie wszystkie choroby widać gołym okiem, a uśmiech nie zawsze oznacza szczęście.

Anna Libre to pseudonim kobiety, matki dwójki dzieci, partnerki, która od lat zmaga się z chorobą afektywną dwubiegunową. Jak sama podkreśla, zaczęło się niewinnie. Depresja, spadki nastroju, to znów ponadprzeciętne działanie. W chwili uniesienia i odzyskania sił robiła rzeczy irracjonalne. Chciała kupować kolejne biznesy, zapisała się na studia, dokonywała nieprzemyślanych wyborów. Rodzice poszukiwali dla niej pomocy. Jak się jednak okazało, nie wszystkie przepisane medykamenty służyły jej zdrowiu i polepszeniu kondycji.

Dziś Anna Libre spełniła swoje kolejne marzenie o macierzyństwie. Choć nie zawsze jest kolorowo i choroba daje o sobie znać, nie poddaje się. Tworzy Mapy Marzeń, jeździ na spotkania z kobietami, które inspirują ją do dalszego działania. ,,Moje CUDowne dwubiegunowe życie" to ważny głos w sprawie choroby afektywnej dwubiegunowej, którą możemy poznać z drugiej strony. Perspektywy pacjenta. I choć lektura tej książki nie zastąpi diagnozy lekarskiej i specjalistycznego wsparcia, to będzie z pewnością dużą pomocą dla rodzin chorych.

Autorka pokazuje, że metody i leki się zmieniały, a choroba może mieć podłoże genetyczne. Najważniejsze to mimo zaprzeczenia dać sobie pomóc. Medycyna idzie do przodu, pojawiają się lekarze-psychiatrzy wyspecjalizowani w pomocy osobom zagubionym, borykającym się z tymi trudnościami dnia codziennego. Serdecznie polecam. Ja przeczytałam ją w jedno popołudnie. Napisana przystępnym językiem pokazuje, jak przewrotne bywa życie nie tylko samego chorego, ale i jego bliskich. Annie Libre życzę wielu sukcesów i zdrowia!