Moja lewa joga

„MOJA LEWA JOGA”

Paulina Młynarska Wydawnictwo Prószyński i S-ka

Chcecie poznać jogę z punktu widzenia Pauliny Młynarskiej? Tak, tej znanej dziennikarki Pauliny Młynarskiej. Autorka w swojej najnowszej książce „Moja lewa joga” opisuje, jak wyglądała jej droga do idealnej jogi. Daje nam jasne wskazówki jak powinniśmy postępować i czego się wystrzegać.

Kto w dzisiejszych czasach nie praktykuje jogi? Wszędzie ona jest dostępna. Znajdziecie nawet jogę dla niemowląt. Przyznam szczerze, że ja jej nie praktykuje i dobrze mi z tym. Nie czuje takiej potrzeby.

Jeżeli wy praktykujecie jogę to koniecznie przeczytajcie najnowszą książkę Pauliny Młynarskiej „Moja lewa joga”. Przeczytajcie w niej czy czasem nie popełniacie błędów w jej stosowaniu. W książce znajdziecie również ciekawostki o życiu dziennikarki.

Poznajcie Paulinę Młynarską od innej strony. Nie tej publicznej. Nie brakuje tutaj humoru ani ironii i troszeczkę polityki.

Książka „Moja lewa joga” – jest pięknie wydana. Cudowna okładka przyciąga wzrok, a szyte kartki nigdy nie wypadną – no chyba, że je wyrwiecie. Znajdziecie tutaj również piękne fotografie.

Joga to nie tylko ćwiczenia na macie, to także sposób bycia, życia.

Książka będzie idealna dla osób kochających jogę.

Przeczytałam ją w ciągu jednego dnia. Jestem z niej zadowolona. Nie stosuje – nie praktykuje jogi więc nie będę stosowała się do jej zaleceń, ale może wam się przydadzą.

Autorka przestrzega nas przed mrocznymi „boginiami” ery dziadocenu. Kim one są? Odpowiedź znajdziecie w tym poradniku. Tak śmiało mogę napisać, że to jest w pewien sposób poradnik. Paulina w idealny sposób wyjaśnia niektóre pojęcia stosowane w jodze i daje dobre rady.

Wydaje mi się, że autorka znalazła ukojenie w jodze. Z tego co napisała w tej książce nie miała łatwego życia, a joga wyswobodziła ją nie tylko z depresji.

Czy stosujecie jogę czy też nie najnowsza książka Pauliny Młynarskiej „Moja lewa joga” jest godna polecenia.

Wielkie brawa dla autorki, że podzieliła się z nami swoją niełatwą historią.

Proponuję Wam zanurzyć się w ten świat, w którym funkcjonuje Paulina Młynarska i przeczytać słowa, które pozostaną z Wami na dłużej. Być może skłonią Was do myślenia? Pobudzą. Zaskoczą.

Jad żmii

Młynarska, nazwisko znane przez wzgląd na Wojciecha Młynarskiego, ojca autorki omawianej dziś przeze mnie "publikacji". Przyznam, że wcześniej nie interesowałam się bliżej kim jest pani Paulina, ani jakie poglądy reprezentuje, jaki jest jej światopogląd, a to był mój poważny błąd, bo gdybym wiedziała coś więcej o autorce to nigdy nie sięgnęłabym po tę książkę.

Nie będę ukrywać, że to mój pierwszy dnf odkąd zaczęłam zajmować się recenzowaniem książek. I choć nie lubię porzucać książek, tak tej nie jestem w stanie po prostu czytać i tym samym skończyć.

Miała być to książka o jodze, a joga stanowi tu jedynie tło dla wynurzeń autorki. Która jak na joginkę jest doprawdy bardzo agresywna, pełna nienawiści i jadu. Czytając tę publikację czułam negatywne emocje bijące i od tej książki jak i od samej autorki. Nie będę wspominać o poglądach i światopoglądzie tej pani, bo nie mam zamiaru jeszcze bardziej się denerwować, ale to zupełnie inna bajka niż moje poglądy i mój światopogląd.

Pani Paulina wyłania się z tej książki, a zwłaszcza z tych fragmentów, które zdołałam przeczytać, jako wojująca feministka pałająca nienawiścią do mężczyzn, patriarchatu i Kościoła. Mało tego serwuje swoje "mądrości" w tak napastliwy sposób, że aż miałam wrażenie, że na mnie krzyczy. I oczywiście ona wie najlepiej, a wszyscy inni, którzy myślą inaczej niż ona, nie wiedzą nic. Nie zmyślam, są tam fragmenty, które podniosły mi ciśnienie, przykład:

"Można też tu przywołać przykład, nieco bliższy naszego podwórka, szalonych księży katolickich, którzy podczas pandemii koronawirusa twierdzili, że . Oraz niektórych szkół jogi, gdzie mimo upiornych statystyk zachorowań na SARS-COV-19 nadal odbywały się grupowe zajęcia mata przy macie, reklamowane jako zupełnie bezpieczne, gdyż - jak wiadomo - "

Dla pani wiadomości, pani Paulino, księża, nie szaleni, zacznijmy od tego, a pokładający ufność w Bogu, nie muszą twierdzić, że Ciało Chrystusa i wiara uchronią nas przed wirusami, bo tak poprostu jest, może pani jako ateistce zdaje się być to niepojmowalne, ale to kwestia wiary, a skoro pani nie wierzy, to proszę nie wypowiadać się na tematy, o których nie ma pani zielonego pojęcia. Mało tego poucza innych co ich uchroni przed zakażeniem, a sama pozuje w maseczcę na zdjęciu, podczas ćwiczeń jogi, gdy oddychanie w jodze to podstawa. To ja tu nie wiem, kto robił sobie większą krzywdę, owe szkoły jogi czy pani sobie !

Sami widzicie, jakie emocje wzbudziły we mnie te fragmenty książki, które przeczytałam. I stwierdziłam, że szkoda moich nerwów i zdrowia. Czytając przed oczami stała mi pewna postać z serialu Ranczo, a mianowicie córka Więcławskich, Weronika, która była taką wojującą feministką, ale pani Paulina przebiła nawet ją.

Przepraszam wydawnictwo za ten DNF, ale ja nie jestem w stanie przez tę książkę przebrnąć. No nie mogę i tyle, na przyszłość sprawdzę kim jest autor i więcej nie wpakuję się na minę.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Prószyński i S-ka.

ogą interesowałam się od dawna, ale na skutek różnych, sprzecznych informacji, traktowałam ją trochę z rezerwą. Książka Pauliny Młynarskiej pt. „Moja lewa joga” oswoiła mnie z jogą. Pokazała, że nie taki diabeł straszny i, że to co proponuje, jest osiągalne dla większości z nas.

Autorka stopniowo, etapami, wprowadza czytelnika w świat jogi. Robi to swobodnie, z dystansem. Często dowcipnie, czasami zgryźliwie z nawiązaniem do współczesności.

Jednocześnie jest to bardzo osobista opowieść, która tym bardziej uwiarygodnia przekaz. I nie jest to kolejna, błaha książka jednej z celebrytek. Jeżeli na dokładkę pozwoli mi wprowadzić jakieś zmiany w życiu, chociażby na etapie pracy z ciałem, to będzie warta każdej wydanej złotówki.

Z przyjemnością przeczytałam książkę Pauliny Młynarskiej . A przyjemność ta wynikała z delikatności i prostoty przekazu jakim emanuje ta powieść.

Było to dla mnie miłe zaskoczenie , że Autorka wprowadza czytelnika w świat jogi w sposób nienachalny . Prowadzi po różnych zakątkach świata , odwiedza ciekawych ludzi , wspomina nauczycieli kreśląc jednocześnie obraz tych najlepszych. Bazuje na własnych doświadczeniach.

Czyta się tę lekturę lekko , z zainteresowaniem, tak jak powieść podróżniczo - przygodową.

Zgadzam się w pełni z Autorką , która zaakcentowała , że będzie pisać o " jakiejś formie walki, o pokonywaniu trudności . I o równości (...).Nie ucieknę ani od polityki , ani od spraw społecznych, a tym bardziej od feminizmu".

Mnie bardzo zainteresował rozdział dotyczący karmy i wyjaśnienie subtelnej różnicy między karmą a karą. Bo prawo karmy" to prawo przyczyny i skutku".

Książka jest pięknie wydana . Zawiera liczne fotografie , ważne cytaty są w czytelny sposób wyeksponowane. Ciekawe tytuły poszczególnych rozdziałów przyciągają uwagę , intrygują.

Sądzę , że jest to bardzo wartościowa lektura. Polecam.