Mój tata panda

„Mój tata panda” jest książką, która zapewnia nam szeroki wachlarz emocji. Wiodący jest smutek i żal po utracie bliskiej osoby. James Gould-Bourn wywołuje w nas również pewnego rodzaju radość i śmiech.

Autor napisał wzruszającą powieść o tym jak radzić sobie z żalem i pustką po stracie bliskiej osoby. Historia jakże tragiczna i smutna, daje nam jednak nadzieję i świadomość, że każdy najgorszy scenariusz naszego życia, nie może sprawić, by los odebrał nam chęć do walki o lepsze jutro.

Takiego zdania jest właśnie Danny Malooley, ojciec jedenastoletniego Willa. Po wypadku samochodowym, w którym zginęła żona Danny’ego jego syn zamyka się przed całym światem. Od roku po śmierci Liz chłopczyk nie odzywa się do nikogo. Nie rozmawia z ojcem, oraz swym najlepszym przyjacielem Mo. Mężczyzna bezradnie próbuje zdobyć zaufanie syna, dążąc do nawiązania kontaktu. Relacje z synem nie są jedynym utrapieniem mężczyzny. Niestety los zadaje mu kolejne bolesne ciosy. Utrata pracy i pogrążenie się w sieci długów, stawia go przed widmem eksmisji. Podczas spaceru w parku wpada na pomysł, by pójść w ślad ulicznych artystów. Postanawia zakupić kostium pandy, by w jej przebraniu zabawiać przechodniów. Pewnego dnia podczas „występu” zauważa, grupkę chłopców zaczepiających jego syna. Bez chwili zastanowienia rusza mu na pomoc. Wówczas Will pierwszy raz od roku odzywa się do nieznajomego mężczyzny w ubraniu pandy. Krótkie słowo „dzięki” działa na mężczyznę pokrzepiająco. Odnajduje nadzieję na odbudowanie więzi z synem. Tylko, że Will nie wie, że pod maską pandy, kryje się jego ojciec. Mężczyzna boi się ujawnić prawdę, gdyż może ona okazać się dla chłopaka kolejnym ciosem, który definitywnie zniszczy więź między nimi.

James Gould-Bourn mocno trafi do naszych emocji. „Mój tata panda” jest powieścią poruszającą i pokrzepiającą. Autor porusza również kwestię ojcostwa. Zwłaszcza ojcostwa bez wsparcie żony i co ważne w poczuciu żałoby po jej stracie. To, co zasługuje na słowa uznania pod adresem autora, to fakt, że podjął się tematu trudnego. Ukazał jego bolesne odcienie, jak i również przelał radość, która bije z nadziei, że życie może przynieść szczęśliwe chwile.

James Gould-Bourn w pewien magiczny sposób połączył żałobę z elementami „komedii”. Nie łatwo jest ukazać istotę tej myśli, ponieważ zestawienie tych dwóch określeń, może budzić niezgodę, lecz autor dokonał tego w delikatny, subtelny sposób, czyniąc tę powieść niepowtarzalną. Myślę, że Ci, którzy ją przeczytali, wiedzą co mam na myśli. Jeśli chcecie dowiedzieć się jak potoczą się losy Danny’ego i Willa, czy odbudują swoje relacje, to koniecznie sięgnijcie po tę powieść. Niesie ona nie tylko poruszającą historię, lecz może być dla nas akumulatorem dającą siłę do działania w trudnych chwilach naszego życia.

Za egzemplarz książki dziękuję Wydawnictwu Marginesy [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

„Mój tata panda” to powieść, którą można włożyć pomiędzy inne książki o trudnym rodzicielstwie, które kończą się happy endem. Jak choćby „Cudowny chłopiec” czy „Bez mojej zgody”. Zdecydowanie przewidywalność książki jest jej słabą stroną. Mimo to mogę wybaczyć niedoskonałości i niezwykle wymyślne scenariusze, ponieważ jest w nich mnóstwo serca i wesołości, nigdy nie manipulujących emocjonalnie w sposób, w jaki mogą być książki o żałobie. Bycie świadkiem, jak Danny zostaje wyrwany ze swojej strefy komfortu, gdy wciąga Willa w bezpieczną przestrzeń, w której może się rozwijać, sprawił, że ta kompilacja gagów i szczerych chwil była tego warta. „Mój tata panda” pokazuje, że podróż przez smutek jest mglistą ścieżką, wybrukowaną miłością i wsparciem innych. Sposób, w jaki wychodzimy z tragedii, przybiera różne, ale równie ważne formy, które trzeba zaakceptować.

Więcej na: [Adres usunięty]

Przyznam szczerzę, że do sięgnięcia po tę książkę zachęcił mnie przede wszystkim jej tytuł. Nie miałam pojęcia tak naprawdę, o czym jest ta powieść, ale nie żałuję, gdyż dostałam kawał dobrej historii, kawał świetnej literatury. Dostałam wciągającą książkę, która opisuje niełatwe relacje, jakie zachodzą między synem i ojcem. Nie chcę oczywiście zdradzać szczegółów dotyczących fabuły, ale na pewno powieść Was wzruszy i wzbudzi wiele refleksji. Na duży plus zasługuje fakt, iż mimo tego, że autorka opisuje trudne sprawy, to jednak robi to w dość lekki, pełen ciepła i humoru sposób. Musicie koniecznie przeczytać.

Skazani na siebie.

„Mama była przyjaciółką, a tata jest tylko tatą”.

„Mój tata panda” to opowieść o człowieku, który próbuje nawiązać porozumienie z synem i ocalić rodzinę. Powieść zabawna, smutna i prawdziwa. Wspaniała i wciągająca. Autor mimo trudnego tematu, postarał się by książka była oryginalna i lekka w odbiorze. Główny punkt powieści to strata. Młody mężczyzna stracił miłość swego życia, syn stracił ukochaną matkę. Żadne Z nich nie wie jak poradzić sobie z tym żalem i to ich rozdziela. Jednak historia jest tak poprowadzona, że w zasadzie nie jest smutna i podnosi na duchu. To książka, która wprawi w dobry humor, idealna do szybkiego przeczytania i poprawiająca samopoczucie.

Wzruszająca i czarująca opowieść o ojcu i synu pokonujących smutek przedstawiona w zaskakująco pomysłowy sposób. Prosta historia chwytająca za serce, gdzie najważniejsze są emocje. Niektóre sytuacje i postaci są przerysowane, ale to nie przeszkadza w ogólnym odbiorze książki. W miarę rozwoju fabuły, ta powieść coraz bardziej oczarowuje.

W lekkiej komedii młody wdowiec po utracie pracy, by zarobić na życie, ubiera strój pandy i zostaje performerem. Syn po śmierci matki uparcie milczy, zamknąwszy się we własnym świecie i coraz bardziej oddala się od nierozumiejącego go ojca. Will po raz pierwszy odzywa się do pandy, nie mając świadomości, że to jego ojciec.

Danny nie ma talentu, więc jego zarobki wyglądają mizernie, a problemy się piętrzą. W tym trudnym okresie wspierają bohatera dziwne postaci. Ivan stary przyjaciel, nauczyciel Voleman, Krystal, tancerka na rurze.

Historia przewidywalna, ale to wcale nie zakłóca odbioru, wprost przeciwnie, odwraca się kolejne strony, by przekonać się, czy historia potoczy się tak, jak sobie to wyobrażaliśmy. W rezultacie jest to osobliwa, lecz optymistyczna lektura, która pokonuje ból po stracie kogoś bliskiego i pokazuje próby poradzenia sobie ze stratą.

W tej historii imponuje determinacja Dannego, który się nie poddaje i walczy do końca. Wspaniale było obserwować jak Danny i Will coraz lepiej się poznają, współpracują i pomagają sobie nawzajem przezwyciężyć smutek. Postaci drugoplanowe: Krystal, Mo, Ivan wszyscy oni także wnieśli coś do tej historii, nadali głębi głównym bohaterom i, pomimo że byli śmieszni i groteskowi, to stanowili świetny dodatek.

Niezwykle interesująca książka, nie tylko ze względu na samą treść, ale ze względu na sposób, w jaki została opowiedziana. Autor wykazuje się niezwykłym poczuciem humoru graniczącego z sarkazmem, które powodują, że zwykłe fakty przykuwają uwagę. James Gould – Burn nie dąży do subtelności, są chwile, kiedy żart wprost uwiera, ale są i takie, kiedy humor zachwyca.

Polecam. To niecodzienna powieść w klimacie kina familijnego. Historia drugiej szansy. Smutna, wzruszająca, dowcipna, trochę szalona, ale lekturę kończyłam z poczuciem dobrze wykorzystanego czasu. Były chwile wzruszeń, chwile zabawne, by na koniec usiąść w błogim zadowoleniu i pomyśleć, że to bardzo miła i krzepiąca historia.

„ […]nie próbował mnie naprawić. Nie udawał, że wie co czuję. Nie oczekiwał, że będę „taki jak wcześniej”[…]jakby się nic nie zmieniło i życie powinno płynąć dalej, normalnie, pomimo wielkiej dziury, która nagle pojawiła się w samym środku”.

Po przeczytaniu opisu tej książki czułam, że będzie to wyjątkowa lektura. I przeczucie mnie nie myliło.

Danny na skutek tragicznego wypadku, traci żonę i zostaje sam z synem. Will od śmierci mamy do nikogo się nie odezwał.

Do tego Danny traci pracę, a właściciel mieszkania dopomina się zaległych pieniędzy za czynsz.

W akcie desperacji mężczyzna kupuje stary kostium pandy i postanawia zostać ulicznym artystą. Pewnego dnia występując w parku, widzi jak nad jego synem znęcają się inni chłopcy. Rusza mu na pomoc. Niespodziewanie Will się do niego odzywa.

Chłopiec zaczyna regularnie odwiedzać tańczącą pandę w parku i się jej zwierzać, nie mając pojęcia, że to jego ojciec.

Czy Danny odbuduje swoją relację z synem? Czy straci resztki jego zaufania?

"Mój tata panda" to bardzo ciepła, spokojna opowieść. O rodzicielstwie, stracie, smutku, bólu, miłości, przyjaźni. Autor ma niebywałą lekkość pisania. Książkę czyta się szybko i przyjemnie.

A powiem Wam, że trochę się bałam, że będzie za spokojnie i nudno.

Co mnie pozytywnie zaskoczyło, to spora dawka humoru, w tej trudnej historii. Zabawne dialogi i nietuzinkowe postacie dodają uroku tej historii.

Mnie oczarowała ta książka. Wzbudziła sporo emocji. Wzruszenia, smutku, uśmiechu, złości. Jeżeli akurat macie ochotę na coś lżejszego to gorąco Wam polecam tę książkę.