Mój ojciec był nazistą. Rozmowy z potomkami czołowych przywódców III Rzeszy

Rewelacyjne spotkanie z ludźmi z krwi i kośćmi, którzy otarli się o HISTORIĘ.

Na te ksiazke czekalam z niecierpliwoscia I kiedy w koncu do mnie dotarla nie moglam sie doczekac by ja zaczac czytac. Temat jest dla mnie fascynujacy: jak to jest byc dzieckiem zbrodniarza ktory przyczynil sie do unicestwienia setek tysiecy, millionow zyc ludzkich. Jak to jest dorastac wiedzac ze twoj ojciec, twoje nazwisko jest synonimem najwyzszego zla. Co czuli ci ludzie, wtedy dzieci, dzis starcy kiedy swiat wydal osad na ich rodzicow. Jak poradzili sobie, lub nie poradzili w ogole, z zyciem w cieniu tak legendarnych katow? Dla mnie jest to fascynujacy temat.

Niestety, ksiazka bardzo mnie rozczarowala. Po pierwsze jest fatalnie napisana pod wzgledem literackim. Urwane strzepki dialogow, polslowki, niedopowiedzenia, ktorych jest w ksiazce za duzo, to wszystko sprawia ze czasem zupelnie nie wiem o co autorce w danym momencie chodzi? Do czego pije? O co probuje zapytac lub z rozmowcy wyciagnac? Gubie sie. Zdaje sobie sprawe z tego, ze autorka nie jest pisarka tylko dziennikarka ale niestety styl w ktorym napisala te ksiazke pozostawia wiele do zyczenia. Chyba “ghost writer” bylby tutaj lepszym rozwiazaniem.

Po drugie, ksiazka jest nudna. Rozdzialy sa rozciagniete do granic mozliwosci opowiadajac o przechadzkach z rozmowcami (po Noreymberdze na przyklad), ktore to do ksiazki niczego nie wnosza. Nic nie dodaja z wyjatkiem objetosci. Juz przy pierwszym rozdziale zaczelo mnie to nudzic. Szkoda. Wydaje mi sie ze format wywiadow, spisanych rozmow bardziej by sie tutaj sprawdzil. W formacie ktory wybrala autorka, zupelnie tracimy z oczu sam temat rozmow, osobiste odczucia I doswiadczenia rozmowcow gina w niepotrzebnych opisach przechadzek, posilkow w knajpach, przerw na papierosa I zwiedaniu sklepow. Rozmydla to bardzo sama fabule, esencje ksiazki. Autorka zanadto rozmienia sie na drobne.

Po trzecie I najwazniejsze. Autorka tej ksiazki jest dziennikarka ktora za cel wziela sobie udokumentowanie rozmow, wywiadow z potomkami czolowych nazistow. Dziennikarzy, takze tych piszacych ksiazki dokumentalne, obowiazuje zasada rzetelnosci dziennikarskiej, starannosci w udokumentowaniu zrodel materialow I zrodel wnioskow wyciaganych przez autora badz autorke. W “Moj ojciej byl Nazista” calkowicie tego brakuje. Nie ma podanych zadnych zrodel przytoczonych rozmow. Skad ten cytat? Czy rozmowa zostala spisana? Sfilmowana? Nagrana dyktafonem? Na ktorej stronie znajduje sie cytat? W ktorej minucie, na ktorej tasmie? Bez podanych zrodel nawet gdybysmy chcieli to nie mamy jak sprawdzic czy taka rozmowa rzeczywiscie sie odbyla, czy jest to moze tylko wymysl autorki. Karygodne niedopatrzenie czy moze specjalne dzialanie?

Z brakiem podanych zrodel laczy sie kolejna fatalna wada tej ksiazki, niesty calkowicie nie do wybaczenia w ksiazce dokumentalnej. Autorka juz po kilku pierwszych stronach zaczynac wyciagac tak daleko idace wnioski absolutnie nie wynikajce z tekstu ze zaczyna po prostu fantazjowac. Przyklad: mniej wiecej na stonie 63 autorka pisze ze Niklas, wowczas kilkuletni chlopiec rozwinal w sobie kompleks Edypa i odczuwal pociag seksualny do swej matki, jednoczesnie odczuwajac wrogosc do ojca. Teza ta jest jednak w ksiazce Freidensson absolutnie niczym nie podparta. Skad autorka ten wniosek wyciagnela? Czy ma jakies badania psychologiczne lub psychiatryczne przeprowadzone na Niklasie na jej poparcie? Jesli tak, to ani slowem o nich nie wspomina. Ani w tekscie samej ksiazki, ani w zrodlach na koncu (ktorych zreszta zwyczajnie brak). No wiec skad wniosek o kompleksie Edypa? Czy autroka ma stopien naukowy w zakresie psychiatrii? Czy bawi sie w domorosla psychiatre-amatorke? Czy po prostu fantazjuje? Dla mnie wyglada to na szukanie taniej sensacji, rodem z Pudelkow i innych wSieci. Takich kwiatkow niczym nie popartych jest niestety w ksiazce duzo wiecej. W samym pierwszym rozdziale naliczylam ich conajmniej cztery. Dobrnelam do jej polowy I juz wiecej czytac nie bede. Plotki I tanie sensacje mnie nie interesuja.

Naprawde szkoda ze ksiazka jest takim niewypalem. Temat zupelnie nie potrzebuje taniej sensacji, jest fascynujacy sam w sobie i latwo broni sie bez niepotrzebnych fantazji. Dodatkowo, wydaje sie ze jest to ostatni moment na przeprowadzenie takich rozmow z tymi ludzi, ktorzy powoli umieraja, odchodza zabierajac na zawsze te niezwykle doswiadczenia ze soba. Bardzo smutne jest to, ze tak nadzwyczajnym tematem zajela sie tak niekompetentna osoba

„Mój ojciec był nazistą” to książka, w której przedstawione są rozmowy z potomkami czołowych przywódców Trzeciej Rzeszy. Czytelnicy mogą poznać takie postacie historyczne jak Hans Frank, Rudolf Höss, Hermann Göring i Erwin Rommel oraz Claus Stauffenberg. Poznamy ich nie tylko z archiwalnych zapisów, ale i z samych wspomnień członków ich rodzin.

Tatiana Freidensson to rosyjska dziennikarka i producentka filmowa. Książka „Mój ojciec był nazistą” powstała na podstawie jej filmu dokumentalnego „Dzieci Trzeciej Rzeszy”. Początkowo, jak sama opowiada nie mogła znaleźć kogoś, kto pomógłby jej w realizacji początkowo filmu, a ostatecznie książki. Wszyscy uważali, że Freidensson nie będzie w stanie „udźwignąć” tego tematu. Moim zdaniem zrobiła to całkiem dobrze. Książka jest obarczona mianem reportażu literackiego, prowadzona jest jako wywiady, listy wymieniane z członkami rodzin przywódców Trzeciej Rzeszy z autorką. Widzimy tam ich żal, krzywdy wyrządzone przez przodków. W każdej z tych osób widać brak zrozumienia dla tego co ich krewni robili w trakcie II Wojny Światowej. Freidensson nie bała się pokazać również tego, jak wydarzenia z przeszłości zmieniły postępowanie i zdrowie psychiczne rodzin. Część wypiera to z pamięci, a u niektórych to wszystko przekształciło się w poważne zaburzenia emocjonalne i psychiczne. Ta książka to dająca do myślenia literatura, która uświadamia, że to co robimy teraz będzie miało swoje efekty w przyszłości, jednak jaki ten skutek będzie, czy pozytywny czy też negatywny, zależy tylko od naszych decyzji. Autorka w niezwykle plastyczny sposób przeprowadza wywiady z rodzinami zbrodniarzy. Pozwala im mówić, ujawniać swoje tajemnice, które sama dopełnia swoimi dygresjami i przemyśleniami, co daje nam jeszcze większy obraz nieszczęścia wydarzeń związanych z wojną, ale i z życiem teraźniejszym. To pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika książek historycznych. Zawiera wiele ważnych faktów, zdjęć, dokumentów, które mogą zaciekawić nawet najbardziej wybrednego czytelnika. Autorka odważnie brnie w obraną tematykę i nie boi się zadać niewygodnych pytań, co sprawia, że książka staje się bardzo wartościowa i szczera.

Polecam tę książkę każdemu, kto lubi odważne książki, przedstawiające prawdziwe życie, losy historyczne i życie realnych osób. Myślę, że każdy z Was, po lekturze tej książki będzie miał bardzo dużo rzeczy do przemyślenia, a to jedna z pozytywnych aspektów czytania książek.