Mój dom

Z czym kojarzy Wam się dom? Z bliskimi, bezpieczeństwem, rodziną? Nie zawsze jednak dom jest tą bezpieczną przystanią.

Edward wraca do domu dziadków, w którym spędził większą część swojego dzieciństwa. Do domu przywiózł też chorą żonę. Jednak coś tu jest nie tak. Dlaczego Emilia, krzyczy czy wręcz wyje? Dlaczego Edward przywiązuje jej ręce i nogi do fotela?

Aby to zrozumieć, trzeba się zagłębić w historię Edwarda. W historię, którą on sam nam przedstawia w swoim pamiętniku. To z niego poznajemy dzieciństwo mężczyzny, jego pierwsze przyjaźnie i zauroczenia. Poznajemy też jego dom. Dom, który żyje. Który szepcze. Nie można też pominąć dziadka, który w młodym Edwardzie budzi fascynację, ale i strach. Który ma ogromny wpływ na życie chłopca.

"Mój dom" to fascynująca lektura. Pełna napięcia i emocji. Co prawda początkowo historia była spokojna, zwyczajna, to z każdą stroną pojawiało się coraz więcej niepokojących wydarzeń. Nutka grozy i napięcia rosła z rozdziału na rozdział. Aż do przerażającego końca.

"Mój dom" to historia pełna emocji. Edward od małego musiał mierzyć się z bólem i stratą. Czasami był na szczycie. Lubiany i podziwiany przez rówieśników. Innym razem spadał na dno w szkolnej hierarchii. Zawsze jednak się podnosił. Godził z losem. Z jednym tylko nie mógł się pogodzić. Ze śmiertelną chorobą żony. To ona przywiodła go z powrotem do domu.

Co skrywa ten dom? Nie mogę Wam za wiele zdradzić. Mogę tylko powiedzieć, że coś przerażającego. Coś, czego nawet Edward się nie spodziewał. Chociaż wiedział, że jego dziadek miał mroczne tajemnice i niewytłumaczalne magiczne moce. Czy Edward odziedziczył je po nim? Czy będzie w stanie uratować żonę?

Nie znałam wcześniej pióra Tomasza Sablika, nie często sięgam też po grozę. Po tej lekturze nabrałam jednak ochotę na więcej. Po którą książkę autora powinnam sięgnąć w następnej kolejności?

Życie Edwarda to popadnie w stan między szaleństwem a zderzeniem z nadprzyrodzonym. Umysł wypiera to, czego stał się świadkiem, racjonalizuje, ucieka. Dla stabilności oraz zdrowia psychicznego próbuje tłumaczyć paranormalne, choć przez to zdaje się być bardziej podatny na jego wpływy. Wraz z upływem czasu, wraz z dorastaniem, tajemnica dziadka nie przestaje swoim cieniem nasuwać się na ten bohatera. Podąża za nim, choć przez większość czasu balansują na granicy zwidu. Nieustannie jednak wpływa na jego życie. Bywa mrocznie, ciężko i niewygodnie. Wrażenie nieuchronności nie opuszcza czytelnika, nawet w momentach, gdy Edward próbuje po prostu funkcjonować w społeczeństwie. Coś przemyka w cieniu, coś nieustannie dopomina się o głos. Czasami ukazuje swoją formę, czasami działa za pomocą podszeptów.

Na przestrzeni ostatnich lat nieustannie słyszałam głosy, by czytać powieści Tomasza Sablika i że poznać je wręcz muszę. Po tym, jak początek jednej z jego książek zabawił się moją psychiką i nie dał mi iść w lekturze dalej — uznałam, że poznawanie jego twórczości to plan na kiedyś. Tyle, że „Mój dom“ obiecywał sobą wszystko to, co w grozie lubię. Gęstą atmosferę, wątpliwości odnośnie popadania w obłęd, budynek jako centrum nadprzyrodzonego, tajemnicę rodzinną... Złapałam więc za powieść pełna oczekiwań, które Tomasz Sablik przerósł znacząco. Sam język okazał się plastyczny, kreacja bohaterów wnikliwa, a narastające napięcie, które nie opuszczało, nie pozwalało mi książki odłożyć. Zrozumiałam wszystkie głosy zachwytu w stronę autora i podzieliłam je z wielkim entuzjazmem.

Tomasz Sablik jest rewelacyjny. Zaraz łapię za jego kolejne dzieła.

Edward postanowił pewnego dnia spisać swoją historię. Póki jeszcze może.... Wraz z Emilią mieszka w domu po swoich dziadkach, domu który czuje i działa.

Jeśli miałabym opisać tę powieść jedym słowem to okreslilabym ją jako fascynująca. Drążymy tę historię powoli jak podziemny tunel. Odkrywamy warstwa po warstwie. Przenikamy przez opowieść Edwarda. Ot życie, ale takie którego nie chce się przestać poznawać. Z lekką nutką niepokoju Tomasz Sablik zdecydowanie umie w pisianie. Hipnotyzuje...

To historia sentymentalna, o życiu, wspomnieniach, przyjaźniach, lecz także o mroku, lękach i czarnej magii. To też fantastyczna podróż w przeszłość do lat 90tych oraz początku obecnego stulecia...

Edward opisuje swoją przeszłość i dzień obecny. Widzimy jak bardzo różny jest to człowiek, jak bardzo się zmienił. Tego z przeszłości da się lubić, teraźniejszy Edward budzi niepokój.... "Mój dom" zawładnął mnie czytelniczo, nie pozwóił się odkładać aż do zakończenia, które....tego już nie zdradzę. Bierzcie i czytajcie!

To moja pierwsza przygoda z powieściami Sablika, choć wszystkie poprzednie czekają na półce. Obiecałam i słowa dotrzymałam, chociaż z ogromnym poślizgiem.

Współpraca reklamowa

„Mój dom” Tomasza Sablika to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, ale już wiem, że z całą pewnością nie ostatnie. Jego książka wywołała we mnie wiele emocji, i bynajmniej nie chodzi tutaj tylko o grozę.

Fabuła została bardzo ciekawie przedstawiona, ponieważ historia zapisana jest w formie pamiętnika głównego bohatera, Edwarda. Edward opowiada nam o czasach dzieciństwa i wszystkich wydarzeniach, które go spotkały do czasów obecnych. Jak na pamiętnik przystało, możemy poznać emocje mężczyzny, jego rozterki, osobiste przemyślenia i bolączki. Niektóre wydarzenia są rozkładane na czynniki pierwsze i zmuszają czytelnika do głębszego pochylenia się nad nimi.

Autor bardzo umiejętnie buduje napięcie i podkręca atmosferę niepewności oraz tajemniczości związaną z domem Edwarda i jego rodziny. Wydarzenia, których był świadkiem, bądź w których brał udział, mrożą krew w żyłach i powodują uczucie ogromnego niepokoju. Jest to powieść pełna emocji — od bólu, przez miłość, po nienawiść. To historia pełna tajemnic, czarnej magii, ale przede wszystkim podróż w głąb ludzkiego umysłu i duszy.

„Mój dom” to tak naprawdę książka, o której można pisać i pisać, jednak aby nie psuć frajdy z czytania, nie chcę zdradzać więcej szczegółów. Jest to prawdziwa uczta dla fanów grozy i thrillerów psychologicznych, gdzie rzeczywistość miesza się z fikcją, a zakończenie okazuje się być totalnym zaskoczeniem. Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!

"Mój dom" Tomasz Sablik

Powieści w formie pamiętnika... Czytacie?

U mnie czasem się zdarzają, a gdy znajdę coś podszytego grozą to już w ogóle się nie waham.

Nazwisko autora już od dawna mnie przyciąga, a liczne pozytywne opinie o tej książce spowodowały, że z wielką ciekawością po nią sięgnęłam.

Jak to w pamiętniku bywa, główny bohater snuje opowieść prowadząc czytelnika przez zakamarki swojego życia. W tym przypadku była to jego swoista spowiedź.

Edward od dzieciństwa mieszka w "dziwnym" domu swoich dziadków (może nawet trochę "nawiedzonym"). Przeskakiwałam w czasie między szkołą a dorosłym już życiem Edwarda i coraz bardziej wciągałam się w tę opowieść. Wydaje się, że przeważa tu warstwa obyczajowa, a zapowiadany horror pojawia się tylko w małych fragmentach. Atmosfera grozy jednak dość subtelnie wkrada się w pozornie codzienne wydarzenia. Pojawia się znienacka, przesiąkając opowieść i wprowadzając nutkę niepokoju.

Była tu jakaś tajemnica, do której powoli się zbliżałam, bo autor w pewnym momencie połączył obie przestrzenie czasowe. Ale momentami było to dla mnie bardzo niezrozumiałe.

Cała historia jest dość rozbudowana, może nawet trochę rozwleczona. Być może niektóre fragmenty mogłyby zostać nieco skrócone, ale ogólnie nie przeszkadzało mi to w odbiorze.

Za to zakończenie powieści pozostawiło mnie w stanie niedowierzania. Końcówka była trochę niejasna, dziwna, pozostawiła wiele znaków zapytania i w sumie nie wiem co o niej myśleć.

Czy warto po nią sięgnąć? Z pewnością. Tym bardziej, że nie jest to taki typowy horror. Tego się nie obawiajcie.

Książkę przeczytałam błyskawicznie i nie odczułam tych prawie 600 stron. Ale... czytając książkę w miękkiej oprawie musiałam jednak uważać, żeby nie zagiąć grzbietu. Przy takich objętościach lepiej sprawdzają się u mnie książki w twardej oprawie. To tak na marginesie ;)

Tomasz Sablik aktualnie ma swoim koncie ma pięć powieści, z czego cztery zaliczane są do horrorów, czy szerzej - literatury grozy. Sama ich nie czytałam, ale na pewno mogę powiedzieć, że piąta, ta najnowsza, “Mój dom” taka nie jest. To nie groza, choć gdzieś tam powoli i systematycznie poczucie niepokoju, dyskomfortu buduje. To nie jest typowa fantastyka choć zawiera elementy magiczne, bardzo niewielkie, a sama rozpatruję je raczej jako symboliczne. Najbliżej jej do literatury pięknej - to historia, pozornie zwyczajna, która wzburza morze refleksji, do tego pisana pięknym stylem, językiem, który hipnotyzuje… Jest to pamiętnik Edwarda, młodego mężczyzny, który właśnie wrócił do domu rodzinnego, jednak zajęty czymś mocno fizycznym, postanawia dać sobie chwilę wytchnienia i spisać swoją historię. Swoją i tego domu, do którego wrócił, a w którym spędził kluczowe lata swojego dzieciństwa. I tak cofamy się do roku 2000, kiedy to bohater wkraczał w wiek nastoletni, a my możemy doświadczyć teraz, tego co on doświadczał - obserwować jego pierwsze doświadczenia, towarzyszyć mu w dorastaniu. Jest to więc wycieczka sentymentalna, ale jednak zwracająca uwagę na problemy, na które sami kiedyś też może nie zwróciliśmy (dokładnie tak jak bohater) uwagi. To książka pewna dosadnych emocji, bólu, zdrady, poczucia wyobcowania, ale też miłości, przyjaźni, silnych więzów rodzinnych. To historia głęboka, zmuszająca do refleksji i zastanowienia nad pojmowaniem podstawowych wartości. Książka zaskakująca, wielowarstwowa, nawiązująca do motywów w literaturze wręcz klasycznych, a równocześnie zaskakująca dosadnością i wyczuciem, w jakim jest podana. Książka, która na długo po lekturze siedzi w głowie i nad którą czytelnik jeszcze długo się zastanawia. Coś dla tych, którzy lubią historie niebanalne, bliskie życiu, a równocześnie zmuszające do własnych refleksji.

"Mój dom" nalezy do horroru ale większośc książki zapisałbym do obyczajówki ,gdzie dawka strachu,tajemnic ,magii jest podawana z zegarmistrzowska precyzją.Rozdziały książki są podzielone na "Kiedyś" i "Dzień obecny".Są napisane przystępnym językiem a ich odpowiednia długośc sprawia,że książkę pomimo sporej objętości -589 stron -czyta się szybko.

Mamy tu historię przedstawioną w formie pamiętnika,gdzie autor w doskonały sposób dawkuje nam emocje i napięcie ,które z każdą kolejną stroną sprawiają,że książkę się chłonie.

Z początku wydawać by się mogło,że powieść tą autor mógłby nieco odchudzić,bo być może niektóre wydarzenia nie mają tu sensu ,ale tutaj wzystko ma swój cel .Z pozoru niewinne ale w końcówce nabierają znaczenia.

Edward ,bo to on pisze tę historię,ten pamiętnik, zabiera nas do swojedo domu gdzie z precyzja opisuje swoje dziecińswo do dnia "terażniejszego".Zapewniam,że będzie to czasami smutna,czasami trudna wręcz diabelnie wyboista droga.Pełna mrocznych,tajemniczych ścieżek , przepełniona czarna magią powieść,gdzie Dom to nie tylko mury,ale żywa istota.

Nie jestem fanką horroru,ale ta powieść ma w sobie to coś ,co mnie urzekło.Jest to historia nieoczywista,nieprzewidywalna gdzie momentami włos zjeżył się na głowie i napewno jest jedyna w swoim rodzaju ,bo na długo zapadnie w pamięci.

Przeczytałam wszystkie książki Tomasza Sablika i każda z nich niepokoi elementem nadnaturalnym, zgłębia mroczne zakamarki ludzkiej psychiki i wręcz hipnotyzuje. Nie inaczej jest z najnowszą powieścią „Mój dom”, która, choć napisana w zupełnie innej formie przyciągała mnie niczym magnes i z każdą stroną coraz łapczywiej chciałam poznać nie tylko historię Edwarda, ale i tajemnicę skrywaną przez jego ekscentrycznego dziadka. I nie ukrywam, że obie namieszały mi w głowie!

Podążamy za Edwardem dwiema ścieżkami. Jedną usnutą z jego wspomnień od czasów dzieciństwa do dorosłości. Przez trudną sytuację rodzinną, odejście matki, przeprowadzkę do domu dziadków. Tego domu, w którym teraz spisuje dla nas swoją historię, szczerą spowiedź i który wydaje się stawać miejscem jego obłędu.

Kolejne kartki z pamiętnika przenoszą nas do wydarzeń z przeszłości, które wydają się być kluczem do zrozumienia obecnej sytuacji. Ale czy na pewno jesteśmy w stanie pojąć, co jest prawdą, a co iluzją? To, co Edward opisuje wydaje się tak zwyczajne i prawdziwe przywodząc na myśl nasze własne dzieciństwo – babcia Wanda zawsze dbająca o jego pełny brzuch, dziadek robiący magiczne sztuczki, tata biorący go zawsze na ręce po powrocie z pracy. Ale też trudne początki w szkole, koledzy, pierwsza miłość i pierwsze upokorzenie. To podróż do cudownych lat okraszonych wzlotami i upadkami, przez którą przepływamy czasem z uśmiechem, innym razem ze smutkiem czy żalem.

Natomiast to, co Edward robi budzi obawy o jego zdrowie psychiczne. Okna pozaklejane kartkami, przerażony wzrok jego żony, odgłosy dobiegające z piwnicy, która ma dla niego specjalne znaczenie i z każdym dniem przybliża go ku przerażającemu finałowi. Czy dowiemy się, co nim kieruje? Dlaczego zachowuje się jak szaleniec? Co jest jego celem?

Autor doskonale balansuje między budowaniem napięcia, wręcz grozy i rozwijaniem wielowymiarowych, niepokojących postaci co sprawia, że mimo niekiedy zbyt rozbudowanych opisów przyciąga nas ku finałowi chęć poznania przyczyn, uzyskania odpowiedzi, odkrycia tajemnic. Te Autor zdradza nam stopniowo pobudzając ciekawość, by na końcu solidnie wstrząsnąć podstawami naszego pojmowania rzeczywistości i wyryć uporczywie powracający obraz w naszej pamięci.

„Mój dom” to hipnotyzująca i niespieszna opowieść nie tylko o strachu przed utratą ukochanej osoby, czy demonach przeszłości kształtujących nasze jestestwo, ale też o ludzkich słabościach, moralności, manipulacji i dążeniu do celu bez względu na wszystko. To kolejna wyjątkowa powieść Autora, której sceny będą do mnie powracać, a myśli kłębić się w głowie długo po jej odłożeniu. I kolejna, którą oceniam bardzo wysoko za ogrom emocji, które we mnie wzbudziła.

"Kimże jesteśmy bez wspomnień? Pustymi naczyniami, drzewami bez gałęzi, korytem strumyka bez wody. Nie godzę się na utratę wspomnień, więc próbuję je jakoś utrwalić...".

"Zapamiętaj to, co ci teraz powiem na całe życie. Nie daj sobie odebrać prawa do wolności. Jeśli czegoś nie chcesz, nie musisz tego robić. Jeśli zaś chcesz, zrób to. Nie oglądaj się na nic. Masz być szczęśliwy i robić wszystko, by tak było. Miej odwagę przeciwstawiać. Rób nie to, czego chcą inni, a to, czego chcesz ty. I nie bój się".

Czy wasz ulubiony autor potrafi was jeszcze zaskoczyć?

Moja odpowiedź brzmi Tak!

I takim świetnym przykładem jest właśnie sam - Tomasz Sablik.

~Autor w swojej najnowszej powieści pt. "Mój dom" stworzył dla nas historię nieoczywistą, nieprzewidywalną, momentami kontrowersyjną która niejednokrotnie zjeży włos na głowie niejednemu z nas!

~Dlatego też będąc już jakiś czas po lekturze, mając doświadczenie z innymi tytułami autora, muszę stwierdzić że "Mój dom" to opowieść "intymna", która zbiera nas w najgłębiej skrywane, zakamarki, zagmatwanej ludzkiej psychiki.

~I tak dzięki zastosowaniu formy pamiętnika w akompaniamencie perfekcyjnie utkanej fabuły oraz bohaterów drugoplanowych w pełni wnikamy do świata Edwarda Municha.

Co pozwala nam mieć szczegółowy i stopniowy wgląd w całe jego całe życie, od momentu dzieciństwa (tego co go kształtowało) do teraz, czyli dorosłości w której właśnie przebywa.

Przeszłość miesza się z teraźniejszą, dawkując nam pełną paletę emocji, okraszoną bólem, smutkiem, brakiem zrozumienia, traumą, niesprawiedliwością i manipulacją...

~"Mój dom" to powieść pełna tajemnic, czarnej magii, rytuałów, iluzji i pytań, na które często nie ma dobrych odpowiedzi...

Fenomenalnie połączenie kilku gatunków z nieprzewidywalnym zakończeniem, które wraz z elementami grozy, fantastyki tworzy niezwykle klimatyczną powieść psychologiczną która zmusza nas do głębszych refleksji.

~Ten tytuł zapisuję w topce tego roku!

Cześć Wam.

Dziś wtorek, a ja przez ten pędzący czas mam wrażenie, że jest już czwartek.

Wpadam dziś do Waz z recenzją książki „Mój dom” Tomasz Sablik, wydawnictwo Czarna Owca. Książka jest pierwszym moim spotkaniem z twórczością autora i to bardzo udanym. „Mój dom” jest napisana w formie pamiętnika, który opowiada życie teraźniejsze, jak i o przeszłości Edwarda. Bohatera poznajemy jako dorosłego mężczyznę, a także śledzimy jego życie jako dziecko oraz nastolatka. Książka jest połączeniem grozy z thrillerem psychologicznym, gdzie pojawiają się również elementy czarnej magii. Fabuła rozwija się bardzo powoli, a autor dawkuje czytelnikowi informacje, co powoduje, że książka wciąga i ciężko jest ją odłożyć. Momentami miałam wrażenie, że stoję koło Edwarda i wszystko odczuwam wraz z nim, jakbym sama uczestniczyła w jego życiu i widziała na własne oczy. Zakończenie zaskakujące, budzi wiele pytań i nakłania do refleksji.

Podczas czytania otrzymałam spora dawkę emocji, bólu.

Książkę Wam polecam.

“Mój dom” to piąta powieść Tomasza Sablika, autora z Bielska-Białej. Książka to podróż w głąb ludzkiego umysłu, pełnego tajemnic, czarnej magii i prób odnalezienia pytań, na które tak często nie ma dobrych odpowiedzi. Także przez mrok i lęk, które z każdą kolejną stroną gęstnieją i hipnotyzują czytelnika.

Bardzo lubię gdy powieść jest prowadzona w dwóch osiach czasu i tutaj się nie zawiodłem.

Główny bohater, Edward, opowiada historię swojego domu, w którym mieszka razem z Emilią. Edward stara się przekonać czytelnika, że to, co widzi i czuje, nie jest wytworem wyobraźni i że duchy istnieją, a ich obecność jest prawdziwa. Wiatr dmuchający w mury, tajemnicze szczeliny, lęk i smutek – to wszystko tworzy atmosferę slow burn horroru.

Powieść jest pełna emocji, bólu, wzlotów i upadków. Edward desperacko poszukuje sposobu na odwrócenie swojego losu. Czy uda mu się ocalić swój dom? Czy duchy są prawdziwe, czy tylko wytworem jego umysłu?

To pytania, które czytelnik będzie zadawał sobie, przewracając kolejne strony tej intrygującej książki.