Mnogość rzeczy

Historia zachwycająca w swojej sensualnej kreacji, podkreślająca tym samym chaos formy odzwierciedlający ulotność i kruchość chwili i nieprzewidywalne ścieżki życia. „Mnogość rzeczy” okryta jest innością, wyjątkowością w spleceniu tego, co całkowicie różne, niepasujące do siebie, całkowicie sprzeczne. Na fundamencie osadzonej twardo w rzeczywistości fizyki oraz kontrastującym z nią, plastycznym do interpretacji, artyzmem zobrazowano uczucie niewątpliwie wymykające się wszelkim utartym zasadom, przekraczające namacalne granice. Przedstawiono miłość, którą otulono całunem metafizycznej trwałości. Autor kreśli w swojej powieści zdania tak głębokie i miękkie w odbiorze, że chciałoby się okryć nimi niczym kocem w chłodny wieczór, jednocześnie nie stroniąc od uderzającej brutalności, która fizycznie wręcz boli. Fabuła osnuta na koronkowej literaturze pięknej muska subtelnie inne gatunki, tworząc powieść skrojoną na wielu płaszczyznach, o emocjach wypełnionych wszystkimi odcieniami barw, nasączonych smakiem słodyczy rozpływającej się w ustach i goryczy utrzymującej się na języku jeszcze długo po przeczytaniu ostatniego zdania. Za pomocą świadomie pięknych i topionych w metaforach słów utkano portret miłości, której pragnie się samotnymi nocami, o której marzy się w wypełniony szarą codziennością dzień. Jednak która w swojej osobliwości przeraża, będąc wyznacznikiem każdego wyboru i planu na przyszłość, która budzi lęk mariażem największego szczęścia i okrutnego przekleństwa – w pełni nietuzinkowa, nieprzeciętna i nadzwyczajna, skrzypiąca deskami teatru, wybrzmiewająca zagadkowymi równaniami. „Mnogość rzeczy” to książka nacechowana tragizmem, smutkiem, dźwięczną nostalgią, w której przytoczono poruszające fragmenty z przeszłości bohaterów, przybliżono mnogość elementów składających się na ich ukształtowaną traumatycznymi zdarzeniami osobowość. To historia, która tkwić będzie pod skórą odbiorcy, wypełniając jego krwiobieg filozoficznymi refleksjami. Postawiono pomnik uczuć pomimo wszystko, ujętych w być może realną do zaistnienia w rzeczywistości fikcję, oddaną w fenomenalny sposób naznaczający duszę i serce czytelnika. Nawiązując do treści, ta opowieść naprawdę mocno oplotła mnie łańcuchem z liter.

“(...) nie wybierasz losu, to los wybiera ciebie. Albo inaczej: on już wybrał”

Mariusz wybierając się na występ teatralny adeptów aktorstwa nie wie, że ten wieczór zmieni wszystko. Mężczyzna zapamiętuje głos tajemniczej aktorki i to właśnie on towarzyszy mu każdego dnia. Kobieta ma na imię Marta. W jej życiu świat teatru przenika się z prawdziwym. Kiedy na jej drodze staje Mariusz, nie potrafi mu się oprzeć. Tę dwójkę coś pcha ku sobie. Jednak mroczna przeszłość i ciągnąca się latami przemoc domowa postawią ich przed bardzo ciężkimi wyborami.

Minęło już kilka dni od lektury, a ja ciągle nie wiem co mam powiedzieć o “Mnogości rzeczy”, żeby oddało to piękno historii. Już dawno nie czytałam historii, która tak bardzo zaangażowałaby mnie emocjonalnie i wycisnęła ze mnie tak wiele łez. Były momenty, kiedy chciałam odłożyć, dawkować sobie, bo to co się działo było zbyt przerażające, bolesne ale nie potrafiłam. Marcin Pilis nie napisał tej historii, on ją namalował starannie dobranymi słowami.

“Mnogość rzeczy” to jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałam w życiu. Opowiada nie tylko o miłości i relacjach ale także o tym jak bardzo nasz los jest od nas niezależny.

Sięgnęłam po nią późno, bo ponad miesiąc po premierze, z jednej strony żałuje, że tak piękna proza musiała na mnie tyle czekać. Z drugiej strony wiem, że wcześniej nie udźwignęłabym jej emocjonalnie, bo w moim życiu zdecydowanie zbyt dużo się działo.

“Mnogość rzeczy” rozwaliła mnie emocjonalnie, a moje serce rozwaliła na kawałeczki i napełniła nadzieją.

„To taka historia, że aż dreszcz przenika”.

Nie zapomniałam, jak potrafi pisać pan Marcin Pilis. Z jednej strony używając w swoich powieściach pięknego języka, w którym czytelnik zachwyca się słowami, a z drugiej strony miażdżąc treścią, która targa emocjami. Jego proza jest refleksyjna. Melancholijna. Dramatyczna. Najnowsza powieść pt. „Mnogość rzeczy” dodatkowo sensualna. Romantyczna. Niestereotypowa. I bardzo nieoczywista.

„W ludzkim świecie miłość oznacza największy poziom wyrzeczenia i największą niepewność. W świecie fizyki zasada jest podstawą niepewności, ponieważ sama w sobie podlega zmianie”.

Rzekomo istnieje wzór na miłość. Na przykład ten opracowany przez Gerharda Crombacha. Tyle że jest on dla nas, przeciętnych ludzi wiedzą, której nie da się wcielić ot tak w życie. To coś, na co nie mamy wpływu. To coś, co siłą rzeczy dzieje się samo. I szczęśliwi ci, którzy choć przez chwilę tego uczucia doznają.

„Świat w jej głowie i świat w mojej głowie. Tak blisko i daleko zarazem”.

Głównymi bohaterami powieści „Mnogość rzeczy” są Mariusz i Marta.

Początkujący naukowiec fizyki i aktorka. To właśnie ci szczęśliwcy.

W dziewczynie o cudownym i hipnotyzującym głosie, z wzajemnością, zakochuje się Mariusz. Ich serca zaczynają bić jednym rytmem. Splata ich nierozerwalna więź, energia, którą czerpią ze swej miłości.

Niestety tej fizycznej i emocjonalnej relacji, los nie oszczędzi. Czytelnik czuje podskórnie, zbliżające się nieszczęście. Doświadczy palety emocji, przeżywając wraz z bohaterami piękną, a zarazem bolesną miłość.

Mnogość wątków i retrospekcji traumatycznych wydarzeń w fabule jest istotą dochodzenia, oraz zrozumienia „sztuki kochania”. Oddania się drugiemu człowiekowi mimo różnic, noszonych blizn, przeciwności losu, czy też destrukcyjnego zachowania ludzi. „Mnogość rzeczy” jest próbą znalezienia wzoru na nieprzemijającą miłość. Czy aby jest to możliwe?

Takie utwory, jak ten, przypominają mi, że czasem warto mieć głowę w chmurach.

O co chodzi w tym oderwaniu od rzeczywistości? Fizyka cudów?

Ps. Muzyka i słowa, które mam wciąż w głowie przy tej lekturze, to piosenka pani Alicji Majewskiej pt. „Odkryjemy miłość nieznaną”. Zatem jeśli Was dziś moja chaotyczna treść nie przekonała, co do sięgnięcia po tę powieść, to może tytuł tego utworu da Wam do myślenia?

Największa miłość nigdy nie jest spełniona".

Ona i on - dwie tak bardzo od siebie różne osoby. On fizyk, naukowiec. Ona kochająca sztukę aktorka. Wydawać by się mogło, że tych dwoje nie łączy nic, a jednak połączyło ich wszystko. Miłość tak niespotykana, tak różna od zwykłej namiętności, czy pożądania. Przepełniona często bólem. Los ich nie szczędził, a wręcz okrutnie doświadczył. Zarówno w przeszłości, która była przesiąknięta strasznymi wydarzeniami, jak i później kiedy zamknęli się w swojej kapsule.

Autor ukazał przejmujący obraz ludzi, którzy byli ze sobą nie dlaczegoś, a pomimo. I nawet później, kiedy zdawać by się mogło, że nie mają szansy na spełnienie, to spełnienie nadeszło. Bo wierzyli, przede wszystkim wierzyli w siebie.

Tak pięknie, dogłębnie przejmującej i lirycznie napisanej historii nie czytałam nigdy. Miałam wrażenie, że zdania głęboko wnikają w moją duszę, wypełniając mnie smutkiem, bólem, ale i radością bohaterów. Czułam ich emocje, żyłam nimi, zastanawiając się jak wiele można znieść w imię miłości.

"Chcieli przeżyć wielką miłość, dostali coś więcej"

Gdy tylko skończyłam czytać „Mnogość rzeczy” to zwyczajnie poczułam pustkę, której towarzyszył chwilowy kompletny brak słów. Co można w kilku zdaniach powiedzieć o książce która była tak fenomenalna ? Niesamowita historia, która wstrząsnęła mną dogłębnie, prawdziwie bolesna, trudna i pełna okrucieństw jakie drzemią w umyśle człowieka, jednak z drugiej też strony ukazująca zaangażowanie i pełne oddanie w imię miłości. Marcin Pilis napisał książkę, która wydziera z człowieka wszystkie możliwe emocje i po której dusza płacze. Tej książki nie czyta się tak po prostu, do niej się wchodzi i przeżywa wszystko razem z bohaterami, wierząc w sprawiedliwość i mając nadzieje na dobre zakończenie. Na pewno nie jest to pozycja łatwa ale w tym wszystkim piękna i wyjątkowa, ja w niej przepadłam całkowicie. To było moje pierwsze spotkanie z autorem i Jego kunszt literacki wywołał na mnie ogromne wrażenie. To podróż, która zostanie w Was na długo. Z czystym sumieniem stwierdzam, że jest to książka która zajęła swoje miejsce w moim top 3 i to nawet nie tego roku, a wszystkich przeczytanych do tej pory książek. Czapki z głów Panie Marcinie.