Młodość

Powiem wam, że najgorzej na świecie mają nastolatkowie. Małe dzieci się słucha, by ich czegoś nauczyć. Starszych ludzi się słucha, gdyż z racji wieku tak po prostu wypada. Nastoletnie osoby zazwyczaj traktowane są przedmiotowo. Niby wysłuchamy tego, co mają do powiedzenia, jednak w pewnym momencie dochodzi do wymiany zdań:

-Ty nic nie wiesz.

-Nie, to ty niczego nie rozumiesz!

I zazwyczaj na tym się kończy. Obie strony obrażone na cały świat, a problem jak był, tak jest. Idealnym tego przykładem jest właśnie ta książka. Autorka zebrała tu wypowiedzi nastolatków, którzy mieli coś do powiedzenia. A uwierzcie mi, że mieli całkiem sporo. Wypowiadali się na przeróżne tematy. Poruszali temat śmierci i tego w jaki sposób zabiera ich najbliższych. To była prawdziwa burza mózgów i potwierdzam, że połowę z tych historii przerabiałam sama. Dla nich dziwem było to, że dziewczyny za młodu grube i brzydkie potrafiły się zamienić w piękne i szczupłe. Czemu rodzice ich bili i karali za własne niepowodzenia? Dlaczego piją, skoro w domu brakuje pieniędzy na jedzenie? Dlaczego ojcowie choć powinni być silni i twardzi, potrafili być grzeczni i gotować domowe obiadki? Dla nich był to ogromny wstyd. Opowiadali o pierwszej miłości i podrywie, który był bardzo bezpośredni. Nazywali rzeczy po imieniu bez względu na to czego dotyczyły. Chłopcy nie rozumieli zachowań dziewcząt, które w jednym towarzystwie były radosne i swobodne, a w innym spinały się jak kołek. Mogłabym tu pisać w nieskończoność. Dla dorosłych są to głupoty niewarte poświęconego czasu, ale dla nich prawdziwe dramaty. Rodzice bowiem zapominają, że tak jak małemu dziecku trzeba poświęcić czasu i uwagi, tak i nastolatkowi. Mówi się, że dorośnie, to zmądrzeje. Jednak jeśli go nie nakierujemy, nie wysłuchamy i nie wytłumaczymy tego o co pyta, to skąd będzie o tym wiedział? Nie musi powielać błędów dorosłych. Obrazy z książki doskonale oddają ich emocje i nastroje. Każdy może tam dostrzec coś innego.

Książka jest abstrakcyjnie doskonała. Bardzo ją polecam!

Dorosłym wydaje się, że młodość jest takim wspaniałym okresem życia, pełnym wielu emocji: pierwsza miłość, energia którą posiadamy, chęć do działania, zmieniania świata na lepsze, pomagania, patrzenia przez różowe okulary, ta beztroskość. To przecież takie złudne. Nieprawdziwe i marne uczucie dla większości nastolatków. Ponieważ bagatelizujemy ich problemy, powtarzając " to nic takiego", "dasz rade", "będzie następny/następna". To okres wielkich oczekiwań wobec nich. To czas wielkiej niewiadomej w życiu, wybuchów emocji które nie rozumiemy. To bardzo poważne problemy, uczucie osamotnienia, faworyzacji, pragnień nieosiągalnych dla tego młodego człowieka, od którego wymaga się naraz bycia "dorosłym" -chociażby w podejmowaniu decyzji oraz ponoszenia konsekwencji i bycia jeszcze dzieckiem.

Linn Skaber miała tą przyjemność uczestniczenia w życiu nastolatków, szczerych rozmów, wyznań, poglądów. Spędzała z nimi czas w ich ulubionych miejscach, bawiła się z nimi, a przede wszystkim słuchała bez oceniania, krytykowania, komentowania. To dzięki takiemu podejściu autorki powstała bardzo kolorowa, burzliwa, wyciskająca łzy i wspomnienia książka " Młodość" przystrojona bardzo ekspresyjnymi rysunkami. Książka otrzymała nagrodę The Riksmaal Society Children and YA Prize 2018, nominacje do norweskiej Młodzieżowej Nagrody Uprisen 2019 oraz nagrody Norwegia Writers for Children First Book Prize 2018!

"Młodość" nie jest książką dla wczesnych nastolatków, zdecydowanie jest to literatura 15+ oraz wręcz obowiązkowy podręcznik dla każdego rodzica. To dzięki niej zaczęłam patrzeć inaczej na zachowania nastolatków. Bo przecież mogą być naraz głupie i bardzo odpowiedzialne, bo powinni cieszyć się swoją wolnością i nie bać się wiecznego oceniania, krytyki, tego wielkiego rodzicielskiego palucha , który wisi nad ich głowami i wiecznie przyciska do ściany, poprawia bluzę czy wypomina : " ja w twoim wieku...". Przede wszystkim nie powinniśmy my jako odpowiedzialni dorośli zapominać, że pod tymi wielokolorowymi piórami, kryje się nasze małe dziecko, które płakało gdy rozbiło kolano, czy gdy nie zajęło wymarzonego pierwszego miejsca w konkursie malarskim, które tak bardzo bezgłośnie krzyczy- przytul mnie i nic nie mów, po prostu bądź. Nie zapominajmy że widzą, słyszą i rozumieją więcej niż nam się wydaje; że muszą borykać się z wszelkiego rodzaju traumami i zakładają maski aby być silni dla nas. Ta książka to poradnik dla każdego młodego człowieka, który daje możliwość bycia sobą, dążenia do realizacji marzeń, pomaga zrozumieć to zwariowane miasteczko w jego głowie.

Wydawnictwo Literackie przepięknie wydało te wyznania nastolatków, oprawa graficzna bardzo przyciąga uwagę, wręcz woła nas z półki księgarni- przytul mnie, zagłęb się w moją treść. Dziękuje wydawnictwu za możliwość przeczytania tej jedynej w swoim rodzaju książki oraz cofnięcia się w czasie.

Młodość. Wyznania nastolatków natknęłam się na tę książkę, gdy przeszukiwałam stronę księgarni Tania Książka. Po pierwsze moje oczy przyciągnęła okładka, potem zauważyłam tytuł... dalej opis. Czytam właśnie jedną podróżniczą książkę w e-booku, czułam jednak potrzebę czytania czegoś pomiędzy. Traf chciał, padło na tę. Czytam opis, no mówię tak, coś na ten moment. Wstęp, no super, kupił mnie, piękna intencja za tym idzie...

I na tym chyba koniec mych peanów, zachwytów itp. o tym za chwilę.

"Dorośli mówią, że człowiek nie potrzebuje wielu przyjaciół, wystarczy jeden. Czy ktoś ma numer do tego Jednego?".

Od nastolatków dużo starsza nie jestem, kilka lat, człowiek po studiach, robiąc co robię i angażując się w różne rzeczy, np. wolontariaty. Przebywam z dziećmi, nastolatkami, czyli trochę młodszymi ode mnie. Mam świadomość, że patrzę trochę z innego pryzmatu na ten świat, bo ten czas jest odrobinę za mną. Co nie oznacza, że nie miewam podobnych problemów, bólów, pragnień, marzeń itp. To, że różni mnie wiek, nie znaczy, że płaszczyzna patrzenia na świat jest zupełnie inna. Jednak czytając tę właśnie książkę mam wyrażenie jakbym odleciała na zupełnie inną planetę. Powaga!

Młodość. Wyznania nastolatków to zbiór kilkudziesięciu "opowiadań" na temat życia nastolatków mieszkających w Norwegii, opatrzonych przepięknymi ilustracjami (czyli w moim odczuciu, jedynym, co ma jakąś wartość). Historie mają być według wstępu, zebrane z opowieści młodych osób. Ile w tym prawdy, ile fantazji to ja nie wiem (może niestety), ale czytając to "coś" myślałam, że za moment rzucę telefonem. To są historie (moim zdaniem) rozpieszczonych dzieciaków, które zupełnie nie doceniają tego, co mają. I robią tragedię z tego, że mają wągry...jeszcze to opisując w książce... Fujka no! Wiem, że wygląd dla nastolatków w tym czasie jest ważny. I w pełni to rozumiem, pamiętam siebie z tamtego czasu. ALE! Jak masz problem z cerą, to istnieje ktoś taki jak dermatolog, więc idź skorzystaj! A nie opisuj mi tego! Jak rodzice ci mogą zafundować sprzęt do snowboardingu za 10 tyś. koron, to serio, wizyta u dermatologa nie będzie droższa...

Gdy to czytałam, to w mojej głowie: "Halo, są większe problemy na całym świecie, większe niż wągry na czubku twojego nosa".

Tam są może dwie lub trzy historie, które mają jakiś szczery i mądry przekaz. Coś, co da do myślenia i pozwoli sobie zadać jakieś pytania. Tak poza tym, to pretensje do świata o wszystko, brak szacunku do własnych rodziców. Cóż, może wyznaję inne wartości niż te osoby w książce, ale do mnie wcale nie trafia. Moim zdaniem chwilami wulgarna i totalnie pretensjonalna. Nie polecam! Szczególnie dla tych, którzy wchodzą w etap nastolatka. Żeby nie korzystali z pomysłów norweskich kolegów i koleżanek.

3/10 za całość, z czego 2 * za ilustracje, 1* za 2-3 opowiadania z wartością.

Nie polecam!

,,Młodość w dobrym stanie. Oddam za darmo”.

Młodość. Wyznania nastolatków Linn Skåber

Jesteś dzieckiem. Wszystko jest prostsze, z każdym problemem możesz zwrócić się do rodziców i przekazać im go dalej. Są jak bufor przed złem całego świata. Aż nagle przychodzi taki wiek, że jakaś siła zaczyna cię odpychać od najbliższych, a koledzy i koleżanki wydają ci się inni. Bardziej dojrzali, dorośli. Dziewczyny się zaokrąglają, a chłopcy krępują się przebywać w ich towarzystwie. Młodość, dojrzewanie, gdy człowiek myśli, że cały świat spada mu na głowę. Później przychodzi jeszcze dorosłość i jest jeszcze ciekawiej, ale o tym kiedy indziej.

Cóż można tutaj więcej napisać? Brakuje mi już słów, żeby wyrazić jak cudowne książki wydaje ostatnio Wydawnictwo Literackie. Nie wiem jak skutecznie mogę was przekonać. Po prostu przeczytajcie książkę Linn Skaber z ilustracjami Lisy Aisato. Jeśli masz w domu nastolatka to będzie to zbiór opowiadań, w którym odnajdzie część ze swoich problemów, gdzie nie ma tematów tabu, ponieważ zostały stworzone na podstawie wyznań jego rówieśników. Nie ma koloryzowania, czasami zdarzają się przekleństwa, ponieważ dorastania to emocje buzujące zaraz pod cienkim pergaminem skóry. Czasem po prostu nie chce się dalej żyć i myśli się, że problemy całkowicie cię przytłoczyły. Nie możesz odnaleźć się wśród rówieśników. Po prostu chcesz, żeby wszystko było po staremu.

A może jesteś rodzicem i czujesz, że zaczynasz przestawać rozumieć swoje dorastające dziecko? Lektura tej książki będzie czasami jak kubek zimnej wody wylanej na plecy. Wcale nie tak prosto przejrzeć się przez pryzmat tego jak postrzegają nas nastolatki.

A może chcesz przypomnieć sobie jak to było kiedyś? Przeżyć wszystkie te wątpliwości, rozterki, niepewność gdy z dnia na dzień znika dziecko, a rodzi się nastolatek.

Do której z opcji byście się nie przypisali - polecam z całego serca. To kolejna książka roku, a nawet życia. Coś czego nigdy nie zapomnę i do czego z przyjemnością będę wracać. O tym, że ilustracje Lisy Aisato są genialne chyba już wszyscy wiedzą, prawda?

W ilustracjach stworzonych przez Lisę Aisato zakochałam się podczas czytania książki „Śnieżna siostra”. Zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Kiedy zobaczyłam, że w Polsce ma ukazać się kolejna książka z ilustracjami od tej artystki, to od razu się nią zainteresowałam. Dopiero później sprawdziłam o czym jest ta książka. Nastolatką już od jakiegoś czasu nie jestem, ale zaciekawiło mnie, co mogą powiedzieć aktualni nastolatkowie w książce „Młodość. Wyznania nastolatków”.

Książkę „Młodość. Wyznania nastolatków” zaczęłam z dobrym nastawieniem i bardzo szybko ją skończyłam. Tekstu jest w niej nie za wiele, ale zdecydowanie potrafi on skłonić do przemyśleń. Może nie jakiś głębokich, ale bywało tak, że zatrzymywałam się na chwilę i zastanawiałam się nad tym co przed chwilą przeczytałam. W wielu kwestiach rozumiałam wypowiadających się nastolatków.

Po książkę „Młodość. Wyznania nastolatków” sięgnęłam dla ilustracji. Po raz kolejny zostałam oczarowana. Zdecydowanie polubiłam styl artystki i z chęcią będę wracać po tę książkę, aby ponownie zachwycić się zdolnościami pani Aisato.

Jestem zadowolona z książki „Młodość. Wyznania nastolatków”. Okazała się być ciekawa pod względem treści. Mimo, że rozdziały są krótkie to potrafiły poruszyć moje myśli i emocje. Do tego przepiękne ilustracje. Zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję.

Młodość. Wyznania nastolatków

Od dawna jestem fanką ilustracji Lisy Aisato, ponieważ całą radość i ból potrafi zamknąć w obrazach, za które mogę dać się pociąć. Jeżeli jeszcze nie znacie to zapraszam do książki, która nie ma terminu ważności oraz przedziału wiekowego. Książka, która pomoże nam rodzicom lepiej zrozumieć nasze dziecko, ale i dziecku pomoże spojrzeć na swoją koleżankę, kolegę w innym świetle.

Młodość rządzi się swoimi prawami tak było, jest i zawsze będzie. To, jakim było się w wieku kilkunastu lat często ginie w zakamarkach naszej pamięci i zapominamy jak bardzo szalonym potrafiło się być, głośna muzyka wtedy była zbyt cicha, a noc zawsze była za którą. Ile razy „Krzysiek” miał być miłością na całe życie? Ile miałaś prawdziwych przyjaciół, którzy mieli za Ciebie oddać życie?

Książka „Młodość. Wyznania nastolatków” to książka o nas, naszych dzieciach, o trudnym okresie, jakim jest dorastanie, o tym, że nasze kłopoty, problemy przecież są tymi najgorszymi na świecie. Książka przedstawia 31 rozdziałów, opowiadań młodych ludzi, i to, co ich spotkało, co było piękne, ale i to, co bolało, złe, bolesne. Nie rozumiesz mnie, nie zależy wam na mnie itp. Mnóstwo młodzieży ma z czymś kłopot np. jest się nieakceptowalnym w grupie rówieśników, mamy obawy przed odrzuceniem, nikt nas nie rozumie, mam wiele kompleksów, depresja i wiele innych zachowań, odczuć młodych osób, które często nie mają tej jednej osoby, z którą mogą podzielić się tym, co nas, Ich gryzie.

Moim ulubionym rozdziałem to nr 3 „Co chcę na bierzmowanie” odpowiedź wujkowi Roarze jest czymś tak cudownym, pięknym, że nic nie trzeba dodawać. Chcesz wiedzieć, o czym jest? Zapraszam do kupna i uwierz, że nie pożałujesz wydanej kwoty. Swój egzemplarz dedykuje mojej córce i mam olbrzymią nadzieję, że kiedyś znajdzie w niej odpowiedź na nurtujące pytanie, które podobno nie da się rozwiązać, ale nie ukrywam, że to też ściąga dla mnie, bo pamięć mam dobra, ale krótką. :p Nie jestem ekspertem od nastolatków, bo mnie ten wiek dorastania dopiero zastanie za kilka lat i nie wiem, jak będzie, ale wiem, że są narzędzia, które pomogą lepiej poznać, przybliżyć życie, uczucia mojego dziecka.

Przedział wiekowy – nie istnieje, dla kogo? Każdego, komu zależy.

Polecam

Pamiętacie jak to było być nastolatkiem? To uczucie próżni, gdy nie jesteście już dziećmi, ale nikt nie traktuje Was jak dorosłych? Przypomni Wam o tym właśnie ta książka, ktora pokazuje z czym mierzą się młodzi ludzie - od trądziku, po rozterki miłosne i stratę najbliższych osób. Czytelnik dowie się co jest najlepsze i najgorsze w byciu nastolatkiem. Książka rozbudzi w Was pełen wachlarz uczuć i emocji, wczujecie się w gniew, paraliżujący smutek, przygnębienie, ale i radość oraz nadzieję jej bohaterów. I wiecie co, jestem przekonana, że wielu z Was czytając tę książkę cofnie się wstecz i odnajdzie tam siebie.

To co czyni tę książkę wyjątkową, to szczerość treści jakie zostały tam zaprezentowane, ale też wspaniałe ilustracje Lisy Aisato, dzięki którym wczuwasz się w te wszystkie trudne uczucia jakie zostały tu zaprezentowane. Polecam.

Nie mogę zacząć pisać o „Młodości” bez kolejnego zachwytu nad tym przepięknym wydaniem i rysunkami autorstwa Lisy Aisato. Mój podziw nie odpuszcza, a ja codziennie przeglądam te wspaniałe ilustracje i mimo, że książkę skończyłam, nie będę odkładać jej na regał - muszę mieć ją pod ręką, by w każdej chwili do niej wrócić.

Historie przedstawione w tej książce są takie jak rysunki, którymi jest wypełniona - piękne i delikatne, pełne czułości i ciepła, momentami zabawne, czasami mroczne.

Linn Skäber oddaje głos nastolatkom. Ludziom młodym, zagubionym, niepewnym świata i ich samych. To powieść pełna słów, które kiedyś tkwiły w każdym z nas. Pełna pytań, na które szukaliśmy odpowiedzi, i które kotłowały w naszych głowach.

To historie i myśli opowiedziane z perspektyw dzieci, a wiemy już wszyscy, że dzieci mówią najmądrzej i najszczerzej pod słońcem.

Wspaniale było przeczytać tę książkę. Żałuje tylko, że w wieku 12 lat nie trafiłam na podobną, bo ta poruszyła wiele aspektów, z którymi mogłabym się utożsamić. Było pięknie, przytulnie i uroczo, niekiedy smutno, ale prawdziwie.

Ta książka to cudo i jeśli chodzi o treść i o wydanie. Cudownie ilustracje Lisy Aisato to dla mnie małe działa sztuki. Książka jest pełna emocji towarzyszących młodym stojącym między dzieciństwem, a dorosłością kiedy wszytsko jest ekscytujące, nowe i przerażające o na dodatek tak bardzo intensywne. Piękna i ematyczna - bardzo, bardzo polecam.

[Adres usunięty]

Młodość. Wyznania nastolatków to opowieści o małych i dużych rozterkach. O zmaganiach w okresie dojrzewania z wyolbrzymionymi drobnostkami i całkiem realnymi problemami, zmianami wymaganiami oraz oczekiwaniami, z którymi młodzież styka się na co dzień. To wołanie, które przypomni dorosłemu czytelnikowi, że to, co dziś zdaje mu się łatwe, bywa cholernie trudne.

Wyrazisty, przejmujący i prawdziwy głos nastolatków spisany przez Linn Skåber, z niezwykłymi ilustracjami Lisy Aisato. Nie sposób przejść obok niego obojętnie, bez względu na to, czy mieszkasz w Oslo, czy w Rzeszowie. To głośne YA, które pomoże ci być sobą. A jeśli jesteś już za stary, sprawi, że lepiej zrozumiesz swoje nastoletnie dziecko, sąsiada, ucznia.

***

„Młodość” to wyjątkowa podróż do świata nastolatków. Do okresu, gdy wydawało się nam, że cały świat jest u naszych stóp, a jednocześnie nas przerażał. Okresu, gdy wychodziliśmy z bezpiecznego azylu pod nazwą „dzieciństwo” i wolnym krokiem zmierzaliśmy ścieżką prowadzącą ku „dorosłości”.

W wielu rozdziałach dostrzegałam samą siebie, jako nastolatkę. W mojej głowie pojawiło się mnóstwo wspomnień z tamtego okresu. Problemy, które wówczas wydawały mi się nie do rozwiązania, dziś zapewne potraktowałabym z przymrużeniem oka.

Książka Linn Skåber to mieszanka opowiadań, cytatów i wierszy, dzięki którym możemy spojrzeć oczami nastolatka, na pewne kwestie, z którymi większość z nas borykała się w tamtym okresie ([Adres usunięty].: pierwsze zauroczenie, chęć zaimponowania innym, strata bliskich, akceptacja samego siebie itp.). Są w niej wyznania zarówno smutne, jak i wesołe, dzięki czemu lektura tej niezwykłej książki wywoła u czytelnika całą gamę różnorodnych emocji.

Na koniec muszę podkreślić, że to wydanie to istny majstersztyk. Nie spodziewałam się jednak niczego innego, wiedząc, że ilustracje zawarte w książce, są autorstwa Lisy Aisato, której twórczość mogliśmy poznać w „Śnieżnej siostrze”, „Strażniczce słońca” czy „Życiu”.

Ja jestem nią zachwycona. Jestem pewna, że Wy też będziecie.

Moja ocena: 9/10

Nastoletnie lata to najpiękniejszy okres naszego życia, ale i najbardziej emocjonalny. Mając naście, lat czujemy, że u stóp mamy cały świat albo że jest on doszczętnie zdeptany, a nawet doznajemy jednego i drugiego jednocześnie. Kto nie doświadczył myśli mknących niczym rollercoaster, kto choć raz nie odczuwał końca wszystkiego? „Młodość. Wyznania nastolatków” to przepiękny obraz dorastania oraz związanych z tym nieustannych zmian, które powodują, że fragment życia między dzieciństwem a dorosłością bogaty jest w liczne wyzwania. Nieszablonowa kreacja treści wnika wprost do serca czytelnika, będąc formą zrozumienia dla młodszych odbiorców, a refleksyjnym powrotem do przeszłości dla tych starszych. Niewiele treści obfitej w wartości, uniwersalny przekaz – to konstrukcja, która zawsze robi na mnie niesamowite wrażenie, zakleszcza w swoim uścisku, absorbując całą uwagę. Wyrazista kreska Lisy Aisato i unikatowe pióro Linn Skåber to urzekająca korelacja delikatności i dosłowności, zabawy i poważnej mądrości tkająca osobliwe, ale prawdziwe oblicze nastolatków. Ta książka to niebanalna podróż przez codzienność młodych ludzi, która raz przypomina ekscytującą ekspedycję dotąd nieznanych lądów, a raz nużącą tułaczkę po dobrze znanych, dostarczających problemów terenach. Czule, z wyczuciem i z uwagą wykreowane historie, utkane z autentycznych doświadczeń nastolatków, stanowią drzwi do ich pilnie strzeżonego świata, którym pragnęli się podzielić. Treść, poprzetykana urokliwymi ilustracjami, w które można wpatrywać się godzinami i kontemplować ich szczegóły, to wybitny portret wszystkich kilkunastolatków, jak i każdego z osobna, który nazywa to, co nieokreślone – rozmaitość emocji, które kształtują indywidualizm zagłuszany potrzebą przynależności i dopasowania się. Ten tytuł buzuje hormonami, rozbrzmiewa drobnostkami przybierającymi postać życiowych rozterek – to literacki krzyk o uwagę, o tolerancję i akceptację skierowany do dorosłego czytelnika, który po przekroczeniu określonego wieku zatraca młodzieńcze zgryzoty, zapomina o własnych doświadczeniach. Ta książka to zbiór pragnień, marzeń, ale także i lęków z perspektywy młodych dorosłych poszukujących swojej drogi i tożsamości w poczuciu niedoskonałości Tę pełną nostalgii pozycję należy mieć na półce biblioteczki i przeczytać bez względu na to, ile ma się lat.

Okres dorastania to czas kiedy dziecko oddziela się od rodziców, próbując znaleźć swoją  życiową drogę. I choć ten czas nie jest zbyt komfortowy dla rodziców to cierpliwość, którą zaczną w sobie pielęgnować z pewnością okaże się bardzo potrzebna. Każdy rodzic musi nieustannie  pamiętać o tym, że ten aktualny bunt pomoże naszemu nastolatkowi stać się dorosłym człowiekiem, takim, który w przyszłości poradzi sobie z problemami codzienności.

Kto ma w domu nastolatka ten zapewne wie o czym mowa. Z pewnością nieraz zastanawialiście się kto podmienił Wam wasze ukochane dziecko i zastąpił je kimś zupełnie innym? Od kiedy przestało się tak bardzo liczyć z waszym zdaniem, a zaczęło większą uwagę przykładać do tego co mówią koledzy? I tutaj z odpowiedzią przychodzi nam Linn Skåber w swojej najnowszej publikacji „Młodość. Wyznania nastolatków”. Książka jest swoistym obrazem okresu dorastania, który powstał z licznych głosów ludzi młodych. Opowiadają nam oni o codzienności, swoich pragnieniach, o troskach i o radościach, nie zapominając o tym czego obawiają się powiedzieć najbliższym. To też opowieść o ich marzeniach, o tęsknocie, miłości, przyjaźni i wszystkich tych emocjach, które rodzą się pod ich skórą.  Dla mnie to pozycja obowiązkowa zarówno dla rodziców jak i dla samych nastolatków. I tylko zastanawiałam się podczas lektury, czy ilustracje, czy tekst zrobiły na mnie większe wrażenie? Tutaj wszystko się ze sobą przeplata, tworząc jedną całość od której decydowanie trudno oderwać swoje myśli i … oko.

Jeśli szukacie prezentu dla Nastolatka, którego macie pod swoim dachem lub takiego,  któremu chcielibyście podarować coś pięknego, nieoczywistego i wyszukanego – całym sercem polecam właśnie tę książkę. Gwarantuję, że nikt nie przejdzie obok niej obojętnie…

Młodość, dojrzewanie to czas wielkiego przełomu i zmian. To też czas pełen ciekawości świata, przyjaciół, pierwszych miłości i imprez. Dla jednych jest to okres pełny żartów i wybuchów śmiechu, dla innych zaś to okres, który kojarzy się głównie z samotnością, smutkiem i niezrozumieniem.

Linn Skåber w swojej książce oddaje głos nastolatkom wchodzących w dorosłość. Towarzyszy im podczas spotkań w kawiarni, siedzi z nimi w parkach, pokojach i słucha...

Cześć tekstów w książce to często dokładne cytaty lub zdania wypowiedziane przez młodzież połączone w zgrabne opowiadania.

Książka "Młodość. Wyznania nastolatków" uczy, wzrusza, bawi i pozwala lepiej zrozumieć świat nastolatków. I nawet jeśli już dawno przestaliście być nastolatkami to z pewnością docenicie ogromną wrażliwość i piękno, które z niej bije. Ta książka świetnie sprawdzi się jako prezent dla nastoletniej osoby lub jej, jego rodziców.

Na uwagę zasługują również piękne ilustrację Lisy Aisato. Możecie kojarzyć tę ilustratorkę z książkami takimi jak: "Snieżna siostra" czy "Strażniczka słońca". Na prawdę jest na czym zawiesić oko, a ilustracje dodatkowo skłaniają do wielu przemyśleń i refleksji. Na story postaram się wrzucić wam mały przedsmak.

Myślę, że to książka która znajdzie szczególnie miejsce nie tylko na półce ale także w sercach wielu z was. Oprócz tego, że jest pięknie wydana jest także bardzo mądra i stanowi szczery obraz okresu dojrzewania. Prawdziwe arcydzieło!

"Pewne czterdziestoletnie panie powiedziały mi kiedyś, że dopiero teraz zaczynają się lubić. Ja taka głupia nie jestem. Już postanowiłam. Zaczynam od zaraz. Kto pokocha tę dziewczynę, jeśli ja tego nie zrobię?"

Przepięknie wydana pozycja zachwyca wizualnie, ale to jej treść jest tym co sprawi, że nie przejdziecie koło niej obojętnie. Wystarczy, że zajrzycie do niej na chwilę i przeczytacie tylko jedno zdanie, a przepadniecie.

Pierwsze miłości, przyjaźnie, akceptacja swojego ciała i seksualności oraz utrata najbliższych, to tylko niewielka część fabuły. Krótkie formy poruszają całe spektrum tematów związanych z dorastaniem w sposób prosty, ale dosadny, który uderza we wszystkie właściwe struny. Czasami bardziej metaforyczne, czasam całkiem zwyczajne opowieści, mają ogromną siłę oddziaływania i dają do myślenia, moje ulubione, jeżeli tak to mogę nazwać, to "Nowotwór".

Kolejna książka, która udowadnia, że nie trzeba używać wielkich słów, aby wywołać emocje u czytelnika, po prostu wystarczy aby były one szczere.

Absolutne arcydzieło. Zastanawiam się, jak to jest możliwe, że każda książka, do której ilustracje wykonuje Lisa Aisato jest jak dzieło sztuki. Co mnie urzekło w tej pozycji? Dosłownie wszystko!

W trakcie lektury bardzo dobrze widać, jak autorka weszła w świat młodych ludzi, których zaufanie zapewne musiała długo zdobywać, bo przecież rzadko który nastolatek dopuszcza do siebie osoby dorosłe. Natomiast efekt tych spotkań, rozmów i aktywnego słuchania widać na każdej stronie.

To nie jest książka, którą przeczytamy, dobrze będziemy się bawić w trakcie czytania i później odłożymy na bok. To jest książka, którą będziemy przeżywać całym sobą. Oczywiście każdy przez inny pryzmat. Niektórzy zapewne przypomną sobie swoje nastoletnie lata, te wszystkie buzujące emocje, często brak zrozumienia i wsparcia, być może niespełnione marzenia i pierwsze miłości, ale też pierwsze rozczarowania, odrzucenia i straty. Inni z kolei spojrzą na nią przez pryzmat rodzica, jeśli mają własne dzieci. Być może zaczną się zastanawiać, co też kryje się w ich głowach i jak mogą ich wesprzeć na drodze do dorosłego życia.

Trudno słowami opisać, co możemy znaleźć w tej pozycji i czego się spodziewać, gdyż niesie za sobą taki ładunek emocjonalny i tyle prawdy o młodych ludziach, że po prostu trzeba to poczuć samemu, żeby się o tym przekonać. Nie zabraknie też zapewne momentów wzruszeń, gdyż autorka potrafiła to wszystko, czego się dowiedziała od młodych ludzi, ubrać w przepiękne słowa. Jak sama zaznacza, wiele tekstów to dokładnie odwzorowane historie opowiedziane jej przez młodzież, a w niektórych używała nawet dosłownych cytatów.

Oczywiście nie mogę pominąć fenomenalnych ilustracji Lisy Aisato, które dopełniają całą książkę i w dosłowny sposób obrazują opisywane sytuacje, czy też uczucia. Dzięki nim możemy zatrzymać się na chwilę refleksji czy też wspomnień.

„Młodość” polecam absolutnie każdemu. Nastolatkom, którym wydaje się, że nikt ich nie rozumie. Rodzicom, aby chociaż po części zostali dopuszczeni do tego, co czuje młodzież. A także dla wszystkich innych, którzy nastoletnie lata mają już za sobą, a chcieliby choć na chwilę do nich wrócić, nawet jeśli tylko we wspomnieniach.

Kolejna rewelacyjna propozycja od @wydawnictwo_literackie.

Książka autorstwa Linn Skaber przedstawiona w formie opowiadań nastolatków dotyczących ich życiowych problemów i rozterek. Trzydzieści jeden krótkich i szczerych wyznań, zarówno tych wesołych, jak i smutnych. Książka dla dorosłych i dla młodzieży. Ci pierwsi być może przypomną sobie jak to było mieć naście lat i jak się w tym wieku patrzy na świat, a Ci drudzy przekonają się, że nie są sami ze swoimi uczuciami.

„Jakie taki nastolatek może mieć problemy? Jak dorośnie to dopiero zrozumie.” Na pewno każdy z Was choć raz usłyszał takie zdanie, a być może i nawet sam je wypowiedział 

Troszkę jest w tym prawdy. Sama pamiętam jak niektóre problemy były przeze mnie wyolbrzymiane. Teraz uśmiecham się na myśl na niektóre takie wspomnienia, ale wtedy wcale nie było mi do śmiechu. Wręcz przeciwnie. Ale każdy z nas wie jak dziwny jest to okres w naszym życiu. Nie jesteś już dzieckiem, ale też nie dorosłym. Chyba nie da się na ten gorący okres przygotować ani własnego dziecka ani siebie.

Co według Was jest podstawą dobrej relacji rodzic – nastolatek?

P.S. Książka uzupełniona o ilustrację fenomenalnej Lisy Aisato. Niezmiennie mnie zachwycają.

Mówi się, że młodość rządzi się własnymi prawami. Bo to czas, w którym w którym chce się wszystkiego spróbować, doświadczyć, poczuć wszystkie emocje i tak po prostu, żyć na własnych zasadach. To przede wszystkim czas, w którym chce się być słyszanym, czas pełen ideałów i buntu, niepewności i skłonności do ryzyka. Młodość, to odwaga i otwartość, o których my, dorośli, zapominamy. To czas, który ukształtował nas najbardziej, mimo popełnionych błędów i rozczarowań, które nam towarzyszyły.

Będąc dorosłym takie książki, jak ta autorstwa Linn Skåber, ceni się podwójnie. Książki, które mają ogromną głębię i wpływ na czytelnika. Książki, które z rozbrajającą szczerością uświadamiają jak łatwo było nam zapomnieć o naszej młodości, a jednocześnie widzimy w nich siebie. Zamknięta w monologach, które są małymi fragmentami, migawkami, życia młodszych. Małymi puzzlami ich problemów, bolączek i radości. I mimo, że już nie jestem nastolatką, to potrafiłam odnaleźć się w każdej z tych historii. Ogromnie wzruszająca, empatyczna, czuła i poruszająca. Poszczególne historie różnią się językiem i formą. Niektóre wybuchają gniewem, inne wręcz paraliżują smutkiem i przygnębieniem. Czasami śmiałam się, płakałam lub dziko kręciłem głową. Czasami nawet wszystko jednocześnie. Ale każda z nich sprawiała, że ta chwila nad książką była też chwilą rozmyślań i zadumy. Na pewno warta drugiej, trzeciej i kolejnej lektury. Ale ta książka staje się naprawdę kompletna dopiero dzięki niezwykle szczegółowym i wielowarstwowym rysunkom, które można wielorako interpretować. Rysunkom genialnej artystki, Lisy Aisato. Przy wielu z nich można długo się zatrzymać, a niektóre puenty skryte pod kolorami mają gorzki efekt. To, co Linn Skåber naprawdę udało się zrobić, to obudzić pewną świadomość. Bo tak jak młodzi ludzie, tak samo czują się inni ludzie. Każdy etap życia wymaga od nas wiele, coś nas kosztuje, a jako młody człowiek można mieć coś do powiedzenia w każdej sytuacji. Linn Skåber wykazała się ogromną wrażliwością i z szacunkiem podchodziła do powierzonych jej słów. Świetna, niezwykła książka nad którą nie tylko się zatrzymujemy by w zamyśleniu uronić łzę, ale też odkryć, że młodość wciąż w nas siedzi.

Starsze pokolenia lubują się w mówieniu do młodzieży o tym, że aktualnie mają najlepsze lata swojego życia, ale dorośli zapominają, co oprócz chwil radości wiąże się z młodością. O tym, że nie każdy wychowuje się w szczęśliwej rodzinie i nie każdy posiada dobrych przyjaciół. Że dorastanie to czas poszukiwania siebie oraz pierwszego doświadczenia nowego, które nie zawsze jest dobre czy porządne. Że pierwsze złamane serce boli najbardziej i pierwszy zawód pamięta się na całe życie. Że presja jest niczym trucizna, a troski bliskich odczuwa się intensywnie niczym własne. Że dorastaniu lubi towarzyszyć poczucie bycia niezrozumianym i bezradność w zderzeniu ze światem. Bywa dobrze, radośnie i miło, ale nie tylko na tym polega młodość, a odbicie tego znalazłam u Linn Skåber. Dorosłej, która o mlodych napisała z dużą dozą empatii i czułości. Po licznych rozmowach z nastolatkami o tym, czego pragną, co ich boli i czego się boją stworzyła wielobarwny obraz ich życia. W formie krótkich tekstów odmalowała obrazy pełne emocji.. Momentami ściskała moje serce lub próbowała wycisnąć ze mnie łzy. Pod względem samego stylu pisania było to poprawne i klimatyczne, ale jeśli weźmiemy pod uwagę wagę każdego nawet najkrótszego tekstu... Całość staje się lekturą obowiązkową. Jestem mile zaskoczona. I pomyśleć, że skusiło mnie, że książka ma ilustracje Lisy Aisato, a ona nie ma w zwyczaju współpracować przy tworzeniu czegoś, czego nie pokocham.

przekł. Milena Skoczko-Nakielska

Czy czasami czujecie się nierozumiani?

Tak...każdy czasami się tak czuje, a w takich chwilach proponuję Wam bardzo dobrą książkę, którą jest filozoficzna, młodzieżówka "Młodość"

Bardzo ciężko jest mi się wypowiedzieć na temat tej pozycji, ponieważ była ona na tyle ciężka, że aby ją zrozumieć, trzeba po prostu ją przeczytać.

Książka porusza problemy, dzisiejszych nastolatków. Takich jak np. niezrozumienie, smutek, żal, nietolerancja rówieśników, wygląd, kompleksy i wiele innych rzeczy, które są nie od dziś wielkim problemem każdego młodego człowieka (nie okłamujmy się, każdy z nas miał w życiu jakiś problem)

Pozycja ma w sobie to coś, czego tak często mi w książkach brakuje, a mianowicie odpowiedzi. Odpowiedzi na moje pytania, które zadaje do danego tekstu.

Często się zdarza, że oczekuję od książki wyjaśnienia sytuacji, a oto w tej pozycji można było ją odnaleźć. Naturalnie jak to z gatunku filozofia, nie na pierwszy rzut oka, aby odnaleźć sens, trzeba było głębiej zanurzyć się w powieść, a wtedy wszystko stawało się jasne...

Czytając "Młodość", odnajdywałam poniekąd cząstkę siebie, bo nie będę obijać w bawełnę, że i mnie życie czasami daje w kość.

Tekst zawarty w tej książce nie raz dawał mi powód do łez, ale również do wielu refleksji i tych odpowiedzi, o których wcześniej wspomniałam.

W skrócie książka jest nieziemska i jest ona istnym złotem. Polecam ja całym moim sercem!

,,Niełatwo być w okresie przełomu, zmian, przemeblowania. Bo właśnie tak może się czuć nastolatek. Jakby ktoś przemeblował mu pokój bez jego wiedzy i zgody. Chociaż o to nie prosił".

🌿🤸🏼‍♀️

,,Młodość" to zbiór 31 krótkich opowiadań, które (mimo że są zupełnie od siebie różne) mają jeden wspólny pierwiastek - mówią o młodości i jej obliczach.

Norweska autorka Linn Skaber spisała te historie i spostrzeżenia dotyczące okresu dojrzewania na podstawie rozmów z nastolatkami, którzy postanowili dopuścić ją do swoich (często najbardziej skrywanych) uczuć i przeżyć.

💐💌

,,Młodość" jest zbiorem wypełnionym po brzegi silnymi emocjami, takimi jak zagubienie, bezradność, pragnienie akceptacji, smutek, tęsknota, ale też radość, pożądanie czy miłość.

Każdy z tekstów, mimo że krótki i charakteryzujący się oszczędną formą (a może właśnie dlatego?), uderza w czułe struny i porusza.

Książka ta przypomina o blaskach i cieniach nastoletniego życia, a czytelnik, nawet jeśli lata młodzieńcze ma dawno za sobą, podczas lektury ma szansę poczuć się znów jak młody, dorastający człowiek, szukający swojego miejsca na świecie.

Opowiadania Linn Skaber opatrzone są zniewalającymi ilustracjami autorstwa Lisy Aisato, stanowiącymi doskonałe dopełnienie treści. Pozwalają one czytelnikowi jeszcze głębiej przeżywać każdą z opisanych historii.

Książka jest przepiękna i przykuwa uwagę zarówno jeśli chodzi o warstwę słowną, jak i wizualną. To, w połączeniu z solidnym, cieszącym oko wydaniem sprawia, że pozycja ta doskonale nada się na prezent.

dawno nie czytałam tak dogłębnego studium dojrzewającej młodzieży. Szczera do bólu, a przy tym lekko dziecinna. Zaczytałam się od pierwszej strony

"Młodość" Linn Skåber, norweskiej aktorki i dziennikarki, to zbiór trzydziestu jeden krótkich tekstów, które powstały na podstawie rozmów autorki z młodymi ludźmi – ich doświadczeń, wspomnień, uczuć i przemyśleń na temat bycia nastolatkiem. Linn Skåber z wrażliwością, wyczuciem i ciepłem porusza kwestie dotyczące dojrzewania, akceptacji, miłości, przyjaźni, tożsamości, straty i choroby. Głosem młodych ludzi opowiada o niełatwych relacjach z rodzicami i rówieśnikami, braku wiary we własne możliwości, wstydzie, lękach, marzeniach, wewnętrznych zmaganiach oraz zmianach fizycznych i budzącej się seksualności. "Młodość" daje czytelnikowi wgląd w blaski i cienie dojrzewania i uświadamia, jak złożony jest nastoletni świat. Zachwyca trafnością i różnorodnością doświadczeń, nastoletnią perspektywą oraz mieszanką życia i liryzmu. Książka została przepięknie wydana – barwne ilustracje Lisy Aisato przenoszą całość na zupełnie inny poziom (małe dzieła sztuki).

Świetna propozycja dla nastoletniego czytelnika, rodzica i każdego dorosłego – może być jak pomocna dłoń, wskazówka, wspomnienie z młodości. Gorąco polecam.

Czas nastoletni — wspominacie z uśmiechem czy raczej "uff było minęło"? "Młodość. Wyznania nastolatków" to powrót do tego czasu, kiedy już nie jest się dzieckiem, ale również do dorosłości daleka droga, moment kiedy wiele wolno, ale nadal wiele jest zabronione. Moment, kiedy to, co było dozwolone dziecku, trzeba odznaczyć grubą kreską, bo teraz już nie wypada, bo "obciach", "przypał", a za czym w głębi serca po prostu bardzo się tęskni. Bohaterowie tej krótkiej, ale niezwykle pięknej powieści, są właśnie na tym etapie, a dzięki temu, że autorka dała im głos, otrzymujemy całą gamę emocji, przemyśleń, które z kolei skłaniają nas, dorosłych do spojrzenia na swoje dorastające dzieci w inny sposób. Taki, o którym z czasem zapomnieliśmy, bo bycie nastolatkiem jest już dawno za nami.

"Młodość. Wyznania nastolatków" jest w gruncie rzeczy książką trudną, której pełną gamę emocji podkreślają ilustracje. Otwierając ją, nie sposób zostawić, choć części tekstu na później, a czytając ciągiem, doświadczamy tak wielu skrajnych emocji, że nie sposób ich współodczuwać. Powieść, którą koniecznie trzeba przeczytać.

Siedzę, myślę i ocieram łzy…

Sentymentalne łzy…

Na chwilę przeniosłam się w czasie. Wróciłam do przeszłości, by przypomnieć sobie, jak to było być nastolatką. Z jednej strony ciekawie było sobie powspominać, z drugiej cieszę się, że mam ten okres za sobą. Bo młodość i dorastanie to nie zawsze droga usiana kwiatkami, ale nie jest to też ciągła wyboista droga. Młodość to emocje, to masa różnych emocji i to właśnie znalazłam w tej książce. Czasem odczuwałam radość, czasem smutek, czasem wsparcie, czasem totalne niezrozumienie. czasem miłość, czasem przeszywający ból. Wszystkiego po trochu, ale wszystko w takich dawkach, które mocno mnie poruszały. I do tego te cudowne ilustracje, które po prostu uwielbiam.

„Młodość. Wyznania nastolatków” to kolejny tytuł, który uaktualnia moją listę książek życia. Ja nie zachęcam, tylko mocno Was namawiam do sięgnięcia po nią. Niezależnie od wieku.