Mleko i miód. Milk and Honey

Uważam, że "Mleko i miód" warto kupić w wersji dwujęzycznej. Możemy przeżyć tę historię dwa razy, każdy w trochę inny sposób. Języki odbieramy przecież inaczej.

Jeśli ktoś lubi krótkie, bardzo proste w przekazie i odbiorze wiersze to jest to książka zdecydowanie dla niego. Nie ma tu większych metafor, przesłań, czy nawet momentów skłaniających do większych refleksji. To po prostu wierszyki, które mogą być tematem dnia, albo szybkim jego podsumowaniem. Rupi Kaur skupia się tu na kobietach i w swój odmienny sposób pisania sprawiła, że spodobała mi się banalność jej tekstów. Ale to musicie zobaczyć już sami.

Jednych może motywować, na innych nie zrobi wrażenia. Ja jednak polecam tę książkę, warto zobaczyć coś nowego i sprawdzić, czy taki styl nam pasuje.

* Ilustracje są boskie!

Mocne, przeczytałam gdy miałam niecałe 14 i ztraumatyzowało mnie to na jakiś czas pod tym względem że chłopcy myślą tylko o naszym ciele i nie obchodzi ich tak naprawde nasz charakter, nasze piękno wewnętrzne, jakby nie patrzeć książka jest o tym że kobieta nie czuła się w sobie jako mądra osoba tylko widziała się dla tego osobnika jako obiekt do seksu, przykre.

Daje to do myślenia, ładna okładka bo stonowana.

Daje 5 gwiazdek mimo iż to nie moje klimaty, książka jest tak prawdziwa w wielu przypadkach to aż przykre, chciałąbym by chłopcy potrafili spojrzeć na kobiecośc z innej perspektywy niż to że mylą kobiecość z bycie seksowną, spojrzeć na nas tak samo jak na innych chłopców, traktować nas równo jak sobie.

Moja ocena to mocna czwórka. Większość utworów bardzo dobra, poruszająca, na pewno będę do nich wracać. Kilka trochę słabszych. Generalnie polecam. Książka na wyciszenie, chwilę refleksji.

Książka podzielona na cztery części: the hurting (zranienie), the loving (kochanie), the breaking (zrywanie) i the healing (gojenie). Ten podział na etapy w poszczególnych wierszach jest piękna metaforą życia i ciężkich chwil jakie muszą się pojawić. Jest to ten typ poezji, który trafia do serca, wbija takie delikatne szpile i te poruszające historie zostają z nami na dłużej.

To cudny zbiór opowiadań i wierszy o tęsknocie, cierpieniu, miłości i sile kobiet.

Najważniejsze rzeczy najlepiej wybrzmiewają prostymi słowami. I tak jest właśnie tutaj.

“Mleko i miód” to tomik, który już od dawna mnie ciekawił. Widziałam o nim tak przeróżne opinie, że w końcu musiałam sama przekonać się, jak to z nim jest.

Usiadłam, przeczytałam całość na raz i… pewnie niedługo o nim zapomnę.

Owszem, znalazłam kilkanaście wierszy, które złapały mnie za serce. Takich, w których zauważyłam cząstkę siebie. Które przywołały wspomnienia wraz z emocjami. Ale jak na prawie dwieście wierszy kilkanaście znaczników to zdecydowanie za mało, żebym mogła się zachwycić.

Po raz kolejny doszłam też do wniosku, że

zwykłe zdania

pisane z enterami

nie zawsze są poezją.

Nazywanie złotych myśli wierszami to trochę za dużo. A niestety w tomiku Rupi Kaur znaczna większość tekstów to właśnie takie poprzedzielane enterami złote myśli.

Doceniam “Mleko i miód” za te kilka wierszy, przy których zatrzymałam się na moment. Nie tylko te, które oznaczyłam karteczkami, ale też te bolesne - z którymi się nie utożsamiałam, ale które wywołały uścisk w sercu na myśl o opisywanych okropnościach. Doceniam za piękne wydanie i za możliwość poćwiczenia angielskiego (wydanie dwujęzyczne). Liczyłam jednak na coś więcej i odrobinkę się zawiodłam.

Świetna książka, ciekawe i poruszające wiersze, dwujęzyczna treść i czego chcieć więcej. Książka porusza różnorodne problem, dzięki temu każdego mogą one dotyczyć co za tym idzie, dzięki niej można lepiej zrozumieć.

Przecudowna opowieść w formie wierszów. Autorka pokazała swoją wrażliwość, delikatność i swoje życiowe doświadczenie. Książka w pewien sposób pomogła mi zacząć szanowac siebie i swoje ciało. W przepiękny sposób przedstawiła kilka okropnych i kilka pięknych sytuacji, które mogą nas wiele nauczyć. Szczególnie polecam dla dziewcząt i kobiet, kupujcie od razu.

Podobno poezja rodzi się z dojrzałości *.

Jestem zdania, że najpiękniejsza poezja rodzi się z serca i zranionej duszy. Nie wiem ile w życiu doświadczyła autorka. Trudno mi określić, czy pisze o własnych uczuciach i relacjach. Jednak muszę zacząć przede wszystkim od tego, że tom Mleko i miód nie jest zbiorem wierszy, a sentencji. Należy to mocno podkreślić – to nie są wiersze. Nie moim zdaniem. To krótkie zdania, czasami nie nosząca za sobą żadnej konkretnej treści.

Niestety banalne stwierdzenia, czy wulgarna treść nie zdefiniowały w tym przypadku dobrej poezji. Być może słowa płynęły z wnętrza Rupi Kaur, ale nie odnalazły odpowiedniej drogi, by stworzyć spójny zbiór. Mamy za to chaotyczność i kiczowatość.

Autorka nie tylko pisze o rzeczach naturalnych, w najbardziej łopatologiczny sposób. Pisze tak, że mogłoby ją naśladować niejedno dziecko. Gdyby nie treść o zabarwieniu seksualnym.

Miało być o kobiecości. I owszem, jest. Jest, jeśli kobietę sprowadzi się tylko do postaci, cytując rozstawiającej nogi jak sztalugi z płótnem błagające o sztukę.

Prawdziwa poezja powinna dostarczać wielu emocji. Może bawić, wzruszać, oczyszczać. Poezja Kaur nie działała na mnie w żaden sposób. Pół godziny i książka przeczytana. Ot, przekartkowana.

Na palcach jednej ręki mogę policzyć momenty, w których pomyślałam: O! Ta kobieta ma rację. Tak właśnie czuję.

Instapoezja to naprawdę fascynujące zjawisko, jedno z wielu znaków naszych czasów. Jednak nie wszystko powinno być przeniesione na prawdziwy papier. Może powinniśmy zostawić niektóre wpisy jako… wpisy w mediach społecznościowych. Choć ciekawym zjawiskiem jest również to, że zbiór Mleko i miód długo utrzymywał się (albo nadal się utrzymuje?) na listach bestsellerów.

SKRÓCIE:

Plusy: Kilka sentencji, które odnalazły drogę do mojego serca.

Minusy: Tandeta i prościzna.

Dla kogo: Dla osób, które nie lubią poezji. Za to lubią wpisy z serii #tumblr. Tutaj nie znajdziecie wierszy, więc może Wam się spodobać.

Opinia pochodzi ze strony [Adres usunięty]