Mistyfikator

„Ludzie szukają dróg na skróty i często widzą to, co chcą zobaczyć. Albo to, co umiejętnie im pokażesz.”

Przenosimy się do Lwowa jest rok 1917, wojenna zawierucha pomału dobiega końca. Poznajemy Wiktora Fogela, ma ojca, którego wszyscy uważają za obłąkanego, matka porzuciła go, gdy był mały, a niezadowolona babka, akuszerka przyjęła pod swój dach. Wiktor to bardzo spostrzegawczy, pracowity, szybko się uczący młody chłopak. Bardzo różni się od swoich rówieśników, jest albinosem, jego inności nie sposób ukryć. Dokładnie wie, co to odrzucenie i brak tolerancji. Przypadek sprawia, że poznaje charakteryzatora teatralnego, ten widząc potencjał we Wiktorze, bierze go pod swoje skrzydła, przekazuje mu całą swoją wiedzę. Wiktor już wkrótce odkrywa tajniki przeobrażania twarzy. Do Lwowa wkraczają bolszewicy, chłopak udziela sponiewieranej, brutalnie zgwałconej przez nich dziewczynie schronienia. Już wkrótce, razem udają się do Berlina w poszukiwaniu lepszego życia.

Pani Joanna z ogromną wrażliwością i wnikliwością porusza bardzo trudne, złożone problemy. Postrzeganie ludzi przez ich wygląd, pochodzenie, narodowość. Przemoc domowa, wyzysk, głód, niepewność jutra. Ludzie stwarzający pozory, dążą do idealnego wyglądu, głęboko ukrywają swoją prawdziwą twarzą. Chcą poczuć się lepiej, dowartościować, poczuć swoją ważność. W tym pomaga im Wiktor, dzięki swoim genialnym umiejętnością potrafi ukryć to, co jego klienci chcą głęboko schować. Dążenie do celu, pasja, marzenia, ich stopniowa realizacja. Berlin tamtych czasów, to miasto rozpusty i dekadencji, ludzie, którzy chcą się bawić, używać życia. Geniusz Wiktora jest dla niektórych na wagę złota. Ból i cierpienie, miłość, zazdrość, nienawiść, smutki i radość, zwykła codzienność. Brak tolerancji, zrozumienia, wyobcowanie.

Jestem oczarowana tą historią. Autorka umiejętnie połączyła obyczajowość z prawdą historyczną. Prawdziwa perełka, oryginalna, klimatyczna, intrygująca, mądra, trudno się od niej oderwać. Powieść ukazuje jak bardzo pomimo upływu lat ludzka mentalność się nie zmienia. Niesie przesłanie i daje do myślenia. Bardzo polecam, warto, Tatiasza i jej książki :)

"Mistyfikator" to książka, którą dzisiaj nawet trudno mi ocenić. Chociaż czytać skończyłam ją już jakiś czas temu. Wszystko przez to, że mam mieszane uczucia. To, co mi się podoba to fakt, że opisuje ona historię człowieka, który już od dnia narodzin nie ma łatwego życia. Nie jest łatwo być odmieńcem, kiedy dookoła jest tylu normalnych ludzi. Fajnie, że bohater jakoś sobie to swoje życie poukładał, dzięki czemu daje ON nadzieję nawet czytelnikom - a w szczególności tzw. odmieńcom. Tylko, że czasem miałam wrażenie, iż całość jest napisana zbyt ciężkim językiem, który nie jest tak łatwy do zrozumienia.

Joanna Parasiewicz pisze w sposób niezwykle obrazowy. Dobiera słowa tak, że czytelnik wędruje wraz z bohaterami ulicami Lwowa i Berlina początku XX w., dokładnie widzi ich twarze, słyszy tembr ich głosu, w pracowni gorseciarskiej muska dłonią zalotne halki, pelerynki, nieskromne peniuary, figlarne kokardki, wstawki z czarnej koronki i śliskiego jedwabiu. Autorka potrafiła zbudować bardzo wciągającą historię. Główny bohater, Wiktor Fogel, jest magikiem, który odmienia ludzkie twarze – upiększa je, nakładając maści, bielidła, róże i mikstury, usuwa blizny i wygładza zmarszczki. Na kartach powieści miłość przeplata się z pasją i nienawiścią, aby doprowadzić do… sami Państwo zobaczycie do jakiego finału. Podziw budzi również przygotowanie historyczne autorki i umiejętność oddania realiów tamtych czasów.

"Mistyfikator" to dobra książka, ale...czegoś mi w niej brakuje. Tak, daje tej książce solidną czwórkę, ponieważ porusza ona bardzo ważny temat, dlatego dotrwałem przy niej do końca. Jakie życie mają w społeczeństwie ludzie, którzy postrzegani są przez nas jako odmieńcy? W XXI wieku nie mogą oni liczyć na żadną taryfę ulgową, zmagając się z wieloma przeciwnościami losu, a jak to było w 1917 roku, kiedy to rozgrywa się akcja tej książki. Fajnie, że pani Parasiewicz poruszyła taki temat, dlatego nie skreślam tej książki. Uważam, że to dzieło literackie powinno się przeczytać, aby wydać samodzielną ocenę.

Autor: Joanna Parasiewicz

Tytuł: Mistyfikator Wydawnictwo: Szara Godzina Premiera: 2021-02-15 1917 rok, Lwów. Wojna zbliża się ku końcowi, ale miasto wrze w ogniu narodowych ambicji. Mieszka tu Wiktor Fogel, syn lokalnego wariata, albinos i odmieniec. Wiktor mimo młodego wieku już wie, że nic nie boli dotkliwiej niż inność. Dzięki przypadkowemu spotkaniu charakteryzatora teatralnego chłopak odkrywa talent do przeobrażania twarzy. W poszukiwaniu lepszego życia opuszcza płonący Lwów i udaje się do Berlina – miasta rozpusty i dekadencji, domów uciech i kabaretów.

Książka przyciągnęła mnie do siebie ze względu na opis. Zaczynałam czytać z podekscytowaniem, które minęło bardzo szybko, ponieważ nie mogłam przez nią przebrnąć. Miałam problem z wczuciem się w akcje. Nie rozumiałam co się dzieje, jednak nie trwało to długo. Książka nie zaczyna się według mnie dobrze, ale potem akcja się rozwija. Dopiero od prawie połowy czytałam ja z zainteresowaniem. Jest to dla mnie przykre, ponieważ nie przepadam za książkami, których akcja zaczyna się dopiero w połowie lektury. Dałam jej szasnę, bo chciałam sprawdzić, czy przypadnie mi do gustu. Nie brak w niej opisów wydarzeń historycznych, co dodało plusa. Po większym zrozumieniu akcji chłonęłam tę książkę. Autorka przedstawia nam kilku bohaterów, więc może to jest powodem mojego zamieszania. Spodobała mi się, jednak ten początek przeważa. Ocena 6/10