Miodowy blok rysunkowy

BLOK RYSUNKOWY OCIEKAJĄCY MIODEM

Kiedy przychodzi wiosna zawsze mam ochotę na jakąś lekką, niezobowiązującą lekturę. Szczególnie teraz, kiedy dziwnym trafem za sobą mam szereg biografii i reportaży. Wszystko to kawał dobrej literatury, ale czasem człowiek musi odetchnąć. Nasza Księgarnia wydała właśnie najnowszy tytuł z serii babie lato, którą bardzo lubię, więc nie musiałam daleko szukać. W moje rączki wpadła debiutancka powieść Maciejki Mazan Pina, zrób coś! Autorka debiutowała nią, jeśli chodzi o powieść dla dorosłych, ponieważ na swoim koncie ma już dwie książeczki dla dzieci. Jest cenioną tłumaczką prozy C.S. Lewisa, S. Kinga, G. Davida Robertsa, a także autorką tekstów piosenek musicalowych. Ja przyznaję, że po praz pierwszy usłyszałam o niej w lutym, przy okazji premiery głośniej książki Shantaram.

Lubię debiuty, bo zawsze stanową wielką niewiadomą i niespodziankę. Oczywiście, że czasem również niosą wielkie rozczarowania, ale tak się może stać też w przypadku autora o ugruntowanej pozycji. Ten jedyny w swoim rodzaju dreszczyk emocji odczuwam tylko w przypadku debiutu. Książka Maciejki Mazan bardzo szybko sprawiła, że ten dreszczyk zamienił się w niekontrolowane wybuchy śmiechu i czystą radochę. Naprawdę. Jeśli miałabym wam opisać fabułę tej książki, to większość z was stwierdziłaby, że to nic nadzwyczajnego, bo takich historii było już wiele. I ja się z tym zgodzę. Grupka przyjaciół dowiaduje się o poważnej chorobie kogoś im bliskiego i postanawia ze wszystkich sił zawalczyć. Znacie? Pewnie, że tak. Ale gwarantuję wam, że takiego poczucia humoru nie znacie na pewno. I to pierwszy poważny argument, aby sięgnąć po tę książkę. I uwierzcie mi, mam ich jeszcze kilka…

Pina, która jest narratorką powieści i prowodyrem zaistniałych w czasie późniejszym sytuacji, Waltrauta (tak, nie przejęzyczyłam się), Weronika, Adrian, Helena, Monia I Jacuś to grupka przyjaciół, aktorów-amatorów, którzy pewnego pięknego dnia postanowili, że zrobią sobie teatr. No może nie sobie, a dla siebie. Są przecież stworzeni do publicznych występów. A że do tej pory ta publiczność składała się głównie z przedszkolaków, to taki drobny szczegół. Zresztą wiadomo nie od dziś, że dzieci to najtrudniejsza widownia. Ich trupa, to prawdziwa mozaika charakterów. Czasami aż wrze, ale tym lepiej. Bo młodym narwańcom przyjdzie sprostać nie lada zadaniu. Ktoś bliski potrzebuje dużoooo pieniędzy na operację i nie ma siły! Trzeba te pieniążki zdobyć. A jak? To się wymyśli po drodze.

Sposobów szuka głównie Pina, a po każdym jej pomyśle cała reszta umila sobie czas grając w „co zrobimy Pinie, jak to wszystko się skończy?” Nie ma się zresztą co dziwić, bo dziewczynie nie brakuje wyobraźni i determinacji w dążeniu do celu. Nie zdradzę wam wszystkich szczegółów, ale będziecie mieli okazję uczestniczyć w imprezie na zamku Barbie z disco polo w tle, zajrzeć od kuchni do programu typu talent show, pośpiewać na stypie i pobyć za kulisami konkursu teatralnego. Po drodze czeka was jeszcze szereg problemów komunikacyjnych i innych zawirowań. Niektóre są wręcz absurdalne i tak komiczne, że do dziś nie mogę przejść bez uśmiechu patrząc na książkę.

Ogromnym plusem powieści są bardzo wyraziste postaci. Szczególnie spodobała mi się Walka, silna dziewczyna, zdecydowana zrobić wszystko, aby nie pójść drogą rodziców. Genialnie posługuje się w sytuacjach stresowych gwarą śląską, czym rozczula i rozśmiesza jednocześnie wszystkich dookoła. Wszyscy bohaterowie w tej książce są jacyś. Nawet, jeśli występują tylko epizodycznie, to łatwo coś charakterystycznego o nich powiedzieć. Muszę przyznać, że największy ubaw miałam przy mężczyznach. Jacusiu i dwóch Adrianach. Ale o tym to sami przeczytajcie :)

Ach! Zapomniałabym o jednej z najważniejszych dam tej powieści! Trafia na jej strony dosyć późno, ale pozostawia po sobie mocny ślad. Mowa oczywiście o tajemniczej kotce, która upatrzyła sobie Pinę i bez pardonu rozpanoszyła się w jej życiu. Czy taka diablica to już w dość zagmatwanym życiu przyjaciół nie za wiele? Hihihihihi zobaczymy.

Polecam. Na roześmiany dzień:)

SŁODKA ZABAWA

Kojarzycie publikację „Opowiem ci mamo, skąd się bierze miód”? „Miodowy blok rysunkowy” to jej interaktywna kontynuacja, ale spokojnie, znajomość wzmiankowanego tytułu nie jest ani trochę konieczna by czerpać przyjemność (a wraz z nią wchłaniać wiedzę) z pełnej najróżniejszych zadań krainy pszczół!

Niniejsza książka składa się z dwóch wzajemnie przeplatających się elementów: rozrywkowych zadań i ciekawostek. Choć tak naprawdę trudno je rozdzielić, bowiem nawet część przeznaczona tylko na zabawę, w rzeczywistości także poprzez ową zabawę uczy. Nie faktów naukowych jednak, a rysowania, pokazując jak z prostego kształtu osiągnąć znakomity efekt. Poza tym na dużych i małych czytelników, którzy sięgną po „Miodowy blok rysunkowy” czeka wiele innych atrakcji. Oczywiście obok rysowania tak całych pszczelich (i nie tylko) postaci, jak i brakujących ich fragmentów, króluje tu kolorowanie, nie mniej nie tylko ono. Łączenie punktów, szukanie różnic pomiędzy obrazkami czy właściwej drogi to kolejne (acz niejedyne) atrakcje, jakie czekają na czytelników. A na każdej parzystej stronie „Miodowego bloku” znajdują się wspomniane już ciekawostki z życia pszczół. A czego można się z nich dowiedzieć? Choćby tego co to są obnóża (nie mylić z odnóżami) czy pierzga, jakie występują rodzaje pszczół, po co im czułki, jakie muszą być warunki pogodowe do lotu godowego i wiele, wiele innych, ciekawych i zachęcających do dowiedzenia się więcej faktów.

Ładnie wydana całość, urocza prostota ilustracji i fajna cena zachęcają by po blok sięgnąć i zanurzyć się w pszczelim świecie nauki poprzez zabawę i zabawy poprzez naukę. Zabawy bardzo słodkiej zresztą, w której coś dla siebie znajdą wszyscy, z każdego przedziału wiekowego.

Jeśli więc szukacie czegoś nie tylko dla najmłodszych, co zapewni im dużo pożytecznej rozrywki, sięgnijcie śmiało. Polecam.