Miód na serce

[Adres usunięty]

Opis:

Kiedy zdesperowana singielka postanawia zmienić swój stan cywilny, znajdujący się w zasięgu jej wzroku samotny mężczyzna ma nikłe szanse na pozostanie kawalerem. Nie inaczej jest w przypadku Ciaputka, na którego zarzuca sieci Agnieszka. Kobieta skutecznie realizuje zamierzenia, doprowadzając swego wybranka przed stopnie ołtarza. Na skutek niefortunnego splotu zdarzeń fajtłapowaty mężczyzna zostaje sam z półroczną córką Iwonką. Nadchodzi czas na to, aby w końcu dorosnąć i zatroszczyć się o maleństwo.

Sześć lat później Ciaputek nadal jest samotnym ojcem, ale z pomocą: mamusi, niani i wujaszka Google świetnie sobie radzi z opieką nad dziewczynką. Sęk w tym, że obydwoje odczuwają samotność i brakuje im w domu kobiety: matki dla dziecka, żony dla mężczyzny. Rezolutna Iwonka postanawia ożenić swojego „tatutka-ciaputka”. Ma już nawet upatrzoną kandydatkę na „panią Ciaputkową”.

„Miód na serce” to niezwykle ciepła i zabawna opowieść o tym co w życiu najważniejsze.

[Adres usunięty]

Recenzja:

Kiedy po raz pierwszy zobaczyłam zapowiedź książki nie bardzo wiedziałam czy będę chciała ją przeczytać. Potem zobaczyłam recenzje na blogu u Cyrysi i przekonała mnie, że warto dać szanse tej powieści. A gdy zobaczyłam zapisy na BOOK TOUR to wiedziałam, że jest to szansa dla mnie. Chociaż jeszcze nie miałam tej przyjemności czytać, jakiej kol wiek książki tej autorki to po tej lekturze muszę nadrobić brakujące elementy układanki w moim sercu.

Akcja książki kręci się wokół Ciaputka, czyli Krystiana Greń. Od samego początku był rozpieszczany najpierw przez matkę a później przez żonę. Kiedy Agnieszka zachodzi w ciążę i rodzi mu córkę ten nawet nie poczuwa się do roli ojca, jako takiej, aby zająć się przez moment małą Iwonką. Kiedy Agnieszka ginie śmiertelnie a Ciaputek w jednej chwili uczy być się ojcem i matką. Jego życie zawodowe i rodzinne wywraca się o 180 stopni, ale czy na lepsze? Przekonajcie się sami.

Autorka książki w bardzo ciekawy sposób wykreowała każde z poszczególnych postaci. Każdą osobę z osobna przeżywałam i współczułam tam gdzie uważałam, że na to zasługuje. Poznajemy Krystiana Greń w pracy postrzegany przez kobiety, jako Christian Grey. Samotny ojciec wychowywujący córkę, skryty i pragmatyczny. Pracuje w jednej klinice, co Elwira. Kiedy sześcioletnia Iwonka bierze sprawy w swoje ręce, szczęście i miłość na pewno dosięgnie Ciaputka.

Elwira Marecka pracuje w prywatnej klinice, jako terapeutka odnosząca sukcesy zawodowe w życiu nie koniecznie. Romantyczka, która szuka partnera, ale ciężko znaleźć coś po 30-stce.

"Nie czarujmy się, gdy kobieta przekracza magiczną trzydziestkę, w zasięgu wzroku jest coraz mniej wolnych dżentelmenów. Przeważnie są to już osobnicy przebrani, posiadający jakieś defekty lub po prostu zbyt młodzi. I niestety, z każdym następnym rokiem to grono staje się coraz bardziej przetrzebione."

W tragicznym wypadku giną rodzice dziewczyna nie pamięta zdarzenia z tego jak to się stało, ale za to pamięta pobyt w szpitalu i wszystko, co tam się działo. Pani doktor coraz częściej czuje się samotna i wynikiem tego jest źle ulokowane uczucia.

Hanna Biedrzycka babcia Elwiry. Opiekuje się wnuczką od śmierci jej rodziców, którzy zginęli w tragicznym wypadku samochodowym. W wypadku brała też udział Elwira doznała uszczerbku na zdrowiu, który towarzyszy jej po dzisiejszy dzień. Pani Hanna wywarła na mnie bardzo duże wrażenie. Nie jedna z nas chciałaby mieć tak przebojową babcie przy swym boku. Jest tolerancyjna i błyskotliwa a zarazem ma nowoczesne podejście do życia. Koleżanki Elwiry bardzo lubiły przebywać u dziewczyny w domu, ale jak tak dłużej pomyśleć to przychodziły tylko dla przebojowej babci a nie do koleżanki.

Poznajemy też mniej ważne dla mnie postacie to Marcin Podolski i Romek Tymczak. Jeden i drugi podkochują się w Elwirze. Każdy z nich jest po przejściach gdyż nie widzą sami u siebie błędów. Może i szczęście także uśmiechnie się i do nich i znajdą swoją drugą połówkę.

Pani Edyta nie bała się poruszyć w swojej książce bardzo wiele tematów. Samotne wychowywanie dziecka, tragiczna śmierć, utrata najbliższych, ale to nie wszystko, co możecie znaleźć jeszcze t tej książce. Lecz najbardziej pokochałam małą i rezolutną Iwonkę i oczywiście babcię Hanie. Te postacie najbardziej przypadły mi do gustu i na długo pozostaną w moim sercu. Serdecznie zapraszam wszystkich do sięgnięcia po tą lekturę. Może i wam przypadnie do gustu tak jak mi.

Edyta Świętek to autorka coraz bardziej znana w literackim świecie. Sama zapoznałam się z kilkoma jej pozycjami, a ponieważ ,,Miód na serce" jest bardzo zachwalaną publikacją, postanowiłam zapoznać się także też z nią.

Ciaputek jest mamejowaty, nic nie potrafi zrobić ani przy sobie, ani tym bardziej przy dziecku. Pewna dziewczyna postanowiła go usidlić, jednak nie przypuszczała wtedy, że jej mąż nic nie będzie robił, a ona będzie musiała zatroszczyć się nie tylko o dziecko, ale także od Ciaputka. Pewnego dnia postanawia więc odejść i do tego momentu jest to zabawna część książki. Następnie kobieta ginie w wypadku, a Ciaptutek musi przestać być Ciaputkiem, nauczyć się opieki nad Iwonką, zarobić o dom i zadbać o siebie i córeczkę.

Pierwsze kilkadziesiąt stron książki może zapowiadać, że będzie to powieść typowo do pośmiania i zrelaksowania się. Nic bardziej mylnego. Choć początek jest bardzo rozrywkowy, to dalej Edyta Świętek nie oszczędza swoich bohaterów. Główny bohater książki zostaje wystawiony na ciężką próbę, pojawia się także Patrycja, którą los nie oszczędzał.

Sądziłam, że cała książka będzie o Krystianie, tacie Iwonki, a tymczasem nie wiadomo skąd pojawia się Patrycja ze swoimi koleżankami i jej osoba zajmuje sporą część książki. Co prawda, wszystko później się ładnie łączy, ale i tak zabrakło mi w tej powieści nieco więcej głównego bohatera i Iwonki.

W powieści występują postacie z publikacji ,,Cappuccino z cynamonem", jednak zaręczam, że ,,Miód na serce" można czytać całkowicie oddzielnie. Nie czytałam pierwszej wspomnianej pozycji i w niczym nie przeszkodziło to w lekturze tej publikacji.

,,Miód na serce" to słodko-gorzka opowieść o tym, że to co mamy, doceniamy dopiero w chwili, gdy to stracimy. Opowiada o tym, że nie warto się poddawać, gdyż nawet z najbardziej zagmatwanej sytuacji jest jakieś wyjście.

Ci, co mnie czytają, wiedzą jak to jest ze mną i z czytaniem/ocenianiem rodzimych autorek. Zazwyczaj nie przepadam za ich powieściami, ale zdarzają się wyjątki. Zatem czy książka "Miód na serce" Edyty Świętek okazała się takowym wyjątkiem? Czy może nie przypadła mi do gustu? Zapraszam do zapoznania się z moimi wrażeniami.

Poznajemy losy pewnego mężczyzny, w tej roli Krystian Greń, który w dosyć szybkim czasie (chociaż w zasadzie, może nie tak szybkim, jeśli by się zastanowić) musi dojrzeć do roli ojca i zapewnić swojemu dziecku opiekę i byt. Jego żona Agnieszka, ma dość nieporadności życiowej swojego lubego i tego, że czepia się jej o wszystko, a sam palcem nie ruszy, żeby kobiecie pomóc. Postanawia coś zmienić, w skutek czego dochodzi do tragedii. Krystian vel Ciaputek zostaje sam z córeczką i poznaje uroki nie tylko tacierzyństwa ale i macierzyństwa (w pewnym sensie). Zastanawiałam się, jak mężczyzna sobie poradzi z tą nową rolą i byłam zaskoczona końcowym efektem.

Co mnie dręczyło czy też... Drażniło przez całą treść książki? Dziwne i na swój sposób męczące określenie głównego bohatera mianem "Ciaputek". Ja się zastanawiałam przez cały czas, dlaczego autorka zrobiła swojemu bohaterowi (i trochę mi, jako czytelnikowi) taką krzywdę. Może to powinno być zabawne, bo określało jego ciapowaty stan, i pewnie byłoby, gdyby nie było tak nachalnie wyeksponowane. Tego jednego się czepiam, bo nie przypadło mi to do gustu. Może się to wydawać drobnostką, niemniej dla mnie drobnostką to nie jest. Tego jednego się tylko uczepiłam, bo cała reszta została zgrabnie stworzona i wyeksponowana w treści. Dlatego więcej "minusów" nie znalazłam.

Zgadzam się z tym, co napisano na okładce. Powieść Edyty Świętek jest ciepłą, prawdziwą opowieścią, która zawiera dużo cennych i nienachalnych rad, z których czytelnik może skorzystać. Opowieść o przyjaźni, która jest ważna w życiu, ale jak sami dobrze wiemy, nie zawsze da się taką z prawdziwego zdarzenia relację stworzyć i utrzymać. Autorka pokazała nam również siłę miłości, głównie tej rodzinnej i tej pięknej relacji pomiędzy córką a ojcem. Pomiędzy rodzicem a dzieckiem. To bardzo mi się podobało i w pewien sposób mnie rozczuliło.

"Miód na serce" to idealny tytuł, jaki autorka mogła wybrać dla tej powieści, bo naprawdę jest ona swego rodzaju osłodą życia. Czymś dobrym i czymś, co każdemu przyda się wtedy, kiedy ten traci nadzieję. Powieść ta, kierowana jest głównie kobietom, ale sądzę, że każdy Pan, który ma ochotę, również bez wstydu mógłby po nią sięgnąć.

Bardzo podobała mi się historia, jaką stworzyła Edyta Świętek, dlatego polecam ją każdemu. Może jako lek na całe zło, a może jako przyjemną lekturę, która umili czas.

sol-[Adres usunięty]

Przeczytałam, ale bez jakiegoś szału. Były momenty, że byłam znudzona. Gdy ją zaczynałam miałam nadzieję na ciekawą opowieść o samotnym ojcu, a okazało się, że główną bohaterką jest jakaś samotna singielka i jej babcia. Bohaterów ogólnie jest kilku i zaczęłam się chwilami gubić w historii. Niestety nie tego oczekiwałam po tej książce. Niezbyt udane to pierwsze spotkanie z Panią Swiętek.

Droga do szczęścia bywa nieraz długa i nad wyraz wyboista. Każda kolejna spotykana na drodze przeszkoda zdaje się uświadamiać, że jednak nic z tego nie będzie. Nadzieja powoli gaśnie, ustępując miejsca gorzkiej rezygnacji. Zdarza się też, że właśnie wtedy, gdy przestajemy szukać i liczyć na odmianę losu, szczęście znajduje nas samo. W najmniej oczekiwanym momencie.

Ciaputek nie zamierzał się żenić, wręcz przeciwnie - stan kawalerski bardzo mu odpowiadał... do czasu. Zanim zdążył się zorientować, co się dzieje, padł ofiarą spisku zdesperowanych singielek. Ani się obejrzał, jak został mężem, a wkrótce również ojcem. Okazało się jednak, że zupełnie nie potrafił się przystosować do tej nowej sytuacji. Skupiony wyłącznie na sobie i własnej karierze, wszelkie obowiązki domowe i rodzicielskie zostawił żonie. Wyczerpana kobieta nie mogła liczyć na żadną pomoc, a całkowity brak empatii ze strony mężczyzny przechylił w końcu czarę goryczy... W efekcie został z półrocznym dzieckiem sam, nie mając zielonego pojęcia o karmieniu czy przewijaniu malucha.

Mija sześć lat. Rezolutna dziewczynka wpada na genialny pomysł. Czas wziąć sprawy w swoje ręce i znaleźć nową mamusię, drugą żonę dla supertatutka!

Elwira Marecka jest zawodową pocieszycielką strapionych serc, ale sama siebie niestety pocieszyć nie potrafi. Tragiczny wypadek sprzed lat pozbawił ją obojga rodziców, została jej tylko babcia. Ekscentryczna staruszka nie ustaje w staraniach, by wreszcie wyswatać ukochaną wnuczkę. Ta jednak broni się zawzięcie, głęboko przekonana, że od dawna skrywana bolesna tajemnica przekreśla jej szanse na szczęśliwy związek. Czy znajomość z zastępcą komendanta w końcu to zmieni? A może kobieta postanowi dać szansę swojemu wieloletniemu pacjentowi, wpatrzonemu w nią jak w obrazek?

Edyta Świętek snuje na kartach swej powieści historię niezwykle ciepłą i pełną pozytywnej energii. Choć dramaty i tragedie wcale bohaterów "Miodu na serce" nie omijają, to jednak znajdują oni dość siły i determinacji, by jakoś sobie z nimi poradzić. Elwira i jej babcia, Hanna Biedrzycka, są pod tym względem naprawdę wyjątkowe. Tak okrutnie doświadczone przez los, nie tracą pogody ducha, choć zdarzają im się oczywiście także chwile zwątpienia. Te silne kobiety wprost emanują ciepłem, życzliwością i dobrocią. Są tak sympatyczne, że nie sposób ich nie lubić. Podobnie zresztą jak Stasi Do Rany Przyłóż, bardzo pomocnej i zorientowanej we wszystkich plotkach recepcjonistki z kliniki. Za to postać Iwonki - mistrzostwo! Urocza, zabawna i sprytna sześciolatka z miejsca podbiła moje serce. Autorka wykreowała również ciekawe postaci męskie. Ciaputek, który z beztroskiego kawalera musi nagle stać się odpowiedzialnym samotnym rodzicem. Roman Tyczny, choć z romantyzmem niewiele ma wspólnego, zwany też Korposzczurkiem, chodzi na terapię do Elwiry. Mimo że od lat bezskutecznie próbuje się z nią umówić, wciąż nie traci nadziei. Marcin Podolski, zastępca komendanta, miły i zabawny młody człowiek z syndromem Piotrusia Pana. Wreszcie Krystian Greń, lekarz seksuolog, uparcie nazywany przez koleżanki z pracy Christianem Greyem... a przez Elwirę po prostu Panem Gburem.

Powieść "Miód na serce" zapewniła mi mnóstwo niezapomnianych chwil. Umiejętnie wykreowani bohaterowie z miejsca zyskali moją sympatię i przyciągnęli uwagę. Z zaciekawieniem śledziłam ich poczynania, na zmianę śmiejąc się, złoszcząc, irytując i współczując im. Wspaniale spędziłam przy tym czas, niemal niezauważalnie mknąc przez kolejne strony. Ta niebywale lekka lektura nie omija tematów trudnych, skłaniając do refleksji nad życiem, miłością i poszukiwaniem szczęścia. Zwraca też uwagę, że czasem osoby sprawiające wrażenie najradośniejszych są tymi, które w rzeczywistości najmocniej cierpią.

Szczerze polecam!

[Adres usunięty]