Miłość w ruinach

Do sięgnięcia po powieść „Miłość w ruinach” skłoniła mnie przede wszystkim okładka, która tak mi się spodobała, że bardzo chciałam mieć ją w swojej biblioteczce. Ponadto opis wydał mi się bardzo intrygujący i zachęcający, więc tym bardziej chciałam poznać historię bohaterów. Dlatego bardzo dziękuję autorce Grażynie Malickiej za możliwość przeczytania tej powieści.

Liliana to młoda kobieta, która uwielbia spędzać czas w starym, rozpadającym się rodzinnym domu. Uwielbia tam przesiadywać i czytać. Jednak pewnego dnia spotyka tam dwóch braci. Ten dzień wywraca życie dziewczyny do góry nogami. Daniel (jeden z braci) znajduje miejsce w sercu Liliany. Jednak na jaw wychodzą pewne sekrety, a ich relacja staje się trudniejsza niż przypuszczali. Czy uda im się pokonać wszystkie przeszkody? Tego dowiecie się czytając „Miłość w ruinach”.

„Miłość w ruinach” to debiut literacki Grażyny Malickiej. Ten debiut jest bardzo udany. Chociaż muszę przyznać, że jak otworzyłam paczkę i zobaczyłam, że książka ma lekko ponad 500 stron to się troszkę przeraziłam, że autorka nie sprosta moim oczekiwaniom. Jednak już po przeczytaniu kilku rozdziałów wiedziałam, że ta historia jest dla mnie idealna. Czytało się ją lekko i przyjemnie, nawet nie zauważałam upływających stron, a czytając zakończenie byłam zaskoczona, że to już koniec.

Jak już wspomniałam bardzo polubiłam bohaterów, a szczególnie Lilianę i Daniela. Chociaż oboje momentami byli troszkę irytujący to nie dało się ich nie lubić. Liliana momentami zachowywała się dziecinnie i bardzo naiwnie. Daniel natomiast momentami starał się aż za bardzo, czego Liliana mogła nie doceniać na tyle ile powinna. Piotr, brat Daniela to postać, do której ciężko nie pałać sympatią. Świetna kreacja bohatera rozluźniającego atmosferę!

Autorka porusza w tej powieści bardzo ważne kwestie. Po pierwsze ukazuje tutaj temat choroby borderline. Nigdy wcześniej nie czytałam książki z tym motywem i za to dziękuję autorce, ponieważ choć trochę przybliżyła i dała mi poznać tę chorobę. Ponadto druga ważna kwestia jest to, że matka Daniela za wszelką cenę chce ułożyć mu życie. Jest to postać niezwykle irytująca, a wręcz toksyczna, dla której ważniejsze są jej własne ambicje niż dobro dziecka.

Reasumując „Miłość w ruinach” to książka, która wybija w sercu czytelnika znamię i nie pozwala o sobie zapomnieć. Mam nadzieję, że autorka stworzy dalsze losy bohaterów, których bardzo polubiłam. To historia warta poznania. Autorka świetnie wykreowała świat przedstawiony. Relacje między bohaterami, fabuła, język to wszystko idealnie ze sobą współgra. czytelnik z jednej strony chce poznać zakończenie, z drugiej zaś nie chce się z bohaterami rozstawać. Bardzo udany debiut, a do twórczości autorki zapałałam wielką sympatią. Także szczerze polecam!

Dziś chciałabym napisać kilka słów o kolejnym debiucie.

W wiadomości od autorki nie doczytałam, że powieść, którą mi przesyła do recenzji ma ponad 500 stron, możecie sobie więc łatwo wyobrazić moje niemałe zaskoczenie i wielkie oczy gdy otworzyłam przesyłkę. Obawiałam się, że albo zanudzę się na przysłowiową śmierć, albo akcja będzie tak szybko biegła, że w połowie nie będę pamiętać, co zadziało się na początku. Na szczęście nie wydarzyło się nic z tych rzeczy.

"Miłość w ruinach" to ciepła i poruszająca opowieść o poszukiwaniu własnego "JA", o spełnianiu marzeń, o godzeniu się z tym co jest nam pisane, o chorobie, ale i nadziei oraz wierze w lepszą przyszłość.

Jedyny zarzut (no dobra dwa), jaki mam do tej historii to kreacja głównej bohaterki. Momentami miałam wrażenie, że czytam o głupiutkiej nastolatce, która nic nie wie o życiu, niż o dorosłej dziewczynie, która pracuje i ma jako tako to życie już poukładane i chce się mierzyć z przeciwnościami losu. Jej dziecinność naiwność a w niektórych momentach wręcz infantylność niejednokrotnie psuła całą dobrze skonstruowaną scenę.

Drugi problem (w moim odczuciu!) to spłycenie problemu choroby Daniela. Podkreślam, w moim odczuciu, była ona za mało pokazana. Tak naprawdę objawiła się i pokazała swoje całe oblicze (sceny zazdrości raczej nie pokazują całego spektrum choroby), dopiero w kulminacyjnych scenach, pokazując, jak bardzo potrafi być destrukcyjna i prowadząca do skrajnych decyzji.

Świetny pomysł na fabułę.

Akcja potrafi zaskoczyć, szczególnie sam koniec, który może sugerować dalszą część historii tej niesfornej dwójki.

Bohaterowie są ciekawi, i nawet irytującej bohaterce nie można odmówić jakiegoś wewnętrznego ciepła, ale moim ulubieńcem zdecydowanie zostaje Piotr- brat Daniela, totalne przeciwieństwo, który pod pozorem luzaka i pozera tak naprawdę skrywa duszę romantyka, niezwykle ciepłego i opiekuńczego chłopaka.

Drugoplanowe postacie wydają się tylko tłem dla głównej trójki, tak naprawdę nic specjalnego nie wnoszą do historii. Wyjątkiem jest Daria- była dziewczyna Daniela. Wariatka, która nieźle namiesza ;) ale więcej już nie zdradzę.

Naprawdę odpoczęłam przy tej powieści. Autorka cudownie zbudowała klimat, jest coś w tej historii takiego co naprawdę trudno ubrać w sztywne ramy, doskonale się czułam w trakcie lektury.

Autorka ma niezwykle lekkie i barwne pióro. Sprawia to, że naprawdę powieść wciąga, otacza tajemniczością, nie chce wypuścić czytelnika ze swych ramion. To historia, która płynie swoim rytmem, nie śpieszy się, wbrew pozorom nie przytłacza, ale także zmusza do refleksji.

Pamiętajmy, o chorobach psychicznych trzeba mówić głośno, nie wolno ich spychać na margines, osnuwać tajemnicą czy tworzyć z nich tabu!

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To naprawdę bardzo ciekawy debiut, osobiście z niecierpliwością będę czekać na kolejne powieści Pani Grażyny.

POLECAM...

Liliana dość często udaje się do starego domu, który należy do jej rodziny. Wie, że nie powinna spędzać tam czasu, bo to opuszczony budynek, który do bezpiecznych nie należy. Jednak to tam może w ciszy i spokoju poczytać sobie książki, które tak kocha. Pewnego dnia, kiedy tam przebywa, słyszy dziwne dźwięki, okazuje się, że w domu przebywa dwójka młodych chłopaków. Tak poznaje Piotra i Daniela, dwóch braci. Liliana znajduje wspólny język z Piotrem, jednak to Daniel ma w sobie coś, co ją przyciąga. Kiedy ponownie się spotykają, poznają trochę bliżej, stwierdzają, że chcą spróbować być razem i zostają parą.

Związek Liliany i Daniela nie będzie łatwy i usłany różami. Mężczyzna od razu informuje dziewczynę, że jest chory, ma zdiagnozowaną osobowość typu borderline. Ona jednak jest zakochana i zamierza z nim być. Niestety choroba i wywołana nią zaborczość, stany depresyjne, a także zachowanie matki Daniela sprawiają, z Liliana cierpi. Czy ich miłość okaże się na tyle silna, aby przetrwać? Czy matka Daniela odpuści? Czy jego choroba pozwoli im być razem?

Zacznę od tego, że nie jest to tylko zwykły romans. To książka, która porusza ciężkie tematy takie jak choroba psychiczna, zaborczość matki. Tej książki nie da się przeczytać naraz, odłożyć na półkę i o niej zapomnieć, a przynajmniej ja nie potrafiłam. Osobiście czytałam ją na raty, a przed napisaniem recenzji musiałam przemyśleć wszystko, zrozumieć pewne wątki. Ogólnie książka mi się podobała i uważam, że warto było po nią sięgnąć. Akcja jest sprawnie poprowadzona, chociaż według mnie nie jest bardzo szybka.

Bohaterowie nawet ciekawi.

Liliana to młoda dziewczyna, która kocha książki, momentami jest naiwna. Nie do końca zgadzałam się z jej decyzjami, nie zawsze podobało mi się, jak się zachowywała. Jednak tak ogólnie nie uważam, żeby była zła czy bardzo źle wykreowana, a jednocześnie przyjaciółkami nie zostałybyśmy.

Jeśli chodzi o Daniela to młody mężczyzna, który jest chory, a choroba znacząco wpływa na jego zachowanie. Resztę musicie odkryć o nim sami.

„Miłość w ruinach” to książka, która ogólnie mi się podobała. Jest to pozycja, która porusza trudne tematu i moim zdaniem trzeba poświęcić na jej przeczytanie więcej czasu. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Ta książka to taka dłuższa poezja, opowiedziana sercem i czuciami, a nie tylko słowami. Sama w sobie jest dosyć gruba z tym, że podzieliłabym ją na połowę, gdzie znajdziecie dokładne opisy miejsc, wspomnień postaci, które będą się przewijały, opisy poszczególnych przedmiotów, które posiadają osobne historie i na tą drugą połowę, którą jest historia w niej zawarta.

Pozycja nie jest zła, jest magiczna, lecz wiem, że nie przypadnie do gustu każdemu. Jeśli jest ktoś, kto liczy tylko na akcję, to nie będzie nią zachwycony. Jeśli jednak lubicie wspominanie przeszłości, podziwianie starych miejsc, które kryją w sobie przygody, opowieści, czy też nawet wasze wspomnienia, to traficie z nią idealnie, gdyż sprosta waszym oczekiwaniom. Mi cała książka się podobała, choć bywało, że niekiedy byłam rozproszona emocjami, które przeżywała bohaterka. Zbyt wiele opisów czasem burzyło sens dla której została stworzona. Jednak nie bywało tak zawsze. Wiele razy jej historia przypominała moją własną, też w mojej głowie kryły się wspomnienia, które posiadała sama bohaterka. Te opisy choć przydługie czytałam z zapartym tchem, gdyż oczami wyobraźni widziałam dom moich dziadków, których od kilkunastu lat nie ma już na świecie. Byłam przy tym wzruszona i poruszona jednocześnie. Określam ją zatem jako poetycką opowieść, która faktycznie jest piękna. Historia choć o osobach młodych, to wydaje mi się, że najlepszym odbiorcą będą tu osoby starsze. Opowieść idealna dla mojej babci, która sama zanim cokolwiek mi przekaże, to często wybiega w przeszłość. Ogólnie fundamentem tej książki jest przeszłość, a mury historią o trudnej miłości, gdzie każdy będzie chciał wtrącić swoje trzy grosze. Stare miejsca przyciągają nie tylko psychopatów, ale i artystów, jakim okaże się tutaj Daniel. Dodatkowo zaborcza matka, której wydaje się, że zjadła wszystkie rozumy będzie taką natrętną komarzycą, która nie spocznie, póki nie wypije ich uczucia. Czy zatem młodzi na to pozwolą? A może w końcu jedno z nich wyciągnie tą łapkę na muchy, by jej brzęczenie odeszło w niepamięć?

Czy kiedykolwiek zakochaliście się w osobie, która wydaje się być zbyt idealna? Czasami do samego końca nie wiecie o niej dużo. A może jest inaczej i wszystkiego dowiadujecie się od razu? A co jeśli jest i tak i tak? "Są takie historie, które łączą, i takie, które starają się za wszelką cenę rozdzielić to, co zostało połączone…"

Miłość w Ruinach Grażyny Malickiej to opowieść o dziewczynie imieniem Liliana. Dawno temu wyprowadziła się z rozpadającego się teraz dworku, niemniej jednak jej stopy wciąż prowadzą ją na zielony teren starej chaty. Przychodzi tam kiedy bierze wolne w pracy i powraca do rodzinnej miejscowości aby powspominać i doglądnąć czy aby na pewno wszystko jest na swoim miejscu. Czasami nawet zabiera ze sobą książkę. Jednego dnia podczas takowego obchodu po budynku na jego drugim piętrze słyszy głosy i dźwięk muzyki. Po zastanowieniu się czy aby na pewno jest to dobry pomysł, wchodzi na piętro i staje czołem nieproszonym gościom. Okazuje się jednak że to dwóch chłopaków w podobnym wieku.

Nie chcę i nie będę zdradzać szczegółów aczkolwiek jeśli ktokolwiek pomyślał że będzie to typowy romans a’la Trójkąt miłosny to był w błędzie. Tak naprawdę dostajemy już mniej typowy związek między Danielem zmagającym się z chorobami psychicznymi, które jak zapewniał opis z tyłu, miały być utrudnieniami, a cichą i nieśmiałą Lilianą.

Po więcej zapraszam na bloga tzcytelnika