Miłość, proszę pani. Wielkie Litery

Twórczość Agnieszki Jeż poznaję stopniowo nie tylko dzięki internetowym wpisom czy uczestnictwie w corocznych Targach Książki. Wszystko, co do tej pory wykreowała pisarka, zostało mi przypomniane przez bardzo bliską memu sercu osobę. Co więcej, osoba ta łamie w drobny mak odwieczny stereotyp, jakoby mężczyźni w ogóle nie sięgali po książki, a jeśli już, to muszą to być teksty fantasy lub historie z mordem w tle. Opowieści romantyczne mogą ująć i męską część odbiorców, z czego akurat bardzo się cieszę. Fabuła danej książki ma nas przecież nie tylko wzruszać, ale i zmuszać do refleksji, a która kobieta nie chciałaby spotkać romantycznego mężczyzny?

„Miłość, proszę pani” to z całą pewnością historia pełna kontrastów, także tych na tle epoki. Pisarka stworzyła dwie fikcyjne postaci- Irenę Krzywicką i Teresę Kulebiankę. Kontrast między nimi aż razi, ale jest to zabieg w pełni celowy. Dzięki niemu czytelnicy lepiej rozumieją, jak różne i nierzadko niesprawiedliwe bywa życie człowieka. Podczas gdy Irena może pochwalić się mężem, bezrefleksyjnymi skokami w bok, dziećmi i wszelkimi dobrami materialnymi, druga z kobiet spada na sam dół drabiny społecznej. Teresa widzi wszelkiego rodzaju zło, a jej dom rodzinny przywodzi na myśl najgorszy koszmar, jaki tylko można sobie wyobrazić. Musimy też pamiętać o tym, że cała akcja powieści dzieje się w dwudziestoleciu międzywojennym, a zatem zupełnie inaczej postrzegało się świat, inaczej wyglądały relację kobiet z mężczyznami. Czy jednak odwiecznie los człowieczy musi być tak okrutny? Dlaczego jednym oferuje się kawior i szampana, a drugim najgorsze resztki z pańskiego stołu? Jak w ogóle dochodzi do spotkania oby pań i co z niego wyniknie? Szczegóły pozostawiam złaknionym dobrej lektury czytelnikom. „Miłość, proszę pani” z pewnością do niej należy.

Już sam początek tekstu przenosi nas w zupełnie inny obszar akcji. Królują tu niemal archaiczne stroje kobiece z rękawiczkami i kapeluszami na czele. Poprzez malownicze opisy aż sami pragniemy założyć taki strój i poczuć dawny szyk, elegancję, wpojone maniery etyczne. Elementów danej epoki jest tu znacznie więcej, bo nie tylko o wystrój czy zachowanie człowieka tutaj chodzi. Zapewniam, że dla wielu czytelników będzie to wspaniała przygoda, coś w stylu wehikułu czasu.

Nie wszystko jest tu jednak fikcyjne czy najzwyczajniej w świecie zmyślone. Autorka postanowiła stworzyć coś na wzór plecionki literackiej, gdzie bohaterowie nieprawdziwi mają szansę rozmawiać z bardzo znanymi dziś poetami. Czy to dobry pomysł? Cóż, wiele osób stwierdziło, że był to nieco chaotyczny zabieg, ja jestem dokładnie tego samego zdania. Co powiedzą inni odbiorcy? Przekonajmy się.

Agnieszka Jeż świetnie podkreśliła, że miłości zaplanować nie można. Pojawia się wszędzie, o każdej porze. Czy czytelnicy zgadzają się z tym faktem? Jestem bardzo ciekawa ich opinii.

Treść książki to też zupełnie inne spojrzenie na temat macierzyństwa. Kobieta była niegdyś stworzona wyłącznie do przedłużania gatunku, zaś mężczyzna- do uciech, niekoniecznie ze swoją małżonką. Te słowa potwierdzali nawet ówcześni lekarze, co jeszcze bardziej bulwersuje czytelników. Niestety, wiele tematów nie przedawnia się, można je uznać za uniwersalne. Autorka bardzo intensywnie zajęła się tematem aborcji. Czy bolesna strata dziecka zmieniła coś w mentalności kobiet i mężczyzn? Jak trauma ta była postrzegana kiedyś, a jak dziś? Warto się temu przyjrzeć i wyciągnąć daleko idące wnioski.

Książkę, polecam, choć jest pisana specyficznym językiem, mocno odbiegającym od współczesności.

“Miłość jak burza, jak piorun. Niepotrzebna i powikłana. Uczucie jest dobre, jeśli obejmuje dwie osoby. Jeśli jednak wiąże więcej - zawsze będzie z tego jakiś dramat”.

Dwudziestolecie międzywojenne, czas trudny, niepewny, pełen sprzeczności, ale i nadziei. Bogactwo i przepych, a obok skrajna bieda.

Dwie kobiety, Irena i Teresa różnią się od siebie kompletnie wszystkim, statusem społecznym, pochodzeniem, poglądami. Na przemian poznajemy ich niełatwe koleje losu. Irena Krzywicka - postać autentyczna, przyjaciółka Tadeusza Boya Żeleńskiego, kobieta wykształcona, pisarka, feministka walcząca o prawa kobiet. Teresa - postać fikcyjna - to kobieta, która nie ma niczego, zdominowana, wykorzystywana przez mężczyzn, zakompleksiona, biedna, nieradzi sobie z trudną codziennością.

Wyraźnie czujemy klimat i atmosferę tamtych czasów. Pani Agnieszka porusza trudne, ciężkie tematy. Kobiety, którym przyszło żyć w niesprzyjających im czasach, były dyskryminowane całkowicie zależne od mężczyzn, nie mogły o sobie decydować. Bezkarność mężczyzn, bezradność ubogich kobiet, narzucone normy społeczne. Opowieść przepełniona, kontrastami, rażącą niesprawiedliwością, biedą, przeżywanymi dramatami.

Prawda historyczna idealnie współgra z fikcją literacką. Wyraźnie ukazany kontrast, przepaść i podział społeczny. Determinacja, marzenia, namiętności…

Nie jest to łatwa opowieść, mocno, emocjonalnie angażuje, trudno przejść obok niej obojętnie, daje do myślenia. Wartościowa, mądra, nietuzinkowa. Wzbudzała we mnie wewnętrzny sprzeciw, niemoc, chwilami wręcz gniew. Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)

Dwudziestolecie międzywojenne w Polsce to czas, kiedy powstają kabarety, teatry, bujne życie literackie rozkwita. Następuje ekspansja kina i radia. Wszyscy patrzą z optymizmem w przyszłość. Jest bogactwo, blichtr, bawią się wyższe sfery, salowe życie kwitnie. Niestety to też czas rozczarowań, ubóstwa, zaniedbania, biedy. Głód, choroby i wysoka umieralność, prostytucja. Te dwie skrajności przecinają się w najnowszej książce Agnieszki Jeż. Warszawa w dwóch kontrastach. Poznajemy Irenę Krzywicką, kobietę stylową, pochodzącą z dobrej rodziny. Ona może pochwalić się domem, mężem, udanymi relacjami z matką. Jest inteligentna i świetna w swoich działaniach. To postać prawdziwa. Irena feministka, propagatorka świadomego macierzyństwa, wolny duch, który potrafi pokazać drugiej kobiecie, czym jest miłość. Miała męża i przyjaciela Tadeusza Boya-Żeleńskiego. Skandalistka mawiali. A ona chciała żyć swoim życiem, według własnych zasad. Była odważna, nie patrzyła na konwenanse, głośno mówiła co myśli i czuje. Przelewała to wszystko na papier, powstawały artykuły i książki. Była takim jasnym światłem w mroku, jaki rozprzestrzeniał się w zaściankowej Polsce, która ledwo powstała na nogi, próbowała dorównywać Europie, ale jednak wciąż była z tyłu. Cierpiał ten, kto nie urodził się w zamożnej mieszczańskiej rodzinie. Teresa Kulebianka była taką osobą. To postać fikcyjna, ale idealnie odzwierciedla ten typ społeczeństwa. Bieda, nędza, poddanie się ojcu, poniewieranie przez głowę rodziny. Alkoholizm i przemoc. Matka wiecznie w ciąży, bo tak trzeba. Bo się należy! Głód zagląda w oczy, śmierć panoszy się po pokojach. Teresa nie chce takiego życia. Jest naiwna i zagubiona. Musi walczyć o siebie, ale jak to zrobić, kiedy nie ma wsparcia od innych kobiet, a mężczyźni uważają, że jej ciało należy tylko do nich! Kiedy pewnego razu w tej mgle życia, przecinają się drogi tych dwóch kobiet, jest dla Teresy nadzieja. Światło oświeca jej nową przyszłość...

Tak naprawdę, one nigdy się nie spotkały, bo przecież Teresa jest wymysłem autorki, ale w rzeczywistości w tamtym czasie, takich Teres było setki. Zrozpaczonych, zagubionych. Bez prawa głosu, bez prawa dla swojego życia, swojego JA! Żadna z nich nie chciała być niewolnicą macierzyństwa czy małżeństwa. Chciały decydować! Mieć prawo głosu. Agnieszka Jeż idealnie, wręcz genialnie odzwierciedliła te uczucia, myśli, tę walkę wewnętrzną przed najtrudniejszymi chwilami. Pokazała, jak kobiety funkcjonowały, różnice ideologiczne, przekrój społeczny. I kiedy tak czytałam tę książkę, pomyślałam, że ja wcale nie cofnęłam się o te sto lat. Poczułam, że duchy przeszłości już dawno powróciły i zaczęły panoszyć się w naszej przestrzeni! Przeczytajcie tę książkę panie i panowie!

Irena ma wszystko, czego można by potrzebować do szczęścia. Teresie natomiast brakuje wszystkiego. Dwie zupełnie różne kobiety, o całkiem odmiennym statusie społecznym. Los jednak krzyżuje ich drogi. Niebawem ich losy mają się odwrócić...

✨✨✨

Historia osadzona jest w dwudziestoleciu międzywojennym, a więc w czasach niewątpliwie trudnych. Autorka barwnie opisała tamte czasy. Moja wyobraźnia działała na najwyższych obrotach. Bohaterowie mnie mocno intrygowało, jednak przez to, co ich spotykało, czułam spore poczucie niesprawiedliwości. Napewno towarzyszyły mi przeróżne emocje. Od złości po współczucie.

Zdaje sobie sprawę, że podobne rzeczy działy się wówczas w prawdziwym życiu. I to chyba mnie nieco przeraża ale napawa jednocześnie jakby podziwem. Ludzie musieli znosić naprawdę wiele.

Zarówno Irena jak i Teresa były silnymi postaciami. Każda opowiada swoją historię. Możemy poznać ich odczucia. Historia ta niesamowicie porusza. Przepiękna lecz trudna opowieść o czasach, w których niekoniecznie chcielibyśmy żyć.

Nie liczcie na lekką i przyjemną książkę. Bo ta taka nie jest. Będziecie ją przeżywać. Ja osobiście nie przepadam za książkami z tak odległych czasów. Jednak w tej jest coś niezwykłego. Coś, co przyciągnęło mnie i nie chciało puścić.

Dobrze jest czasem przeczytać taką książkę. Pełno jest lekkich romansów. Jednak raz na jakiś czas fajnie sięgnąć po coś poważniejszego. Coś, co przedstawia czasy, w jakich wychowywali się nasi przodkowie. Książkę, która skłania do refleksji.

"Miłość proszę Pani" to książka, która przyciąga wzrok czytelnika przepiękną okładką, która koi nerwy.. Opowiada o czasach międzywojnia, a więc wyobrażacie sobie, nie jest to tylko lekka i delikatna lektura..

To książka, która jest jednym wielkim kontrastem tak bym to nazwała,z jednej strony spotykamy Irenę, która jest bogata, świetnie sobie radzi w obecnych czasach, ma męża, dzieci, jest mądra, obyta, niczego jej nie brakuje... ba! Irena ma nawet kochanka, bo przecież i mąż i kochanek szaleją na punkcie kobiety.. a ona cóż.. lubi swoją odskocznię..

Ale jest też Teresa, która już od dziecka widzi najgorsze rzeczy i to u siebie w domu, widzi jak ojciec źle traktuje jej matkę, po czym znika,wraca za jakiś czas i historia się powtarza.. Kobieta jest sama z dziećmi a Teresa zaczyna jej pomagać, opiekuje się siostrami.. ale też ma jedno wielkie marzenie, chce tańczyć.. Czy uda jej się je spełnić? Może ktoś jej pomoże?

Losy tych dwóch różnych kobiet na pewno splotą się ze sobą, jednak.. Czy to coś zmieni?

To zdecydowanie książka o kobietach i dla kobiet, porusza bardzo ważne tematy, które.. o zgrozo są bardzo aktualne w dzisiejszych czasach... są to: bieda, problemy rodzinne.. I uwaga: aborcja.. tak.. przecież, kobiety od zawsze muszą sobie jakoś radzić.. prawda? Bo na końcu to kobieta ma problem.. Jednak niektóre opisy, były tak realne, że aż miałam ciarki na ciele podczas lektury..

Zdecydowanie polecam kobietom, może nie nastolatkom, ale kobiety na pewno powinny czytać takie historie..

Plusem powieści jest to, że Autorka zainspirowała się prawdziwą historią jednej z bohaterek tak więc Irena.. Oj to bardzo realna postać!