Miłość na wojenne wyspie

Jeszcze nie tak dawno wszyscy myśleliśmy, że wojna będzie nam znana tylko z kart historii, z opowieści czy z książek. Niestety obecnie jesteśmy naocznymi świadkami wojennej historii, która się dokonuje. I choć przepełniają nas uczucia zgoła odmienne od pozytywnych i serce pełne jest lęku oraz obawy o przyszłość - ukojenie dają książki…

Jenny Lecoat na kartach książki zabiera nas na Wyspy Normandzkie, do małej wysepki Jersey, gdzie poznajemy Hedy – dziewczynę nie tylko walczącą każdego dnia o przeżycie ale też uwikłaną w nielegalną działalność przeciwko wrogowi. Będąc Żydówką każdego dnia stawia czoło systemowi obawiając się wywózki do obozu koncentracyjnego. Oczywiście w całej tej historii nie zabraknie wątku miłosnego i dzielnej postawy przyjaźni. To też kolejna pozycja, gdzie ukazana zostaje siła charakteru i odwaga kobiet, które mimo ograniczeń postanowiły za wszelka cenę przetrwać ten trudny czas.

Autorka stworzyła historię miłości inspirowanej prawdziwymi wydarzeniami, ale też miłości trudnej. Takiej, która pomimo wojny daje wiarę i pozwala przetrwać najtrudniejszy czas. Mimo wszechobecnej przemocy, mimo okrucieństwa, mimo głodu i przeraźliwej codzienności pokazuje, że miłość zawsze zwycięża, że dobro powraca. A kolejne wprowadzane ograniczenia potęgują jedynie pomysły na przetrwanie.

Miłość na wojennej wyspie "Jenny Lecoat to opowieść o nadziei i miłości w najtrudniejszych wojennych latach. Jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami więc tym bardziej warto po nią sięgnąć.

Wyspy Normandzkie w 1940 roku to jedyna opupowana przez Niemców część Wielkiej Brytanii. Niestety to właśnie tam w 1938 roku ukryła się Hedy Bercu młoda Żydówka z Wiednia. Uciekła tu w obawie o swoje życie a okazało się, że wyspa stała się teraz jej więzieniem. Rozpoczyna swoją walkę o przeżycie. Podobno najciemniej jest pod latarnią, rozpoczyna więc pracę u Niemców, angażuje się też w nielegalną działalność.

Gdy pewnego dnia poznaje porucznika Kurta Rümmela nie zdaje sobie sprawy, że od tej chwili ich losy są ze sobą związane. Ich serca połączy uczucie....zakazane uczucie. A od jego pomocy będzie zależało jej życie.

Ktoś by mógł powiedzieć, że to kolaboracja, bo związek z wrogiem to zdrada. Ale czy naprawdę każdy Niemiec był wrogiem, każdy był zły, każdy to nazista? Nie wszyscy byli źli, część z nich z równą niechęcią traktowała Hitlera i jego plany ekspansji.

Ale takie postępowanie Hedy i Kurta było niezwykle odważne, wszak za zakazany związek groziła śmierć. Jednak siła miłości i chęć przeżycia za wszelką cenę była w nich niezwykle silna, dodawała skrzydeł, sprawiała ze niemożliwe stawało się możliwe. A zwykli ludzie stawali się cichymi bohaterami, działając w ukryciu, robiąc wszystko co tylko możliwe by pomóc innym nawet z narażeniem życia.

Autorka przedstawiła nam piękną, niezwykłą historię miłości ponad podziałami, pełnej poświęceń i zdeterminowanej. Uczucia zakazanego, które pomogło przetrwać okrutny czas. To takie podnoszące na duchu.

W tej powieści doskonale się też czuje emocje bohaterów, strach, wstręt czy wreszcie miłość i jeszcze większy lęk. W tej książce jest mnóstwo emocji, jest wręcz z nich utkana. Jest naprawdę wyjątkowa.

Powieści inspirowane prawdziwymi wydarzeniami, zawsze oddziałują na mnie w inny, bardziej dogłębny sposób. Nie da się bowiem pominąć w czasie lektury faktu, że część opisanych w książce wydarzeń miała miejsce w stosunkowo niedalekiej przeszłości… Takie historie czuje się bardziej, współodczuwa emocje, jakie targają bohaterami. Zostawiają one w sercu trwały ślad, zapadają w pamięć i stają się ważnym elementem czytelniczych wspomnień.

Podobne odczucia towarzyszyły mi w trakcie czytania „Miłości na wojennej wyspie”. Autorka bardzo dokładnie opisała rzeczywistość, jaka zastała mieszkańców Wysp Normandzkich, które stały się w 1940 roku jedyną częścią Wielkiej Brytanii okupowaną przez Niemców. Trudna codzienność, która nie oszczędzała nikogo, bez względu na narodowość. Walka o przetrwanie w obliczu głodu, nałożonych na ludność ograniczeń, a także utraty najbliższych, była wyzwaniem ponad siły wielu z nich. W tym piekle okupacji Jenny Lecoat zwraca uwagę na losy dwóch kobiet. Kobiet, które poznały się i nie od samego początku zapałały do siebie sympatią. Jednak życie w ekstremalnych warunkach, zbliża i zmienia postrzeganie wcześniejszych relacji międzyludzkich. Hedwig i Dorothea postanowiły przetrwać mimo wszystko. Prowadząc swoją prywatną krucjatę zrobić jak najwięcej, aby zaszkodzić wrogowi. I choć postawa dzielnych przyjaciółek stanowi ważny aspekt tej powieści, to autorka poświęciła ją przede wszystkim… miłości. Uczuciu, które nie miało prawa się narodzić, a jednak się zdarzyło. Ludziom, którzy znaleźli się po przeciwnych stronach barykady, a których połączyło to najpiękniejsze uczucie, jakiego może doświadczyć człowiek. Opowieść Lecoat pozornie może wydać się jedną z wielu opisującą miłość Niemca i Żydówki. Nic bardziej mylnego. Autorka zwraca bowiem uwagę na to, że granica, która rozdzielała zakochanych, zdaje się zacierać. Bo przecież nie każdy obywatel danego narodu popiera poczynania swoich przywódców, a zwyczajni ludzie często stają się ofiarami, nie tyle wojny, ile decyzji, na które nie mieli wpływu.

„Miłość na wojennej” ścieżce to poruszająca opowieść, która wywołuje w czytelniku skrajne emocje i strach o dalsze losy bohaterów. Rozum podpowiada kapitulację, wszak niemożliwe było, aby uczucie, jakie połączyło reprezentantów wrogich obozów, miało szansę przetrwać. A jednak. Podczas lektury wciąż tli się wątła nadzieja, że to IM właśnie się uda. Że przetrwają, że wyrwą się z macek historii i będą mieli szansę na wspólną przyszłość we dwoje. Jak ostatecznie zakończyła się ta opowieść? Tego nie zdradzę, sami musicie się przekonać.

Podsumowując:

Powieść Jenny Lecoat to poruszająca opowieść o wielkiej determinacji. O sile i wierze w to, że wojnę można przeżyć, a jednocześnie można walczyć w słusznej sprawie, nie będąc na pierwszej linii frontu. Historia o przyjaźni, która czasem jest jedynym oparciem w trudnych chwilach, ale nade wszystko o zakazanej miłości, która niczym kwiat zakwitła na wojennym ugorze. „Miłość na wojennej wyspie” to także smutny obraz człowieka uwikłanego w piekło wojny. Historia, która pokazuje, że nie jest ona wyłącznie czarno-biała, a po każdej ze stron znajdą się ludzie, którzy wcale nie chcieli walczyć i być marionetkami w rękach władzy. Polecam!

Wszystko się zaczyna od decyzji jednego człowieka. Giną niewinni ludzie, młodzi mężczyźni muszą chwytać za broń, bo inaczej czeka ich śmierć. Zachłanność, egoizm, pycha i próżność to największa domena w interesach innych. Nie liczy się nic, życie, miłość, przyjaźń, zaufanie. To wszystko znika w momencie pierwszego strzału. W ich miejsce pojawia się lęk, strach o niepewną przyszłość, smutek, a także niegasnąca nadzieja, że zło zostanie wyparte i zmiecione przez dobro.

Wojna nigdy nie przynosi niczego dobrego. Pozostawia zgliszcza, ból, złamane serce. Niszczy wolę walki, czasami odbiera nadzieję. Przynosi głód, obawę, strach, łzy. Jedni podporządkują się, by nie stracić życia, inni przejdą na linię wroga, a jeszcze inni do ostatniej chwili będą złym utrudniać codzienność. ,,Miłość na wojennej wyspie'' przenosi nas w oko cyklonu wojennych wydarzeń, do małej wysepki Jersey. Tam poznajemy Hedy, która desperacko walczy o przetrwanie. Mimo licznych obaw oraz z myślą, by mieć co do garnka włożyć, zatrudnia się u Niemców. Oprócz tego, nie bacząc na konsekwencje, angażuje się w nielegalną działalność. W międzyczasie poznaje porucznika armii okupacyjnej, którego wpierw miała ochotę udusić gołymi rękami, by z czasem ta nienawiść przerodziła się w coś zupełnie innego.

To bardzo emocjonalna powieść, a w poczuciu tego, co dzieje się u naszych sąsiadów, nabiera nowego wydźwięku. Przerażające obrazy materializują się przed oczami, uczucia sięgają zenitu. Ile człowiek jest w stanie znieść, nim całkowicie się podda? Czy miłość rzeczywiście może przezwyciężyć wszystko? Tego dowiecie się, gdy sięgniecie po książkę. Wcieliłam się w Hedy. Walczyłam o każdy dzień, kombinowałam, kłamałam, przenikałam między uliczkami, słyszałam warkot samochodów i dźwięki samolotów. Kochałam, nienawidziłam, drżałam o własny los. Historia kobiety pochłonęła mnie do reszty, nie potrafiłam książki odłożyć na moment, ciekawa jak potoczą się wydarzenia powieści, czy Hedy posłucha podszeptów serca, czy postawi na to, co podpowiada jej umysł? Przez całą powieść towarzyszył mi lęk, obawa, smutek, a także nadzieja, że zło zostanie w końcu pokonane.

Gorąco polecam! To powieść o smutku, wojnie, walce o przetrwanie, miłości, przyjaźni i niesamowitej odwadze drzemiącej w zwykłym człowieku.

Wojna to temat, który zawsze będzie wzbudzał w człowieku wiele emocji, ale nigdy tych pozytywnych. Niestety żyjemy w czasach, w których wojna to tylko część historii a nie realna sytuacja za naszą granicą państwa.

Uwielbiam książki, które inspirowane są prawdziwymi zdarzeniami i chciałbym, żeby takich właśnie książek było więcej. Nie kończenie o wojnie, ale nasze życie to idealny scenariusz na książkę/film. Przed wami książka, o której mogłabym mówić/pisać na okrągło, lecz nie starczy mi czasu wiec do rzeczy.

Czerwiec 1940 roku Wyspy Normandzkie były jako jedyne okupowane przez Niemców i ten mały teren stał się więzieniem dla mieszkających tam żydów. Nasza bohaterka, czyli Hedy, która będąc Żydówką musi stawić czoła całemu temu systemowi i każdego dnia walczy o życie oraz walkę, żeby tylko nie została wywieziona na jeden z obozów, o których słyszała same złe rzeczy. Nie wyobrażam sobie przez co musiała przejść.

Mnóstwo razy każdy z nas był uczony na lekcji historii (i nie tylko) o tym co dzieje się z człowiekiem, który walczy o życie każdego dnia, o tym, że zwykli ludzie którzy z wojną nie mają nic wspólnego potrafią być prawdziwymi bohaterami i tutaj w tej książce poznasz kilka takich osób jak np. Dorothea.

Do czego zdolny jest człowiek, który nie jadł od kilku dni? Jaka jest granica do pokonania własnych słabości? Ile jesteś wstanie znieść w walce ku prawdzie i wolności? Książka jak najbardziej w temacie dzisiejszych zdarzeń jakie dzieją się na Ukraińskich ziemiach. Podziwiam i ogromnie szanuję naszą główną bohaterkę oraz to przez co przechodziła każdego dnia, dnia, który był jedną wielką niewiadomą. Ile to trzeba mieć samozaparcia, siły, żeby iść i pracować w miejscu okupowanym przez wroga? Co się stanie, jeżeli do tego dodamy jeszcze miłość dwojga ludzi, którzy według prawa nie powinni być ze sobą?! Książka, którą możesz przeczytać w niedzielne popołudnie oraz która wskaże drogę ku prawdziwej drodze do bycia człowiekiem dla człowieka. Wybaczcie, że nie opisuje historii naszych bohaterów, ale tego macie pełno w Internecie więc zachęcam do zapoznania się z nim.

Za swój egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka. Polecam i czekam na wasze opinie.