Miłość i odwaga (barwione brzegi)

Oh! Ależ to była piękna książka. Trudna, momentami naprawdę bardzo, jednak finalnie skończyła się tak, jak chciałam. Nie chcąc spojlerować powiem tylko, że płakałam ale z uśmiechem na twarzy.

Felicji Wolińskiej przyszło żyć w dziwnych czasach.

Z jednej strony I wojna światowa powoli dobiega końca, z drugiej coraz częściej słyszy się o możliwości odzyskania niepodległości, wyrywając się spod pruskiego buta a z trzeciej widać raczkującą emancypację kobiet. Temu ostatniemu szczególnie przeciwna jest matka Feli, która powtarza córkom, że rolą kobiety jest zajmowanie się domem i dziećmi, a nie latanie w spodniach po mieście.

Jest szczególnie rozgoryczona tym, że jej syn zginął na froncie a o drugim słuch zaginął i nie wiadomo czy jeszcze żyje.

Felicja nie może siedzieć z założonymi rękami. Pomaga matce w obowiązkach domowych, a także przy pracach przy maszynie do szycia i bez zgody rodzicielki pracuje jako wolontariuszka w jadłodajni dworcowej, często zbierając żywność od Poznaniaków, słuchając o ich przeżyciach.

Pewnego dnia kiełkuje w jej głowie myśl, by zrobić dla ojczyzny coś więcej i z polecenia dołącza do grupy zajmującej się renowacją broni. A to dopiero początek jej oddania dla niepodległości.

Przez całą książkę byłam pod ogromnym wrażeniem, jak niesamowicie odważną kobietą jest Felicja. Choć targały nią sprzeczne emocje, strach, miała chwile zawahania, to mimo wszystko była w stanie zrezygnować z domowego spokoju i ryzykując życie walczyć o wolną Polskę.

Pojawia się tutaj także wątek romantyczny. Miłości od pierwszego wejrzenia, pięknej, niezwykle silnej i tak bardzo potrzebnej w czasach niepokoju, jakim był 1918-1919 rok.

Książek Anety Krasińskiej dotąd nie czytałam, choć napisała ich już kilkadziesiąt!, jednak po tej powieści jestem tak bardzo zachwycona płynną narracją, niezwykle wciągająco poprowadzoną fabułą i słownictwem autorki, że już żadnej nadchodzącej premiery nie przegapię! Pokochałam bohaterów i bardzo ciężko było mi się z nimi rozstać.

Bardzo polecam, jeśli lubicie książki obyczajowo-historyczno-romantyczne, to ta książka jest idealna!

Dodatkowym plusem jest przepiękne wydanie i barwione brzegi, jestem zakochana!

Aneta Krasińska w powieści „Miłość i odwaga” przenosi nas do Poznania z przełomu lat 1918 i 1919, przedstawiając obraz walki o wolność, w której centrum stawia wyjątkową postać kobiecą.

Felicja Wolińska to bohaterka, której wewnętrzna siła, determinacja i dojrzałość budzą autentyczny podziw. Wychowana w tradycyjnej polskiej rodzinie pod zaborem pruskim, gdzie rola kobiety była z góry zdefiniowana przez społeczeństwo, Felicja decyduje się na odważny bunt. Jej postawa udowadnia, że miłość do ojczyzny to nie tylko wielkie słowa, ale przede wszystkim konkretne czyny. Dziewczyna czuje głęboką, wewnętrzną potrzebę włączenia się w walkę o to, by Wielkopolska po zniszczeniach Wielkiej Wojny została ostatecznie przyłączona do Polski. Jej ewolucja - od niesienia pomocy powracającym z frontu żołnierzom w dworcowej jadłodajni, aż po ryzykowne zaangażowanie w renowację broni dla przyszłych powstańców - pokazuje, jak wielka siła drzemie w każdej jednostce. Felicja zadziwia empatią, bezkompromisowością oraz gotowością do oddania własnego bezpieczeństwa na rzecz wolności, chociaż muszę przyznać, że momentami zachowywała się brawurowo i doskonale rozumiem obawy jej matki.

Powieść jest doskonałym przykładem na to, dlaczego warto sięgać po powieści obyczajowe z szerokim tłem historycznym. Tego typu literatura pozwala nam nie tylko poznać suche fakty z podręczników, ale przede wszystkim poczuć emocje ludzi, którzy tę historię tworzyli na co dzień. Szeroki kontekst Powstania Wielkopolskiego staje się tutaj nie tylko drugim planem, kształtuje relacje rodzinne trzech pokoleń Wolińskich, determinuje ich wybory życiowe. Dzięki takiemu zabiegowi czytelnik może dotknąć realiów minionej epoki, zrozumieć ówczesne dylematy moralne, konflikty pokoleniowe oraz potężną traumę rodzin, które w wojennej zawierusze straciły synów.

A wydanie? Piękna okładka, barwione brzegi, cudna grafika na wyklejce i wygodna dla oczu czcionka – zachwycają!

Książki autorki są już u mnie stałym elementem ale chyba po raz pierwszy jej tak pięknie wydany egzemplarz trafił w moje ręce.

Bardzo lubię fabuły z historią wplecioną w karty powieści - tak, moim ulubionym okresem jest druga wojna światowa ale mie tylko i tutaj mamy do czynienia z końcówką pierwszej wielkiej wojny.

Poznań, wielkopolanie walczą o swoją niepodległość.

Młodzież zaczyna się angażować w odzyskanie niezależności od zaborców i w walce o przyszłość swoich rodzin.

Główna bohaterka dorasta w rodzinie, w której kobiety mają silne przeświadczenie, że nadają się jedynie do pilnowania domowego ogniska, prania, sprzątania, gotowania i opieli nad dziećmi, ewentualnie szycia - tak jak to robi Felicja z matką i siostrami.

Tyle, że Felicji to nie wystarcza.

Młoda kobieta marzy o większej swobodzie, możliwości kształcenia się a także o byciu kimś więcej niż tylko dodatkiem do mężczyzny.

Wojna nie ułatwia jej marzeń ale kobieta jest zdeterminowana by działać, zrobić coś więcej dla swoich rodaków pod pruskim butem i zaczyna się angażować w działalność pomagającą powstańcom.

Początkowo karmi powracających z frontu żołnierzy pod pretekstem odszukania swojego brata bliźniaka a później stopniowo zostaje wciągnięta w samo centrum powstania i walki o swoja małą ojczyznę.

W międzyczasie poznaje pewnego żołnierza, który zwraca na siebie jej uwagę od pierwszego spojrzenia.

Nie może o nim zapomnieć i szuka każdej okazji, by się do niego zbliżyć.

Tych dwoje kradnie cenne chwile we dwoje pomiędzy obowiązkami i burzą pod postacią wojny i powstania, jaka nadeszła nad Poznań i okolice.

W książce autorka zamieściła sporo faktów i prawdziwych postaci, dzięki czemu oddała im hołd a nam przybliżyła historię w sposób lekki i wygodny, nie mniej zachowała emocje i ból towarzyszące postaciom zarówno fikcyjnym jak i rzeczywistym.

Był taki moment, kiedy wstrzymałam oddech na dłuższą chwilę i muszę przyznać, że już straciłam nadzieję ale autorka zaserwowała zwrot akcji i z uważnością brnęłam dalej.

Książkę czyta się błyskawicznie, mimo ciężkiej tematyki i bolesnych zdarzeń, dzięki lekkiemu stylowi pisania autorki, która potrari przekazać emocje.

Czy można jednocześnie marzyć o miłości, walcząc o własną wolność,żyjąc każdego dnia w cieniu wojny? Czy młoda kobieta, wychowana według surowych zasad, potrafi odnaleźć w sobie siłę, by sprzeciwić się światu, który od dawna wyznaczył jej miejsce?

Uwielbiam książki, które przenoszą mnie do dawnych lat, pozwalają poczuć klimat ulic, codziennych rozmów, lęków i nadziei ludzi żyjących w czasach, których już nigdy nie doświadczymy. Lata 1918–1919 mają w sobie coś niezwykłego, bo z jednej strony ból po wojnie, a z drugiej ogromną nadzieję na odzyskanie wolności. Już sam tytuł tej powieści jest niezwykle wymowny, bo dokładnie o tym opowiada ta historia. Poznałam historię o miłości, ale też o odwadze potrzebnej do walki o siebie, o marzenia i o ojczyznę.

Nie mogę też nie wspomnieć o samym wydaniu tej książki, bo jest po prostu przepiękne. Okładka od razu przyciąga wzrok i idealnie oddaje klimat tej historii, a barwione brzegi sprawiają, że całość prezentuje się wyjątkowo elegancko i klimatycznie. To jedna z tych książek, które aż chce się postawić na honorowym miejscu w biblioteczce.

Akcja powieści rozgrywa się w Poznaniu w latach 1918–1919, w czasie kiedy w Wielkopolsce wrze, a ludzie coraz mocniej wierzą, że Polska może odzyskać niepodległość. Główną bohaterką jest Felicja Wolińska — młoda dziewczyna wychowana w tradycyjnej rodzinie, w której kobieta ma jasno określoną rolę. Szczególnie mocno pilnuje tego jej matka, boleśnie doświadczona stratą syna na wojnie. I właśnie ten rodzinny konflikt był dla mnie jednym z najmocniejszych elementów tej książki. Z jednej strony mamy matkę żyjącą według dawnych zasad i próbującą chronić córkę przed światem, a z drugiej Felicję, która coraz bardziej czuje, że nie potrafi bezczynnie patrzeć na to, co dzieje się wokół niej.

Bardzo podobało mi się to, jak autorka pokazała przemianę głównej bohaterki. Felicja początkowo pomaga żołnierzom jako wolontariuszka w dworcowej jadłodajni, słucha ich historii, zbiera żywność, angażuje się całym sercem w pomoc potrzebującym. Jednak z czasem zaczyna rozumieć, że chce zrobić coś więcej. I właśnie wtedy historia nabiera jeszcze większego tempa. Renowacja broni, działalność konspiracyjna, zadania zwiadowcze, te momenty sprawiły, że nie mogłam oderwać się od książki. Cały czas zastanawiałam się, czy Felicja poradzi sobie w tak niebezpiecznych sytuacjach. Czy jej działalność nie sprowadzi zagrożenia na rodzinę? I czy w świecie pełnym strachu oraz niepewności znajdzie jeszcze miejsce na prawdziwe uczucie?

Ogromnie doceniam też to, że Aneta Krasińska nie stworzyła historii przesłodzonej ani przesadnie patetycznej. Jej styl pisania jest bardzo naturalny, emocjonalny i niezwykle obrazowy. Czytając, naprawdę czułam klimat dawnego Poznania... ulic pełnych napięcia, rozmów o wolności, strachu przed tym, co będzie jutro, ale też tej niezwykłej nadziei, która wtedy rodziła się w ludziach. Uwielbiam, kiedy autorzy potrafią pokazać historię właśnie w taki sposób, gdzie poznajemy nie tylko zbiór dat, ale przede wszystkim prawdziwe życie zwykłych ludzi.

Bardzo poruszył mnie również wątek kobiet i ich miejsca w tamtych czasach. Felicja musi walczyć nie tylko o ojczyznę, ale też o własny głos i możliwość decydowania o sobie. To bohaterka, którą naprawdę da się polubić. Jest odważna, momentami zagubiona, emocjonalna, ale jednocześnie niezwykle silna. Jej historia pokazuje, jak wiele musiały poświęcać kobiety, które chciały zrobić coś więcej, niż oczekiwało od nich społeczeństwo.

W tej książce czeka na Was naprawdę wiele emocji. Są chwile wzruszenia, napięcia, strachu, ale też nadziei i ciepła. Są momenty spokojniejsze, rodzinne, przeplatane scenami pełnymi ryzyka i niepewności. Bardzo podobało mi się to połączenie powieści obyczajowej z tłem historycznym i elementami konspiracyjnymi, bo dzięki temu historia ani przez chwilę nie była nudna.

Najbardziej urzekło mnie jednak to, jak mocno ta książka pozwala poczuć klimat tamtych lat. Zawsze tęsknię za takimi powieściami, dopracowanymi historycznie, ale jednocześnie bardzo ludzkimi i emocjonalnymi. Miłość i odwaga to historia o walce, dojrzewaniu, kobiecej sile i nadziei, która potrafi rozświetlić nawet najtrudniejsze czasy. Jeśli kochacie powieści historyczne, w których oprócz wielkich wydarzeń liczą się także emocje i prawdziwi bohaterowie, to zdecydowanie polecam wam tę książkę. Ja spędziłam z nią naprawdę wyjątkowy czas i z ogromną przyjemnością zanurzyłam się w świecie Poznania sprzed ponad stu lat.

69/52/2026

"Miłość i odwaga" Aneta Krasińska Zwierciadło #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka #powstaniewielkopolskie

Za wolną Polskę!

Powstanie wielkopolskie było powstaniem polskich mieszkańców Prowincji Poznańskiej przeciwko niemieckiej Republice Weimarskiej, toczące się na przełomie lat 1918 - 1919. Polacy domagali się powrotu ziem pozostających pod zaborem pruskim w obrębie Prowincji Poznańskiej do Polski, umacniającej już w tym czasie niepodległość.

To wydarzenie czyni tłem swojej powieści pani Aneta Krasińska. "Miłość i odwaga" opowiada o losach młodej Felicji Wolińskiej, która dorastając w zaborze pruskim w tradycyjnej polskiej rodzinie, rozumie, że kobieta ma przyporządkowaną odpowiednią sobie rolę społeczną. Ale Felicja pragnie czegoś więcej, nie chce by jej życie i oddanie ojczyźnie i słusznej sprawie jaką jest odzyskanie upragnionej wolności i niepodległości po wielu latach zaborów, ograniczało się do zszywania podartych ubrań, gotowania czy pomagania jako wolontariuszka w dworcowej jadłodajni.

Tym pragnieniom i emancypacji kobiet jako takiej bardzo sprzeciwia się matka Felicji, Klementyna. Boi się o swoje dzieci, zwłaszcza, że podczas wojny na froncie jeden z jej synów zginął, a drugi zaginął.

Ale Felicja pragnie uczynić dla ojczyzny coś więcej, bardziej się przysłużyć sprawie w walce o wyzwolenie Poznania z rąk niemieckich. Z polecenia trafia do grupy zajmującej się renowacją broni mającej posłużyć przyszłym powstańcom. Jej pragnienie przysłużenia się ojczyźnie było godne podziwu i pochwały, ale nie ukrywam, że jej ostatnie działania opisane pod sam koniec książki zahaczały już o brawurę, nie odwagę. Można przyznać wręcz, że były nierozsądne i nieodpowiedzialne.

Powieść łączy wątek powstania z wątkiem romantycznym, który jest tu pięknie opisany. Relacja Felicji i Bronka rozgrzewa serce czytelnika i sprawia, że kibicuje się im do ostatnich stron. Godny pochwały jest fakt, że autorka wzięła na tapetę powstanie wielkopolskie, z którym nie miałam okazji dotychczas zetknąć się w literaturze obyczajowo- historycznej.

"Miłość i odwaga" to adekwatny tytuł dla tej powieści, choć odwaga tu czasem przebierała oblicze brawury, to miłość zarówno do ojczyzny jak i bliskich jest tu opisana i oddana idealnie ! Polecam lekturę wszystkim miłośnikom literatury obyczajowo - historycznej.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zwierciadło.

Kiedy sięgnęłam po tę książkę spodziewałam się ciepłej historii o uczuciu. Dostałam coś znacznie więcej – opowieść, która uderza prosto w serce i nie puszcza do ostatniej strony. Klimat? Prawdziwy, momentami surowy, ale pełen nadziei.

Fabuła skupia się na losach dwojga ludzi, których życie nie oszczędzało. Aneta Krasińska mistrzowsko buduje napięcie między tym, co chcielibyśmy mieć, a tym, czego boimy się najbardziej. Nie ma tu tanich melodramatów – jest walka, strach, ale i ogromna siła, by się nie poddać.

Bohaterowie? Autentyczni do bólu. Z ich ranami, lękami i momentami zwątpienia. Przez większość książki miałam ochotę ich przytulić, a czasem – potrząsnąć, ale właśnie za to ich kochamy. Ta historia wywołuje całą gamę emocji: od łez frustracji, przez ciepło w sercu, po dumę z małych zwycięstw.

Akcja toczy się w dobrym tempie – ani za szybko, ani za wolno. Autorka nie męczy opisami, ale daje przestrzeń, byśmy mogli oddychać razem z postaciami. Felicja Wolińska to główna bohaterka, która nie chce stać z boku. To ona jest sercem i motorem tej historii. Poznajemy ją jako młodą dziewczynę dorastającą w konserwatywnym domu, gdzie kobieta ma ściśle określoną rolę, ale Felicja ma "niespokojnego ducha" i wierzy, że może zrobić więcej dla ojczyzny niż tylko pilnowanie domowego ogniska. Jej wewnętrzna przemiana. Jest głodna działania i wolności – bez zgody nadopiekuńczej matki pomaga żołnierzom, zostaje wolontariuszką, by potem dołączyć do konspiracyjnej grupy. Z biernej obserwatorki przeobraża się w odważną i zaangażowaną patriotkę, która podejmuje się nawet takich wyzwań jak renowacja broni i misje zwiadowcze. Klementyna to matka złamana przez wojnę Największym kontrastem dla Felicji jest jej matka. Głęboko zraniona matka. To wierna tradycjom kobieta, która niechętnie patrzy na emancypację córek. To, co często odbieramy jako jej konserwatyzm jest w dużej mierze próbą ochrony dzieci przed utratą.

Życie Felicji nie kręci się tylko wokół rodziny i walki. Kluczową rolę odgrywa też miłość.

Nieznajomy z kościoła to młody mężczyzna w wojskowym płaszczu i z wąsami, którego Felicja zauważa podczas mszy. Jest wysoki, szczupły i emanuje godnością i siłą. Mimo że początkowo ginie w tłumie, to właśnie za nim najwyraźniej tęskni, gdy podejmuje ryzyko w służbie dla Polski. W książce pojawia się też Bronek, a relacja między nim a Felicją jest piękna i romantyczna. Tworzy on ciekawy kontrast z wątkiem patriotycznym.

To właśnie te złożone i prawdziwe relacje tworzą tę historię tak autentyczną. Być może również inni mieszkańcy wspomnianej w recenzji kamienicy (pszczelego roju) oraz postacie historyczne, którymi autorka wzbogaciła swój świat, tworzą ten niesamowity klimat.

Styl pisania jest lekki, ale nie płytki – czyta się jednym tchem.

🎯 Dla kogo? Dla każdego, kto szuka książki nie tylko o miłości, ale przede wszystkim o odwadze – tej najtrudniejszej, codziennej. Spodoba się fanom wzruszających historii z życiowym pazurem i czytelnikom, którzy cenią sobie bohaterów z krwi i kości.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS