Milczenie

Dawno nie czytałam czegoś tak słabego!

1. Pomysł wydaje się niezły i początkowo historia wciąga, ALE:

2. ZA DUŻO SŁÓW! Przypadkowych, niepotrzebnych. Autor w w wypowiedziach swoich bohaterów tłumaczy rzeczy oczywiste, a często zupełnie niepotrzebne,

3. przez to dialogi są sztuczne aż zęby bolą! Nikt np rozmawiając z kolegą z pracy nie objaśnia mu jak działa mózg człowieka, a do tego te wyjaśnienia są strasznie naiwne i zdradzają małą wiedzę Autora, albo oznaczają, że uważa on swoich czytelników za nieprzygotowanych na prawdziwą wiedzę.

4. NIE DA SIĘ POLUBIĆ plastikowej postaci głównego bohatera, który zachowuje się niespójnie, dziwnie i głupio. Np podczas rozmowy z nauczycielką syna gra w kretyńską gierkę na telefonie. Syn cierpi na ADHD i znów - nieznośny wykład zupełnie niepotrzebny, a cały wątek NIJAK nie łączy się fabułą i poza tym wykładem Autor do tematu nie wraca.

5. W dziwnych momentach Autor przypomina sobie, że pisze o policjantach i nagle - w nieuzasadnionych chwilach pojawiają się serie przekleństw, a tam gdzie byłyby nawet zrozumiałe - na ma nawet "psia krew"

6. Główny bohater - policjant z doświadczeniem jest wkurzający, nieprzewidywalny i sztuczny do bólu. Bo niby dlaczego nagle rzuca telefonem, rozwalając go doszczętnie (dalszego ciągu wątek nie ma...), albo stawia samochód na zakręcie, siedzi na chodniku i ma gdzieś, że tarasuje ruch.

7.JĘZYK jest NIEPORADNY, a czasem trąci grafomanią: "Silnik samochodu wył jak schowany pod maską potwór. Jaguar zmienił się w rozwścieczonego dinozaura, który pędził w kierunku swojej ofiary" ... ?!

8. Wszystkie postaci są sztuczne, zachowują się dziwnie, podejmują irracjonalne decyzje i w zasadzie nie można w ŻADNEJ rozpoznać jakiegoś charakteru. Część postaci - w tym żona i syn głównego bohatera to tylko "ozdóbki", jak tandetne bibeloty mające ocieplić brzydkie wnętrze - tu mają "uczłowieczyć" tego "Piotrusia-Pana, który bawi się w policjanta (upaja się tym!), a jest niedojrzały, rozchwiany , nierealny do bólu.

9. Cała historia - choć na pierwszych stronach zapowiadała się nieźle, jest strasznie naiwna, niespójna, a zakończenie tak pokręcone, że aż śmieszne.

Miałam ochotę rzucić tą książką wielokrotnie, bo już po 50 stronach się męczyłam i wiedziałam, że to stracony czas, ale dałam jej szansę ... niepotrzebnie.

Jedna korzyść: wiem, że to była jedyna książka tego Autora jaką przeczytałam. A jej jakością jestem tak zażenowana, że natychmiast trafia na booking cross

Książka od początku do końca trzyma w niepewności i nie pozwala domyślić się kto popełnił te straszliwe zbrodnie.... Majstersztyk! Mistrzostwo! Zakończenie wbija w fotel. Autor umiejętnie wplótł w fabułę wszystkie istotne informacje i zażyłości między bohaterami. Nie było momentu w którym człowiek był zagubiony ilością informacji i postaci. Wszystkie trybiki do siebie pasują. Genialna historia.

IG: book_szpanerka

Hubert Hender to autor dwóch cykli kryminalnych, z których drugi z pewnością zamknięty nie jest (na moment pisania tej opinii, tj. początek czerwca 2023). Jest to cykl z podkomisarzem Filipem Krauze i aspirantem Igorem Fijałkowskim, który w 2020 roku otworzyła książka „Milczenie”. Trzy lata później, przy okazji premiery tomu trzeciego pt. „Potwór”, książka ukazała się ponownie w nowej szacie graficznej. I ja się z tego cieszę, bo była to dla mnie doskonała okazja, by w końcu się z cyklem zapoznać! Muszę przyznać, że mój nos czytelniczy po raz kolejny mnie nie zawiódł, książka okazała się przyzwoitym współczesnym kryminałem, który wpisuje się w ramy gatunku, a i zaskakuje kilkoma wątkami – szczególnie jednym, tym o synu Filipa, który cierpi na ADHD. Ten wątek jest solidnie opisany, mimo że przecież znajduje się na dalszym planie, wątek potrzebny, bo mam wrażenie, że w literaturze nie pojawia się za często, a autor uświadamia nam, jak trudno funkcjonuje się dzieciom z tym zaburzeniem, jak i ich rodzicom. Ale teraz już o kryminale – intryga poprowadzona jest sprawnie, toczy się w małej miejscowości położonej w Dolinie Kłodzkiej. To zamknięta społeczność, która uważa, że problemy muszą rozwiązywać sami. I tak dochodzi tam do zbrodni tak makabrycznej, że żaden ze śledczych jeszcze nigdy nic takiego nie przeżył. Jak dla mnie opisy tej zbrodni były niepotrzebnie aż tak makabryczne, jednak ja nie należę do fanów krwawych kryminałów. Poza tym śledztwo toczy się dobrym rytmem, jest miejsce na poważne długie przesłuchania, jak i na dynamiczną akcję. Wszystko ładnie się zgrywa, zagadka jest całkiem ciekawa, więc całość wypada dobrze. Myślę, że to fajny początek serii! Nie jest to może nic bardzo innowacyjnego, ale kryminał, z którym miłośnicy tego gatunku na pewno spędzą dobrze czas.

Zanotujcie sobie – Hubert Hender jest pisarzem, po którego książki warto sięgnąć. Czytałem jego wcześniejsze kryminały i oniemiałem. Są po prostu fenomenalne. A najnowsza seria autora to doskonały, mroczny kryminał, który przypadnie do gustu miłośnikom gatunku. To historia, która nie tylko wciąga nas w wir prowadzonego śledztwa, lecz zaprasza do małej, zamkniętej społeczności. „Filip Krauze i Igor Fijałkowski” to seria zasługująca na uznanie, na najwyższe noty, a co za tym idzie na umieszczenie jej na honorowym miejscu NIK – Najlepszych Interesujących Książek.

„Milczenie” to pierwsza część tego cyklu. Wraz z jego bohaterami weźmiemy udział w śledztwie, które maksymalnie skoncentruje naszą uwagę. W momencie, gdy dowiemy się o morderstwie dokonanym w jednym z dolnośląskich lasów, nic innego nie będzie miało znaczenia. Tylko to, aby jak najszybciej dowiedzieć się, kto zabił dwóch mężczyzn. Morderca cechuje się brutalnością, z którą prowadzący śledztwo Filip Krauze nie spotkał się jeszcze w swej dotychczasowej pracy w kłodzkiej policji. Wszystkie tropy prowadzą do małej miejscowości, w której wszystko owiane jest nie tylko mgłą, lecz tajemniczością lokalnej społeczności. Co takiego skrywają jego mieszkańcy? Czy znają mordercę? Czy jest on wśród nich? Czego się boją? Te i wiele pytań krążyły w mojej głowie, dlatego czym prędzej dążyłem do odkrycia prawdy. Każda kolejna strona prowadzi nas przez mglistą i mroczną historię, która elektryzuje nasze czytelnicze emocje.

Hubert Hender zachwycił nie tylko intrygującą historią, lecz również sposobem jej poprowadzenia, umiejscowienia w małej miejscowości. Taki klimat jeszcze bardziej potęguje nasze emocje, sprawia, że w pewnym momencie zatrzymujemy się, by oczami wyobraźni znaleźć się w opisywanych miejscach. A to jest jak najbardziej możliwe, ponieważ autor swym niepowtarzalnym i niemożliwym to skopiowania stylem sprawił, że z łatwością odnalazłem się w roli śledczego, który wraz z Krauzem i Fijałkowskim dążył do schwytania brutalnego mordercy.

„Milczenie” to pierwsza część cyklu „Filip Krauze i Igor Fijałkowski”, którą polecam Waszej czytelniczej uwadze. Również druga część pt. „Fałsz” budzi moją nieskrywaną ciekawość. Co najważniejsze za kilka dni ukaże się trzecia odsłona z ich udziałem pt. „Potwór”. A z tego, co autor pisze, na swoim facebookowym profilu, czwarta część to kwestia najbliższej przyszłości. Zatem drodzy miłośnicy kryminałów czeka nas prawdziwa czytelnicza uczta. Bierzcie i czytajcie.

Książka „Milczenie” ukazała się nakładem Wydawnictwa Bukowy Las

Cug na wszelakie kryminały nadal trwa! A jak do tego wszystkiego pojawia się powieść, która obsadzona jest nie tylko w dolnośląskim, ale i społeczności jaką znam bardzo dobrze to już w ogóle klękajcie narody! I tak właśnie zrobił pan Hubert Hender z „Milczeniem” - obsadził historię tak, że chwilami myślałam sobie, kurczę, ależ to prawdziwe!

Jak już wspomniałam całość dzieje się w małej miejscowości gdzie żyje ściśle zamknięta społeczność – na pewno znacie takie miejsca na ziemi, gdzie każdy każdego zna, a co by się nie działo to nic nie wychodzi poza kręg zainteresowanych, obcy są faktycznie traktowani jak intruzi, ale właśnie takie wsie i miejsca na ziemi zawsze mają najwięcej tajemnic (sama żyję w takiej okolicy – Mysłakowice - i nawet tutaj są ściśle określone zasady). Fabuła rozpoczyna się podwójnymi zwłokami braci bliźniaków, które są mocno przyprawiające o mdłości. A przecież chłopcy byli pracowici i nikomu krzywdy nie wyrządzili. I niby nie ma tutaj nic zabójczego (ooops! dobór słów to mi akurat wyszedł), gdyby nie fakt, że jak na lokalnych ludzi przystało nikt nie chce nic mówić, a poszlak jest na lekarstwo, no i co za tym idzie, przychodzi punkt, który stawia naszego komisarza Filipa pod ścianą.

Zdecydowanie jesień sprzyja mojej miłości czytania takiej literatury. Z zapartym tchem pragnęłam dowiedzieć się, co tam się stało i jaka tajemnica zaskoczy mnie tak, że wyrwie mnie nie tylko z butów, ale i ze skarpet. Napięcia nie brakuje, język Autora jest idealnie dopasowany do opowieści, lekki i przyjemny, taki z dreszczykiem, a do tego całość jest obsadzona tak jak lubię. Nie ma nic też dziwnego, że takie dochodzenia wprawiają mnie w euforię, bo zawsze kojarzą mi się z Agathą Christie, która (dla mnie) jest klasyką tego rodzaju.

Pan Hender odwalił kawał roboty przy „Milczeniu”, a żeby mało było, sprawdziłam co kryje się pod innymi tytułami i okazało się, że nawet jest powieść obsadzona w znanych mi również Piechowicach! Jak ja to mogłam ominąć? Na pewno będę podążać krokami pana Huberta, ale też cieszę się, że zostawił poniekąd otwarte zakończenie, które delikatnie sugeruje, że możemy spodziewać się ponownego spotkania z podkomisarzem Krauze.