Milcząca dusza. Dziennik Elżbiety Leseur

"Za życia - mimo że żyłyśmy tak odmiennie - i po śmierci była mi Elżbieta jedną z przyjaciółek, o których myślałam i myślę najczęściej. Istnieją osoby będące światłem, ku któremu zwracają się ci, którym światło potrzebne jest do życia!"

Znacie postać Elżbiety Leseur? Ja niestety do tej pory nie wiele o tej kobiecie wiedziałam. Piszę - niestety , ponieważ odkrywając jej życiorys mogę śmiało powiedzieć, że każdy powinien ją poznać. Jestem zachwycona jej osobą, którą poznałam dzięki cudownej książce "Milcząca dusza". Wstęp do niej i to dość obszerny, napisał mąż Elżbiety, Feliks, i już z jego wspomnień, oraz tych którzy ją znali wyłania się niesamowita osobowość, święta kobieta, której cierpienie i choroba nieodebrały uśmiechu, życzliwości, dobroci, i co najważniejsze miłości do Boga.

Feliks udostępnił dzienniki żony, które po jej śmierci otworzyły mu oczy na to, kim była, jak wspaniałą kobietę miał u swego boku. Elżbieta odkryła w nich swoje serce, swoją duszę. Jej myśli codzienne, które znajdziemy w tej części po dziennikach, ale i same wpisy z dzienników, są wspaniałą wskazówką jak żyć. Tak mogę powiedzieć w wielkim skrócie. Każdy wpis to ogrom inspiracji, które pomimo upływu lat, są wciąż aktulane, jeśli chodzi nie tylko o rozwój duchowy, ale i podejście do trudnych sytuacji, do trudnych ludzi. Bo przecież dziś wielu z nas, wierzących, musi mierzyć się każdego dnia z wrogimi nam środowiskami. Przykład życia Elżbiety pokazuje, że chrześcijanin wnosi w takie właśnie ciemne miejsca światło, które ogrzewa serca, niesie nadzieję, prowadzi do Boga.

Książkę czytałam jak zaczarowana, wciąż powtarzając sobie w myślach, jak to możliwe, że dopiero teraz ta wspaniała kobieta daje mi się poznać. Czemu do tej pory o niej nie wiedziałam. Smakowałam treść krok po kroku, dzień po dniu, bez pośpiechu. Bo tak należy czytać dzienniki Elżbiety. I powracać do nich. Jestem niesamowicie wdzięczna wydawnictwu, że książka pojawiła się na rynku i daje nam piękne świadectwo życia Elżbiety, ale też i jej męża, bo możemy tutaj przeczytać o jego drodze ku nawróceniu, właśnie dzięki żonie.

Polecam wam książkę z całego serca

Dziś przychodzę do Was z książką, która zmiotła mnie z przysłowiowej planszy i przyznać muszę, że jest to historia, która nie do każdego trafi. Uwielbiam czytać książki oparte na biografiach silnych i wyjątkowych kobiet. Wychodzę z założenia, że zasługują one, aby pamięć o nich nie zginęła, a przy tym stały się prawdziwymi autorytetami dla kolejnych pokoleń- szczególnie teraz gdy autorytety dzisiejszej młodzieży są (dość) mocno wątpliwe.

Chciałabym podzielić się z Wami moimi wrażeniami po poznaniu historii życia niezwykłej kobiety- Elżbiety Leseur- francuskiej mistyczki, Służebnicy Bożej Kościoła katolickiego.

Życie Elżbiety Leseur było naznaczone przeciwnościami losu, wielkimi tragediami, smutkiem, żałobą i chorobą. Jej mąż Feliks nie tylko deklarował się jako ateista, ale i aktywnie dążył do zniszczenia jej wiary. Pomimo tych wyzwań Elżbieta kochała męża i żarliwie się za niego modląc, składała wiele ofiar w jego intencji, cierpiąc w ciszy.

W tajemnicy prowadziła dziennik, w którym opisywała swą nie zawsze łatwą duchową drogę i dzieliła się swoimi spostrzeżeniami oraz mądrością płynącą ze studium nad Biblią.

Po jej śmierci dzienniki trafiły w ręce Feliksa, który przeszedł długą drogę ku przemianie i całkowitemu nawróceniu i ostatecznie został katolickim księdzem... Amy dzięki niemu możemy poznać niezwykle intymne zapiski jego żony (Elżbieta, nie chciała wydawać tych dzienników, planowała je spalić przed śmiercią).

"Milcząca dusza..." to książka dla mnie trudna, a zarazem poruszająca najczulsze struny i momentami rozdzierająca serce na tysiące kawałków. Trudno jest mi ją ocenić, odnoszę wrażenie, że nawet nie mam do tego prawa. Podchodziłam do niej kilkukrotnie, nie dałam rady przeczytać jej "na raz". Pełna jest ona cierpienia, nieutulonej tęsknoty, na szczęście dla równowagi także pięknej wielowymiarowej miłości, która jest tuż obok...mimo wszystko. Ból i nadzieja. Cierpienie i wiara. Zniechęcenie i walka. Miłość i... strata. Gra przeciwieństw, w której w moim odczuciu nie ma zwycięzców.

Czyta się ją z wielkimi emocjami, momentami z całkowitym niezrozumieniem dla sytuacji i postępowania poszczególnych osób, wzruszeniem, łzami w oczach i niedowierzaniem- momentami łapałam się wręcz za głowę (czytając, jak bardzo prosi, w ramach ofiary, o więcej cierpienia dla siebie, by nawrócić duszę męża).

Mimo to jej zapiski są głębokie i w jakiś sposób pokrzepiające. Otulają, pocieszają i dają nadzieję każdemu, kto tej nadziei poszukuje. Zachęcają do refleksji nad własnym życiem, wskazują drogę, pocieszają, ale i zachęcają do zmian.

Książka podzielona jest na osiem rozdziałów. W moim odczuciu jest to doskonałym zabiegiem, bo po pierwsze jest ona bardzo przejrzysta, a po drugie dużo łatwiej jest odnaleźć wybrany fragment, do którego chcielibyśmy powrócić, bo to, że czytelnik będzie do niej wracał, jestem stuprocentowo pewna.

Bardzo się cieszę, że mogłam poznać te dzienniki. Zmieniły coś we mnie, wiele pokazały, otworzyły oczy na prawdę, która tak bardzo dziś się gubi a zalewie nieistotnych żali, pretensji i złości...

Czy polecam?

Zdecydowanie. Jest to książka, którą powinien przeczytać każdy (nie tylko katolicy), bo każdy znajdzie tu przesłanie dla siebie. Zaznaczyć trzeba, że dużo jest tu o wierze, ale równie dużo o ogólnie pojętym światopoglądzie.

„Milcząca dusza” to dziennik Elżbiety Lesseur, francuskiej katoliczki żyjącej na przełomie XIX i XX wieku. Z niezwykle głęboką relacją z Bogiem, a niestety z mało chrześcijańskimi relacjami w życiu. Jej egzystencja sprowadziła się do przebłagania za nawrócenie swojego ukochanego męża, a za jej życia prominentnego ateisty, z wrogiego Kościołowi środowiska. Dość krótkie życie wypełnione cierpieniem duszy, ale też ciała (Elżbieta zmarła na raka piersi), ofiarowywała w pełni za „ukochane duszyczki”. Starała się nie rozmawiać o wierze a nią promieniować. Nie pokazywać swojego cierpienia i trudności, a w pełni je poświęcić za innych.

I tak, jak dowiadujemy się ze wstępu, po śmierci Autorki, jej Mąż postanowił wydać w formie książki jej zapiski. Ta pozycja składa się z przedmowy męża, przewodnika duchowego i wreszcie dwóch Dzienników, Myśli codziennych i Testamentu duchowego dla męża.

Lektura tej książki to jest spotkanie z miłosierną mądrością. Elżbieta nigdy nie planowała zapiskami się dzielić (chciała je nawet spalić przed śmiercią), a więc są to intymne myśli, kierowane tylko do Boga. Wiele jest do wyciągnięcia dla samego siebie. Zupełnie inna perspektywa niż ta, którą ofiaruje świat, ale też ten stereotypowy katolicyzm.

Na pewno będę wracać do tej lektury. Wydaje się, że za każdym razem podniesie ona na duchu w inny sposób, otworzy kolejną klapkę na umyśle. Jest to lektura do delektowania się, nawet nie powinno się jej pochłonąć na raz. Z każdą myślą trzeba się oswoić i zastanowić jak można odnieść do własnego życia.

Przy tym wiele z zapisków powtarza się w różnych formach, pokazuje że praca nad samym sobą trwa, pociesza w trudnościach i mozole codziennych spraw.

Polecam wszystkim katolikom!