Milaczek. Dobre myśli. Tom 1

Książka taka jak być miała. Lekka i przyjemna. Wciągająca tak bardzo, że jak się zaczyna to trzeba ją skończyć w tym samym dniu ( nocy) a na dodatek od razu chce się czytać cześć drugą. Barwne postaci i język, który bawi. Śmiałem się głośno...nie obyło się bez pytań rodziny o stan umysłu.

Polecam każdemu kto chce się zwyczajnie po ludzku rozbawić. Bez patosu i górnolotnych zwrotów.

Prawdziwe "Dobre Myśli". Ciepła opowieść o zwyczajnym i niezwyczalnym życiu, sile przyjaźni. Klimatyczna książka , która pofrafi poprawić nastój w gorszym dniu.

Przezabawna książka Magdaleny Witkiewicz. Niestety wystarczy tylko na jedno popołudnie, bo po pierwsze trudno się oderwać, a po drugie czyta się z lekkością i przyjemnością. Perypetie Mileny nadają się na film nie gorzej niż słynnej Bridget Jones. Świetna na poprawę humoru. Polecam.

„Milaczek”- Magdalena Witkiewicz

Jest to powieść lekka, z humorem..

Mileczek czyli Milena -30 letnia dziewczyna która stara sie walczyć z dodatkowymi kilogramami.. i szuka prawdziwej miłości.

Ciocia Zosia – osoba mila, ma pełno pomysłów, nie można sie z nią nudzić..

Bachor- czyli 7letnia Zuza.. - urocza dziewczynka o blond loczkach i spodniach moro...ogrywa wszystkich w pokera...

czyli 3 kobiety w różnym wieku i pies arystokrata Parys Antonio – który je wszystko co napotka...

relaks zapewniony...

ide czytać część 2.

[Adres usunięty]

Po twórczość Magdaleny Witkiewicz zawsze sięgam bez zastanowienia i tylko raz byłam nieco zawiedziona podczas lektury "Ósmego cudu świata". Jednak każda inna książka autorki wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, dlatego od długiego czasu przymierzałam się do poznania cyklu 'Dobre myśli'. Kiedy został ON wznowiony, doszłam do wniosku, że czas najwyższy nadrobić zaległości.

Milena, nazywana Milaczkiem, jest kobietą, która nie potrafi znaleźć szczęścia w miłości, a potrzebuje jej jak ryba wody. Być może jest to właśnie powód jej samotności, bo jak wiadomo - im bardziej czegoś pragniemy, tym ciężej nam to osiągnąć. Kiedy jednak już się zakochuje, to na zabój, totalnie nie widząc niepokojących sygnałów...

Losy Milaczka bardzo mocno przypominają mi sławną Bridget Jones, którą znają już chyba wszyscy. Przyznam szczerze, że tą drugą darzę ogromną sympatią, jednak teraz w moim sercu pierwsze miejsce zajmuje Milena. Owszem, jej nieporadność życiowa, lekkomyślność oraz częste marudzenie potrafią wytrącić z równowagi, ale jest ona w tym wszystkim tak urocza, że jestem w stanie jej wszystko wybaczyć.

Ta książka przedstawia paletę niezwykle ciekawych postaci - począwszy od cudownej Zofii Kruk, mocno stąpającej po ziemi i korzystającej z życia, nie bacząc na osiągnięty wiek. Bachor będący niezwykle inteligentną oraz zaradną dziewczynką o dobrym sercu. Jej ojciec poszukujący miłości, co nie jest łatwe, gdy córce nie odpowiada żadna kandydatka. Nawet starania Violetty o to, aby Milena nie związała się z jej bratem, były tak zabawne, iż nie mogłam znielubić jej do samego końca. Wisienką na torcie jest pies Parys Antonio, który mimo swojego rodowodu i arystokratycznych potrzeb, pożera wszystko, co znajduje się w zasięgu jego wzroku oraz węchu.

Zdecydowanie nie jest to seria z tych poważnych i skłaniających do myślenia. Przy tym nie jest tak łatwo trafić na naprawdę zabawną historię, która nie wymusza na nas uśmiechu, ale doprowadza do niego samoistnie. Jeśli takowej szukacie, to z czystym sercem polecam "Milaczka" i zapewne kolejne tomy, bo jeżeli są utrzymane w podobnym klimacie, to zapowiada się uczta literacka na odstresowanie po ciężkim dniu.