Migracje

Książka pod wieloma względami wyjątkowa. Poprzez główną bohaterkę i jej mroczną historię w połączeniu z światem, który zmierza ku zagładzie, w którym życie morskich zwierząt, ptaków czy ssaków zanika.

Franny zafascynowana światem ptaków, postanawia nawiązać znajomość z kapitanem statku i wraz z jego załogą wyruszyć w ostatnią podróż śledząc migracje ptaków. Informuję załogę o tym, że prowadzi badania na własną rękę dotyczące wymierającego gatunku rybitw popielatych. To taki haczyk, gdyż za wszelką cenę chce znaleźć się na statku, wyruszyć w podróż swojego życia..

Zadziwiające dla mnie było jak szybko zyskała ich sympatię, w jak naturalny sposób weszła do ich otoczenia, jak szybko się przed nią otwierali. Zaakceptowali pomimo jej odmienności i sekretów, które przed nimi skrywała.

Dwa różne światy załoga, swoimi wyprawami zanieczyszczająca oceany, podążająca za połowem, który z każdym dniem zanikał, z drugiej strony Franny oddana życiu zwierząt, zakochana w oceanach.

Fabuła książki odbywa się dwutorowo, na statku i poza nim gdzie powroty do przyszłości Franny ukazują jej zagubienie, nieustanne poszukiwania, destrukcję czy odnalezienie bratniej duszy, która dała jej możliwość wyjścia z mroku.

Gdy obraz historii zaczyna się kształtować, gdy następuje składanie go w całość, przebija się przez niego wachlarz emocji, który dość mocno na mnie podziałał. Historia z tych, które na długo pozostają w pamięci.

W tle historii dzieją się nieodwracalne zmiany dotyczące ocieplenia klimatu czy wymierania ostatnich gatunków zwierząt.

To taka wizja, której nie chciałoby się doświadczyć.

Ta książka jest też o tym jak dwoje oddanych sobie ludzi, zakochanych, mających wspólną idee walczy o wzajemną miłość o życie własne jak i o życie na ziemii ostatnich gatunków zwierząt.

Człowiek z każdym rokiem coraz mocniej ingeruje w przyrodę, niszcząc ją bezpowrotnie i sprawiając, że coraz więcej gatunków roślin i zwierząt jest zagrożonych wyginięciem, albo już wyginęło. Badacze starają się uratować te, które uratować można, choć niestety często przypada im po prostu rola obserwatorów smutnego procesu zniknięcia gatunku.

Franny Stone jest prawdziwą specjalistką od ptaków i ich wędrówek. Ta miłość do nich ma wiele wspólnego z jej niespokojną naturą, która zmusza ją do nieustannej wędrówki, do ciągłej zmiany miejsca, a także do pozostawiania wszystkiego za sobą. Być może dlatego, że sama wciąż doświadczała straty, uczyniła z niej swój sposób na życie. Nigdy nie poznała swojego ojca, a matka odeszła od niej, kiedy była jeszcze dzieckiem. Odesłana z Irlandii do Australii przebyła długą drogą, dokładnie tak, jak robią to ptaki. U boku babki nie zaznała prawdziwego szczęścia, dowiedziała się jednak, kim był jej ojciec. Choć wielu z nas wolałoby takiej prawdy nie poznać…

Z Australii przebyła długą drogę, by znaleźć się na Grenlandii, w miasteczku Tasiilaq, gdzie cumuje statek rybacki kapitana Ennisa Malone. Franny pragnie przekonać mężczyznę, by pomógł jej w realizacji życiowej misji: chce odnaleźć ostatnie na świecie stado rybitw popielatych i wyruszyć wraz z nimi w drogę. Rybitwy lecą z Arktyki na Antarktydę i śledzenie ich lotu jest pragnieniem kobiety, choć niemal graniczącym z szaleństwem. Franny wie jednak, że to prawdopodobnie ostatnia kolonia tych ptaków na świecie i przewiduje się, że będzie to również ostatnia ich migracja przed śmiercią.

Ennis, nękany swoimi demonami zgadza się na tę szaleńczą eskapadę. Kieruje nim pragnienie Złotego Połowu, czyli schwytania białego wieloryba, ale tak naprawdę po prostu pragnie zdobyć pieniądze. To warunek, który musi spełnić by odzyskać dzieci, pragnie bowiem osiąść na stałym lądzie i zając się swoimi córeczkami. Nie jest jednak to takie łatwe wobec coraz większych problemów z dostępnością ryb, a także licznymi protestami obrońców praw zwierząt. Jednak decydując się na zabranie Franny na pokład nie wie, że kobieta skrywa niejeden sekret i może stać się zagrożeniem dla pozostałych członków załogi.

My te tajemnice poznajemy dzięki retrospekcji, bowiem powieść pt. „Migracje” odbywa się na kilku planach czasowych. Autorka, Charlotte McConaghy zadbała jednak o to, by ta prawda nie ujawniła się nam zbyt wcześnie, umiejętnie prowadząc akcję, stopniując napięcie i sprawiając, że zastanawiamy się nieustannie, co takiego wydarzyło się w życiu Franny, że nie jest z ukochanym mężem, wykładowcą uniwersyteckim, że miewa zaniki pamięci, lunatykuje, trafiła do więzienia oskarżona o zabicie dwóch osób, a także, że podróż ta ma być jej ostatnią…

Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca książka to jedna z najpiękniejszych powieści, które czytałam. Wzbudzi zachwyt nie tylko u miłośników romansów, bo to tak naprawdę nie romans jest głównym tematem książki, a także u obrońców praw zwierząt, ekologów, ornitologów. Zapisze się jednak przede wszystkim w pamięci tych, którzy poszukują w książkach subtelności, którzy pragną obcować z pięknem słowa, mistrzowsko prowadzoną akcją oraz doskonale wykreowanymi bohaterami. Choć postaci jest niewiele, to każda z osób – głównie członków załogi kutra – ma do opowiedzenia własną historię. Tylko nieszablonowi, przegrani albo wręcz przeciwnie – bardzo odważni ludzie, mogą zdecydować się bowiem na to, by wieść takie życie.

„Migracje” są jedną z tych lektur, którą pamięta się przez całe życie, ale do której się też wraca. Wiele tu bowiem niedopowiedzeń, wiele wniosków należy wyciągnąć samemu, dlatego do lektury konieczna jest uważność. Dzięki niej zaś jeszcze mocniej możemy zanurzyć się w niezwykłej atmosferze powieści. I jeszcze bardziej docenić talent pisarski autorki.

Wspaniała, poruszająca powieść o sile przetrwania, dzikości natury i pięknie otaczającego nas świata i nas samych.

Pełna bólu, wypełniona emocjami, pięknem duszy, wspaniałością przyrody , dzikością natury i niesamowitą chęcią przetrwania.

Oniryczna, jak marzenie senne. Mroczna , jak tylko nasza ludzka natura. Wypełniona życiem, jak przyroda.

Napisana cudownym językiem, przez tą książkę dosłownie się płynie , tak jak główna bohaterka płynie przez Ocean szlakiem rybitw szarych od Arktyki po Antarktydę.

Tej powieści nie można opisać jak zwykłą historię. To po prostu trzeba przeczytać.

Przyroda umiera. Człowiek jest bezlitosny. Każdego dnia giną ostatnie gatunki zwierząt, w tym ptaki, które Frrany Stone kocha od dziecka. Tą miłość dodatkowo rozbudza jej mąż Niall. Dla siebie, dla niego i dla reszty świata udaje się w niebezpieczną podróż, migrując razem z rybitwami popielatymi na drugi koniec świata. Nie jest to jednak tylko potrzeba wolności, ani chęć uratowania natury. Jest to także ucieczka przed mroczną przeszłością.

Bardzo podoba mi się opis okładki, który nie zdradza tego, co dzieje się w książce. Bardzo polubiłam Franny. Można by powiedzieć, że jest lekkomyślna, nie zważa na konsekwencje, nie dba o uczucia innych. Ona jednak jest wolna, żyje w symbiozie z sobą i naturą, która potrzebuje takich ludzi jak ona. Potrzebuje odważnych, niezłomnych osób, którego choć w drobnym stopniu przyczynią się do ratowania przyrody. Tutaj ta wizja jest przerażająca, brzmi jak przepowiednia. Już teraz co jakiś czas słyszymy o wymieraniu gatunków, o ratowaniu ostatnich żyjących istot, o globalizacji i globalnym ociepleniu. Już teraz możemy cofnąć się o krok i podzielić się planetą ze zwierzętami, które dla mnie mają do niej większe prawa. Nie robimy tego. Ludzka chciwość, chęć zysku, poczucie nieśmiertelności sprawiają, że każdego dnia niszczymy czyjś dom i jest to dom nic niewinnego zwierzęcia.

Autorka stworzyła pełną mrocznych tajemnic bohaterkę. Dzięki retrospekcjom krok po kroku poznajemy jej prawdziwą naturę. Franny jest "bezdomna", choć ma męża i dom. Nie jest w stanie jednak nazwać go swoim miejscem na ziemi. Całe życie szuka prawdy o sobie. Czuje się inna, osamotniona, a szczęście daje jej tylko ocean.

Książka jest świetnie przetłumaczona. Dzięki temu czytelnik czyta z zapartym tchem nawet o łowieniu rób, co standardowo kompletnie mnie nie interesuje. Wpisałabym ją nie tylko w literaturę piękną, ale też w książkę przygodową. Pozycja jest wielowątkowa, porusza wiele różnych tematów. Rozdziały są krótkie, a sama fabuła bardzo spójna i ponadczasowa. Liczę jednak na to, że jej scenariusz się nie ziści.

Dziękuję @wydawnictwoczarnaowca za egzemplarz.