"Apetyt na Paryż" A.J. Liblinga to książkowy pean na cześć jedzenia i wspaniałej epoki fin de siecle. Książka porwie czytelników w humorystyczną podróż, w której główną rolę odgrywają znakomite jedzenie i paryska cyganeria artystyczna.
Liebling był uwielbianym w towarzystwie gawędziarzem, który błyszczał w każdej rozmowie swoją erudycją i umiłowaniem do przyjemności w życiu. Te znajdował przede wszystkim w jedzeniu, a na kartach książki pojawiają się coraz wspanialsze potrawy pochłaniane przez autora.
Pod pretekstem studiów na Sorbonie w dwudziestoleciu międzywojennym odbywał staż w paryskich restauracjach, utwierdzając się w przekonaniu, że w życiu sens mają tylko dwie rzeczy, a mianowicie jedzenie i miłość. Kiedy lekarze odkryli wpływ tłustych posiłków na ludzką wątrobę, wielkie uczty chyliły się ku końcowi. Ale również historia i wielka polityka miały stopniowo zmieść z powierzchni znany do tej pory świat. Książka ta jest nietypową i hedonistyczną podróżą do nieistniejącego już Paryża.
O autorze
A.J. Liebling był amerykańskim dziennikarzem współpracującym z "The New Yorkerem" . Jego teksty ukazywały się w tej gazecie od 1935 roku do jego śmierci w latach sześćdziesiątych. Zasłynął jako twórca aforyzmu "Wolność prasy należy do tych, który ją posiadają". Do znanych książek jego autorstwa należą "Normandy revisited", "Chicago: The second city", "The road back to Paris" oraz "Back where I came from".
O czym opowiada książka "Między posiłkami. Apetyt na Paryż" i jaki ma klimat?
"Między posiłkami. Apetyt na Paryż" to literacka podróż po świecie francuskiej gastronomii oraz klimacie Paryża lat dwudziestych. Autor łączy w niej pasję do jedzenia z nostalgicznym obrazem miasta, które pamiętają Hemingway czy Stein. Czytelnik znajdzie tu barwne opisy uczt, sarkastyczny humor oraz wnikliwe obserwacje społeczne tamtego okresu. To idealna lektura dla osób szukających czegoś więcej niż tylko suchych faktów historycznych.
Czy ta pozycja jest typową książką kucharską z przepisami?
Publikacja ta nie zawiera żadnych przepisów kulinarnych, lecz skupia się na barwnych opisach konsumpcji i kultury stołu. Zamiast instrukcji gotowania, A. J. Liebling serwuje czytelnikom eseje o sztuce jedzenia i atmosferze paryskich restauracji. Autor koncentruje się na emocjach, smakach i historycznym tle odwiedzanych miejsc. Jest to pozycja biograficzno-literacka, a nie praktyczny poradnik kuchenny.
W jakim okresie historycznym osadzona jest akcja wspomnień A. J. Lieblinga?
Wspomnienia zawarte w tym tomie koncentrują się głównie na latach 1926-1927 oraz schyłku epoki fin de si?cle. Liebling opisuje Paryż zmęczony po I wojnie światowej, ale wciąż zachowujący swój unikalny, dekadencki urok. Tekst oddaje hołd czasom, w których biesiadowanie było stylem życia, a nie tylko zaspokajaniem głodu. Lektura pozwala poczuć atmosferę dawnej Francji sprzed ery nowoczesnych diet i restrykcji zdrowotnych.
Jakim językiem posługuje się autor i czy lektura jest przystępna?
Autor posługuje się stylem gawędziarskim, pełnym inteligencji, erudycji oraz błyskotliwego, lekko złośliwego humoru. Mimo wysokiego poziomu literackiego, książka pozostaje przystępna i wciągająca dzięki lekkości pióra legendarnego dziennikarza "New Yorkera". Liebling unika nudnego wykładu na rzecz żywych anegdot i osobistych doświadczeń. To świetny wybór dla czytelników ceniących wysokiej jakości prozę wspomnieniową.
Dla kogo książka "Między posiłkami. Apetyt na Paryż" będzie nieodpowiednim wyborem?
Publikacja ta może nie przypaść do gustu osobom szukającym rygorystycznych porad dietetycznych lub współczesnego podejścia do zdrowego żywienia. Autor z dumą opisuje spożywanie ogromnych ilości mięsa i alkoholu, co stoi w sprzeczności z dzisiejszymi trendami fit. Czytelnicy oczekujący wartkiej akcji lub tradycyjnej fabuły również mogą czuć się zawiedzeni jej esejistyczną formą. Pozycja ta nie jest polecana dla wegetarian wrażliwych na opisy tradycyjnej, krwistej kuchni francuskiej.
