Między nami pingwinami

Należę do osób, które bardzo lubią wszelkiego rodzaju zwierzaki (no dobra, może pomijając pająki)! Więc, w momencie, kiedy Wydawnictwo zaproponowało mi książkę o pingwinach... wiedziałam, że muszę się zgodzić. A czy było warto?

No i właśnie: pingwiny. Odwieczne pytanie o ich kolana, które oczywiście mają, mimo iż nie wygląda na to. A z tej książki powinniśmy się dowiedzieć, według opisu, że są urocze, niezdarne, potrafią się między sobą komunikować, a nawet mają łaskotki! Nic słodszego, prawda?

I tutaj padło pytanie już nie od jednej osoby: czy ta książka nie jest nudna? No bo co ciekawego można napisać o pingwinach i to na aż tyle stron? Otóż, nie jest nudna!

W momencie, kiedy zaczyna się czytać, to od pierwszej strony wiadomo już, że nie jest to naukowy bełkot, a cudowna opowieść przygodowa, w którą zagłębiamy się, by poznać bliżej te urocze stworzenia. Cóż, o kotach i psach pewnie widzieliście już mnóstwo książek. Tych bardziej skupionych na behawiorystycznych elementach, ale także tych, w których te zwierzaki odgrywają główną rolę. Tutaj, jak najbardziej, pingwiny są w centrum uwagi, ale wierzcie mi, pochłonie Was ta książka bez reszty.

Okazuje się, że autor jest ornitologiem. Stąd, jak sięgniecie po tę książkę, dowiecie się bardzo dużo ciekawostek o pingwinach. Dla mnie to ogromna zaleta, bo ma być zabawnie, ale jednocześnie zimno, bo przecież tam, gdzie pingwiny żyją naturalnie jest po prostu zimno. Dowiedziałam się wiele o tych zwierzakach i wiem, że sięgnę po inne pozycje autora, bo myślę, że może być równie wesoło, ale także fascynująco.

Wydawnictwu Muza bardzo dziękuję za egzemplarz. Jak zwykle, okazuje się, że macie nietuzinkowe książki w swojej ofercie i ta jest absolutnie jedną z nich!

„Dla mnie Antarktyda wyznaczała pewien początek. Moim domem stała się jednak tylko na chwilę. Gdy zapadłem w sen, wiatr uniósł moje myśli ku prawdziwym mieszkańcom tego miejsca – ciekawskim, figlarnym i zaradnym pingwinom Adeli”.

Przedstawiam Wam dzisiaj książkę, która jest zapisem wyprawy na Antarktydę Noaha Styckera. Było zimno i śnieżnie.

Dwudziestodwuletni Noah Stycker zafascynowany ptakami od najmłodszych lat, otrzymał możliwość uczestniczenia w trzymiesięcznym badaniu pingwinów Adeli.

W swojej książce opisuje pobyt na pustyni lodowej. Niska temperatura, zamarzanie wszystkiego, brak możliwości wzięcia prysznica, jedzenie mrożonek (nie potrzeba nawet zamrażarki, aby je mrozić), spanie na lodzie, wszechobecny śnieg i zapach ryb... I oczywiście najważniejsza obecność pingwinów. Tak to mniej więcej wygląda. Dalibyście radę? Ja raczej nie. To, dlaczego Stycker pojechał? Jak to sam autor pisze - „…bo jestem nałogowym ptasiarzem”. No tak każdy z nas ma jakiś nałóg. Niektórzy na przykład książki.

Na okładce możne przeczytać, że jego znajomość ptaków dorównuje umiejętności posługiwania się słowem. I jest to całkowita prawda. Stycker pisze łatwo i przyjemnie. Daje czytelnikowi wiedzę o pingwinach, ale nie pcha jej na siłę, tylko umiejętnie nią operuje, co sprawia, że aż chce się ją dalej zdobywać. Dużo opisów pingwinów, warunków życia i samej Antarktydy i o dziwo nie jest to nużące. Świetnie się to czyta, chociaż nie ukrywam niektóre dialogi były troszeczkę sztuczne. Mogę nawet stwierdzić, że ma się ochotę przenieść tam na chwilę, by zobaczyć chociażby „Czarnulkę” czy „Blondyna”. Kim oni są? No cóż nie zdradzę.

Zwrócę jeszcze uwagę na okładkę, która bardzo mi się spodobała. Minimalistyczna, miętowa i napis, który cudownie się mieni.

Polecam!

8/10