Midnight blue

Mija dziesięć lat od momentu, kiedy Rowoon przeżył tragedię. Na jego oczach zginęła ukochana Maria, a on nie mógł sobie z tym poradzić. Dlatego postanowił opuścić rodzinne miasto w Korei i przeprowadzić się w zupełnie inne miejsce. Jego wybór padł na Pragę, to tam postanowił zacząć wszystko od nowa, zapomnieć i starać się żyć dalej. Niestety nie było tak, jak pragnął. Pomimo tego, że lata mijały, on nie zapomniał, nie pogodził się z jej śmiercią. Coraz bardziej zapadła się w sobie, ciągle cierpiąc i wspominając.

Pewnego dnia spotyka młodą kobietę, do złudzenia przypominającą Mari. Wie, że to nie jest możliwe, a jednocześnie jest przekonany, że to ona. Postanawia wrócić do Korei i odkryć prawdę. Powrót do przeszłości będzie bolesny. Co odkryje? Jaka okarze się prawda? Czy dobrze zrobi, „grzebiąc” w przeszłości?

Historia, jaką znalazłam w książce, była dość ciekawa, pełna sekretów i tajemnic. W mnie wciągnęła na tyle, że z ciekawością śledziłam wszystko, co się w niej działo. Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Czytało się ją dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły różne emocje.

Bohaterowie ciekawi, dość dobrze wykreowani. Nie mogę Wam zdradzić o nich nic więcej niż wyżej, powiem tylko tyle, że warto ich poznać naprawdę blisko.

„Midnight blue” to moim zdaniem ciekawa propozycja na jesiennozimowe wieczory. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Tym razem historia, która mnie nie przekonała. Nie była zła, nie trafiła jednak w mój gust. Myślę, że gdyby zyskała szerszy rozgłos to cieszyłaby się szerokim gronem fanów. Jest to bowiem historia, która trochę trafia w trendy kulturowe. Jest u nas sporo osób zafascynowanych kulturą koreańską, która jest tu szeroko opisywana, więc pewnie spodobałaby się wielu osobom.

.

Jeśli chodzi o kwestie techniczne to faktycznie może i znalazłoby się kilka drobnych nieścisłości, jednakże nie wpływały one rażąco na odbiór treści. Pomysł na historię też należy docenić, bo jest z pewnością oryginalny. Możliwe, że autorce zabrakło trochę doświadczenia i pewnie przy kolejnych książkach będą wszelkie kwestie jeszcze lepiej dopracowane. Czuć, że jest to debiut, ale jest również ciekawy i warty uwagi.

.

Jest to historia smutna. Opowiada o utraconej miłości i odnajdywaniu sensu w życiu. Można się również pokusić o stwierdzenie, że jest to analiza ludzkiej rozpaczy. Autorka bardzo wyraźnie zaznaczyła jakim bólem charakteryzowała się strata najbliższego. Jak długo, bo 10 lat może być odczuwany. I w końcu, że kiedy trafi się na właściwą osobę w swoim życiu i podąży za głosem serca można się z tej rozpaczy wyrwać.

.

Jest to historia osadzona głównie w Korei, widać że autorka zna, może pasjonuje się, tą kulturą. To wszystko działa na plus. Ja nie pałam miłością do tej kultury, jest dla mnie neutralna, więc chyba też dlatego nie poczułam tego czegoś. Historia jednak warta jest uwagi zwłaszcza osób, które tą kulturę kochają.

Nie ma nic piękniejszego, niż odnaleźć w tym ogromnym świecie bratnią duszę. Kogoś, przyciągnie cię niczym magnez i zrozumie cię jak nikt.

Tak Rowoon odnalazł Mari. Poprzez obiektyw aparatu. Potem już nie mógł się od niej oderwać. Aż do chwili, gdy jest świadkiem i śmierci, wtedy całuję go sens życia upada na kolana. Kiedy 10 lat później przypadkowo w tłumie miga mojej twarz, nie może pojąć sensu tego zdarzenia. Chcąc żyć wrócić do normalności, postanawia odkryć prawdę.

Historia Rowoona miesza ze sobą mnóstwo sprzecznych emocji i huśta nimi jak na karuzeli. Cudowne, rodzące się uczucie, pełne wzniosłych chwil, zachwytów, przeradza się w przerażenie i wszechogarniające, przytłaczające poczucie winy. Uczucie straty jest tak głębokie, że nie pozwala normalnie funkcjonować. I nagle pojawia się nadzieja, niczym flash aparatu, i twarz, oczy... Radość nie do opisania.

Oprócz burzy emocji, spotkamy tu też traumy, które doprowadziły do tragedii. Nastoletnia miłość, która powinna być beztroska, spotyka się ze stratą, bólem, cierpieniem i odrzuceniem rodziny.

Jest to książka warta uwagi, mówi o rzeczach ważnych w życiu młodych ludzi.

Tak jak Rowoon kocham fotografie. Uwielbiam to, w jaki sposób przywracają nam wspomnienia, związane z nimi emocje, odczucia. Pamięć ludzka jest ulotna, wiele zapominamy. Jedna fotografia potrafi odblokować zamknięte drzwi naszej pamięci i wspomnienia zalewają nas lawiną. Rowoon wychowywała samotnie mama, która wyobrażała sobie przyszłość syna tak, jak pokazują to liczne seriale. Chłopak z biednego domu, poprzez swoją ciężką pracę osiąga ogromny sukces. Marzenia jej syna są zupełnie inne. Kocha aparaty i zdjęcia, zatrzymanie ulotnej chwili w bezruchu. Poznanie Marie nadaje życiu Rowoona zupełnie inny kierunek. Jedno wydarzenie, któremu nie potrafił zapobiec sprawia, że musi opuścić dotychczasowe miejsce zamieszkania i starać się odnaleźć spokój w innej części świata.

Narracja prowadzona jest z dwóch perspektyw, gdzie poznajemy głównego bohatera Rowoona oraz Suzy. Opisane wydarzenia są oddalone od siebie czasowo, jednak stanowią determinantę tego, jak aktualnie wygląda życie bohaterów. Ogromnym sukcesem tej historii jest pomysł. Podobało mi się to, w jaki sposób autorka napisała książkę, jak przedstawiła emocje, które targały bohaterami. Każde z uczuć bohaterów jest doskonale widoczne dla czytelnika, który nawet nie wie kiedy, zaczyna współodczuwać z bohaterami. Fascynująca dla mnie była relacja Rowoona z matką, która z jednej strony ogromnie troszczyła się o syna i starała się zapewnić mu wszystko, co tylko mogła. Kiedy chłopak znika zostawiając tylko złożony z kilku zdań list, nie utrzymuje z nią kontaktu telefonicznego, jedynie przez lata wysyła listy, nie dostrzega w tym żadnej nieprawidłowości. Ogromnie zaciekawił mnie wątek kryminalny, który determinował cały przebieg akcji, o czym nie mieli pojęcia bohaterowie. Klimat historii jest dosyć mroczny, melancholijny. Rowoon i Suzy z pozoru należą do zupełnie innych światów, sami nie wiedzą, dlaczego tak a nie inaczej czują się w swoim towarzystwie. Kiedy odkrywają, że mają ze sobą więcej wspólnego niż mogło im się wydawać, sprawy przybrały niecodzienny obrót.

Uważam, że dopełnieniem całości było zakończenie. Z jednej strony wzbudziło u mnie ogromny smutek, jednak z perspektywy czasu wiem, że pasuje idealnie do całości. "Midnight blue" to książka, którą przeczytałam jednym tchem. Podobała mi się bardzo. Początkowo spodziewałam się czegoś innego, jednak z każdym kolejnym rozdziałem coraz bardziej chciałam czytać dalej, aby rozwikłać zagadkę związaną z Marie, życiem Suzy i Rowoona. Ta historia ma swój klimat i charakter. Im więcej o niej myślę oraz im więcej czasu od jej lektury mija, tym bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że jeszcze kiedyś wrócę do tej historii.

"Los już dwa razy złączył nasze ścieżki i wierzę, że da nam kolejną szansę. Nawet jeśli miałoby to trwać milion lat, zaczekam."

Muszę przyznać, że to jeden z najlepszych debiutów które czytałam nie tylko w tym roku.

Bohaterem książki jest Rawoon; młody, pełen pasji fotograf, który był świadkiem śmierci swojej przyjaciółki Mari. Po tym tragicznym wydarzeniu Rawoon wyjeżdża do Pragi, niestety zmiana otoczenia nie pomaga odzyskać mu równowagi psychicznej i zamiast żyć po prostu wegetuje.

Pewnego dnia dostaje zlecenie na wykonanie sesji zaręczynowej na moście Karola. Dziewczyna do złudzenia przypomina Mari. Czy to możliwe, że ona wcale nie zginęła tamtego dnia? Rawoon bez zastanowienia rzuca wszystko i wraca do Korei by odkryć co wydarzyło się dziesięć lat temu. Aby znaleźć odpowiedzi na nurtujące go pytania będzie musiał stawić czoła wielu przeciwnościom.

Midnight blue to piękna i bardzo smutna książka. Bohaterowie, nie tylko ci pierwszoplanowi, są świetnie wykreowani. Suzy i Rawoon są wielowymiarowi, pełni rozterek, obaw i targających nimi emocji. Emocji, które udzielają się czytelnikowi. Razem z nimi odczuwamy ból, brak nadziei ale również kibicujemy rodzącemu się między nimi uczuciu. Byłam bardzo pozytywnie zaskoczona z jaką dojrzałością i empatią autorka opisuje relacje międzyludzkie zarówno te nasycone miłością jak i te toksyczne. Mimo, że fabuła toczy się dość nieśpiesznie z ogromną niecierpliwością przewracamy kolejne kartki by odkryć tajemnice wraz z Rawoonem.

Midnight blue to prawdziwa perełka wśród literatury młodzieżowej. Piękna i bardzo dojrzała opowieść o miłości, stracie, depresji i walce o własne szczęście.