Michalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki

Charakterystyczna, charakterna i charyzmatyczna - taki obraz Michaliny Wisłockiej wyniosłam po obejrzeniu głośnego filmu z 2017 roku. Ekranizacja oczywiście rządzi się swoimi prawami i wymaga innego podejścia do przedstawianej historii, w tym obcięcia wielu wątków.

Chciałam się przekonać, jaki jest szerszy obraz sportretowanej bohaterki, dlatego gdy pojawiła się okazja przeczytania książki “Michalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki”, na podstawie której rzeczony film powstał, nie wahałam się długo. Przed Wami recenzja biografii Michaliny Wisłockiej autorstwa Violetty Ozminkowski.

🔶 “Michalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki” - recenzja 🔶

>>Życie jest jak głupia małpa, rzeczy śmieszne i strasznie smutne mieszają się razem i nie sposób je rozdzielić.Teraz moja praca. To ciężki kawałek chleba. Profesor Soszka jest strasznie wymagający, zaczęłam pisać moje nieszczęsne rzęsistkowe Waterloo. Wnioski wychodzą bardzo ciekawe. Bo usłyszałam przypadkiem, jak profesor chwalił moją pracę, ale ja słyszę tylko krytyki. Że babski styl, że najgorzej, jak się baby biorą do nauki, że moja głupota jest zastraszająca, że jak ktoś jest analfabetą i nie czyta literatury naukowej, to niech się nie bierze do prac naukowych. Przepisałam już pracę pięć razy i po każdej korekcie usłyszałam, że wszystko jest do [motyla nóżka].A te wszystkie najcudniejsze wspomnienia sprzed roku straszą mnie teraz jak upiory. [...] dziś złośliwy komar ukąsił mnie w ramię i zasyczał >>sssssssama, zzzzzznów

Historia Wisłockiej to gotoey materiał na film – nic dziwnego, że powstała ekranizacja biografii. W książce znajdziemy istny rollercoaster – z jednej strony wysokie wzloty, z drugiej bolesne upadki tytułowej „gorszycielki”. Skandale, którymi szokowała, mozolne trudy codzienności, a także jej wrażliwe i mocno poranione oblicze. Uzupełnieniem biografii są fragmenty pamiętników oraz listów, a także fotografie.

Z reguły nie czytam biografii, bo jakoś mnie one nie pociągają. W przypadku Michaliny Wisłockiej sprawa ma się zupełnie inaczej. Każdą książkę z udziałem jej osoby czytam z zapartym tchem, a po przeczytaniu przekazuje w kolejne ręce aby absolutnie każdy mógł się nacieszyć tymi lekturami. Uwielbiam Panią Michalinę, jej sposób bycia i przede wszystkim to, że podjęła się wykonania prawdziwej rewolucji w zakresie seksualnego życia Polaków. Bardzo polecam i dopóki żyje, będę polecać wszystkim. "Michalina Wisłocka. Sztuka kochania gorszycielki" w mojej osobistej ocenie to totalny kosmos. Mam nadzieję, że każdemu spodoba się równie bardzo.

Michalina Wisłocka nazwisko, które jest znane każdemu dorosłemu, który swoje życie intymne zaczynał w czasach PRL

Jej "Sztuka kochania" miała miejsce w każdym domu. Była to pozycja obowiązkowa, nawet jeśli tylko miała gościć na półce.

Napisała o tym jak wielką sztuką jest przeżywanie miłości i przyjemności.

To ona mówiła o satysfakcji kobiet, o macierzyństwie i antykoncepcji.

To ona zapoczątkowała rewolucję seksualną końca okresu komunistycznego.

Jej życie skrywało wiele tajemnic.

Jedną z najbardziej kontrowersyjnych było życie w trójkącie. Ona, jej mąż i przyjaciółka. Obie zaszły w ciążę w tym samym czasie. Michalina i jej mąż adoptowali jej dziecko przyjmując, że urodziła bliźnięta. Łatwo się domyśleć kto był ojcem.

Mimo, że zmieniła myślenie wielu milionów to sama nie była szczęśliwa.

Autorka napisała świetną biografię opartą między innymi na odnalezionych dziennikach i zapiskach Michaliny, opowieściach jej córki czy rozmowach z jej bliskimi.

Książka podzielona na rozdziały o bardzo ciekawych tytułach.

Całość napisana spójnie, ciekawie, a nawet momentami uśmiech pojawiał się na twarzy.

Piękna oprawa graficzna. Cudowna pamiątka po tak wyjątkowej i nietuzinkowej kobiecie.

Polecam każdemu kto lubi czytać biografie.

Po książkę sięgnęłam po obejrzeniu filmu i nie żałuje! Opowieść o gorszycielce PRL-u to tak naprawdę opowieść o kobiecie, która przez całe życie szukała miłości. Jeśli ktoś szuka pikantnych scen, to może czuć się nieco zawiedziony – seks tak naprawdę ma znaczenie, gdy jest miłością przez duże M. Książka nie jest kompendium wiedzy o seksie, ale o życiu kobiety, która szukała swojego szczęścia. Narracja poprowadzona ciekawie, zastosowano dużo wnoszące retrospekcje, co sprawia, że całość jest naprawdę wciągająca lekturą. Po przeczytaniu można podjąć trud analizy fenomenu kobiety i tego skąd czerpała siłę, aby walczyć w prawa kobiet do przyjemności w świecie, który wydawał się być ułożony z utartych schematów, gdzie nie było miejsca na kobiecy orgazm.