Miasto złodziei

Książka bardzo ładnie wydana. W stanie bardzo dobrym. Godna polecenia do przeczytania ;)

Drugie spotkanie z piórem Pana Przemka. Muszę przyznać, że już podczas czytania jego pierwszej książki pt. "Podziemne miasto" nieźle się bawiłam. Jeśli tuż przed zapoznaniem się z Corso ktoś powiedział by mi, że polubię książki przygodowe, a co lepsze z ewidentnymi wątkami historycznymi to otwarcie bym się roześmiała. Przecież to dwie rzeczy, które omijam szerokim łukiem...

Robert Karcz - archeolog w teoretycznym zawieszeniu. Oficjalnie przyjął posadę nauczyciela historii w legnickim gimnazjum by uspokoić starszą siostrę. Nieoficjalnie nie jest w stanie wyłączyć instynktu poszukiwania i zaglądania tam gdzie nie powinien. Jest przykładem, który nie musi szukać przygód, bo same go znajdują. Niestety kłopotów też za specjalnie szukać nie musi, bo one namiętnie do niego wracają. To, że jest w Polsce, a nie na przykład w Egipcie skąd ostatnio ratowała go Pyśka zupełnie w niczym nie przeszkadza. Tym razem Karcz już w Nowy Rok będąc w górach ma okazję stanąć oko w oko z niebezpieczeństwem. Jednak jak się okazuje największe niebezpieczeństwo ponownie czeka go w wydawało by się spokojnej Legnicy. Z noworocznego wypadu wraca z psem, którego nazywa Hassan (kto czytał pierwszy tom domyśli się skąd takie, a nie inne imię). W momencie kiedy Robert wychodzi z nim na spacer wpada w kolejne tarapaty. Najpierw zostaje napadnięty, a potem niby przypadkiem pomaga mu tajemniczy pan Devraux. Jak by tego było mało w szkole zaczyna pracować nowy młody bibliotekarz z dość podobnym historycznym bzikiem. Uczeń Karcza z którym ten ma na prawdę dobry kontakt zapoznaje ich ze sobą i tu problemy zaczynają się piętrzyć. Oczywiście jak zawsze Robert wszystko skrupulatnie próbuje ukryć przed siostrą, a jego niezastąpiona w pomocy przyjaciółka Zuza w dalszym ciągu ratuje mu cztery litery.

"Im bliżej znała Roberta Karcza, tym bardziej marzyła o mapie ze skarbem i wielkim odkryciu. To było w jego stylu. Pasowało do niego. W odróżnieniu od jej znajomych miał nosa. Wiedział gdzie o czego szukać. Był jak świnia na polu trufli"*

Jak to się mówi głównym problemem nie tylko Karcza, ale i niejednokrotnie nas samych jest umiejętność wyczucia która z poznanych przez nas osób jest naszym sojusznikiem, a która wrogiem. A jak to zrobić, gdy jest się w mieście zaledwie od kilku miesięcy, zna się kilka osób i nie jest się zbytnio towarzyskim? A wrogiem może okazać się każdy. Nawet ktoś komuś bliski...

Co było powodem kolejnych kłopotów nauczyciela? Legenda o Złotym Pociągu. Kto z nas o niej nie słyszał? A czy ktoś myślał nad wyprawą by go poszukać? By się dowiedzieć czy to mit czy prawda? Kto nie szukał informacji o Złotym Konwoju, o niewyobrażalnej ilości złota ukrytej gdzieś na południu Polski przez nazistów? No to my sobie szukamy - głównie w sieci, bibliotekach etc. , myślimy i analizujemy, a Karcz postanowił działać. Niestety nie tylko on, a wiadomo, że dwoje na jeden nawet duży pociąg to już tłok.

Przemek Corso z książki na książkę szykuje swojemu bohaterowi coraz trudniejsze przeprawy, w które wciąga już nie tylko jego, ale i pozostałych na prawdę świetnie przedstawionych bohaterów. Drugi tom w przeciwieństwie do pierwszego jest dużo bardziej dynamiczny i spójny. Choć mnie osobiście podoba się fakt, że pierwsza część była spokojniejsza i wprowadzała nas wyważonymi krokami w życie i przygody archeologa to zdecydowanie energia, która wręcz tryska z "Miasta złodziei" mnie pochłonęła. Czekam z ogromną niecierpliwością na kolejne tomy i liczę, że na trzech się nie skończy, bo będzie mi bardzo brakowało przygód polskiego Indiany Jonesa!

* - Cytat z "Miasto złodziei" Przemek Corso, str. 61

Więcej na: [Adres usunięty]

Moja opinia na temat twórczości Przemka Corso stanęła pod znakiem zapytania. „Podziemne miasto”, pierwsza część cyklu o młodym archeologu, skłoniła mnie do sięgnięcia po kontynuację, jednak nie uznałam tej książki za najlepszą w swoim gatunku. Czytało się przyjemnie, z zainteresowaniem, ale bez wielkich zachwytów. Tym bardziej miałam obawy względem kolejnego tomu, bo przypuszczałam, że autor z najlepszych pomysłów zdążył się już ogołocić. Tymczasem „Miasto złodziei”, czyli druga część cyklu, okazała się nie tylko inna pod względem fabuły, ale także… Tyle w ramach wstępu. Zapraszam do zapoznania się z recenzją.

To nic, że Nowy Rok spędzany przez Roberta w osamotnionej, leśnej chatce, kończy się groźnym starciem z nieznanym człowiekiem. To jeszcze nic, że jego posada nauczyciela wisi na włosku przez pewną plotkę o pobranej łapówce. Miało być spokojnie, ale prawdziwe kłopoty dopiero nadchodzą. Karcz zostaje napadnięty, poznaje bezwzględnego pana Deraux i wpada na trop konwoju złota. Tymczasem w Legnicy dochodzi do serii włamań sugerujących wyraźnie, że ktoś poszukuje czegoś ważnego. Prawdziwa przygoda nie zakończyła się bowiem wraz z pierwszym tomem serii. Ona dopiero teraz się zaczyna.

Główny bohater, Robert Karcz, w pierwszej części wkroczył w życie czytelnika jako nieobawiający się niebezpieczeństwa archeolog. Zdążyliśmy już zatem poznać jego pragnienie poznawania i żądzę smaku zwycięstwa. I taki już urok tego bohatera, że kłopoty i wyzwania wręcz go ścigają, a świadczą o tym chociażby kolejne, przybywające na jego twarzy rany. Nieco rozdrażniony, na pewno nieufny, otacza się ludźmi, którzy mają na niego całkiem duży wpływ. Jest strażnik leśny, który już na wstępie powieści robi dużo zamieszania, jest i buszujący po opuszczonych budynkach bibliotekarz Szczur. Nie tylko więc Robert funduje czytelnikowi zastrzyk adrenaliny, ale także drugoplanowi, niemniej barwni i mający sporo do zaoferowania ludzie. Są ci, którzy pomagają, ale i kładą pod nogi kłody.

Tym razem akcja nie usypia, nie czeka i nie zaskakuje dopiero w połowie. Atakuje od razu łapiąc czytelnika w swoje szpony. Zaczyna się mocnym akcentem, a tempo kolejnych wydarzeń nie zwalnia nawet na chwilę. Przemek Corso miał pomysł, a nawet nie jeden i nie dwa, i sprytnie je wszystkie wykorzystał.

Podobnie jak i za pierwszym razem, w tle nieustannie przewija się tutaj polskie miasto – Legnica. Wzbogacone tajemnicą, zaprezentowane od strony, która pobudza smak ciekawskich łowców przygód. Pozostałości przeszłości, nielegalne działania i złodzieje. Czytając czułam się tak, jakbym uczestniczyła w wyjątkowej eskapadzie niesamowitych, ale całkiem wiarygodnych zdarzeń. Tym razem autor pokazał prawdziwą klasę.

Myślę, że na pozytywny odbiór tej powieści ma wpływ nie tylko szybsza, aniżeli w pierwszym tomie, akcja. Lepiej dopracowany pomysł oraz wypełniona, bardziej spójnie przedstawiona osobowość głównego bohatera zostały wzbogacone językiem i scenami, które naprawdę pobudzają wyobraźnię. Pierwsza część cyklu była dobra. Tylko dobra. Ta jest świetna. Czułam się jak żądne przygód dziecko, które wierząc w sukces wymyka się niepostrzeżenie z domu na poszukiwanie skarbów.

Polecam wielbicielom literatury przygodowej, fanom Indiany Jonesa, mężczyznom i kobietom, którzy już zapomnieli czym są Poszukiwania przez duże P. Autor udowodnił, że pomysłów z pewnością mu nie brak i że jego postępy potrafią być doprawdy imponujące. A moja ocena, w porównaniu z pierwszym tomem, skacze do góry o całe półtora stopnia. Niemniej wysoko podnosi się poziom mojego zainteresowania, jeżeli chodzi o trzecią część. Czekam na nią z niecierpliwością.