Melanżeria

Anna Klara Majewska to pisarka, którą zapamiętałam po jej powieściach o Majorce. Świetnie napisanych, klimatycznych i takich prawdziwych. Z ciekawością sięgnęłam więc po "Melanżerię" i nie zawiodłam się.

"Melanżeria" opowiada o losach trójki przyjaciół - Anity, Izy i Tomka, Każde z nich jest inne, ze względu na pochodzenie, sposób myślenia, czy zachowania. Stanowią niesamowitą mieszaninę -melanżerię.

Anita swoje dzieciństwo spędziła na placówkach w różnych krajach. Doskonale wychowana, znająca języki obce, nigdy nie zaznała biedy. Później trafiła się jej oczywiście doskonała praca oraz bogaty mąż. Taka karma...

Iza pochodzi z Białegostoku, gdzie się wychowała u dziadków. Ojciec umarł, kiedy była mała, a matka pracowała w sklepie, aby zarobić na życie. Dziewczyna marzyła o zawodzie lekarza, przerwała jednak studia i wyjechała do Warszawy.

Tomek pochodzi z Łeby i prawie jest moim rówieśnikiem :) Od dzieciństwa był "inny", odstawał od rówieśników, co narażało go na wyzwiska i inwektywy. Dorósł i jego ambicją stały się pieniądze. Zawsze doskonale i modnie ubrany, jakby chciał pokazać, że go stać, po dziecinnych upokorzeniach.

Losy tych trzech zupełnie różnych osób splatają się w Warszawie. Połączyła ich mocna przyjaźń, która opiera się czasowi i wydarzeniom w ich życiu. Przeszłość przeplata się z teraźniejszością i ukazuje nam burzliwe perypetie trójki przyjaciół. Akcja biegnie dwutorowo, ukazując nam historię na przestrzeni prawie czterdziestu lat. Powieść jest napisana lekkim i przyjemnym językiem, ale porusza również trudne tematy, jakim jest homoseksualizm, alkoholizm, narkotyki. Trudności tylko wzmacniają przyjaźń, mocną i trwałą.

"Melanżeria" to słodko-gorzka opowieść o życiu, w którym radości przeplatają się ze smutkami. Jest ona pełna emocji i ludzkich uczuć. Barwna i ciekawa, a przy tym bardzo prawdziwa. Polecam serdecznie !

[Adres usunięty]

Nigdy nie spotkałam się z twórczością Anny Klary Majewskiej, więc nie miałam pojęcia, czego mogę spodziewać się po jej najnowszej powieści. Podeszłam do niej z lekką rezerwą, która szybko ulotniła się, a ja mogłam oddać się tej porywającej historii poruszającej kontrowersyjne tematy...

"Melanżeria" to historia trzech przyjaciół - Izy, Anity oraz Tomka, których drogi krzyżują się w latach dziewięćdziesiątych. Ich relacje bywają mocno specyficzne, ponieważ każdy z nich jest zupełną indywidualnością - w zasadzie wydaje się nie istnieć cokolwiek, co mogłoby ich połączyć. Iza to rodowita białostoczanka, pragnąca wyrwać się ze swojego miasta i wkroczyć na salony. Anita to kobieta potrafiąca okręcać wokół palca każdego, kto znajduje się w pobliżu, szczególnie jeśli jest przystojny i dobrze sytuowany. Z kolei Tomek to homoseksualista, nieco wstydzący się swoich upodobań oraz ukrywający ów szczegół przed rodziną.

Zachowanie głównych bohaterów budziło we mnie masę emocji, które zmieniały się jak w kalejdoskopie. Postępowanie Anity oburzało mnie, ponieważ nie trawię osób traktujących innych jak przedmioty, skupiających się jedynie na własnych przyjemnościach. Ta kobieta posiada zdecydowanie więcej szczęścia niż rozumu, z jakiego zdaje się korzystać niezmiernie rzadko. Iza okazała się zdecydowanie sympatyczniejszą postacią - tym bardziej, że pochodzi z Białegostoku, zatem miło czytało mi się o miejscach, które znam. Tomka było mi bardzo szkoda, bo już od dzieciństwa był niejako "naznaczony" - matka i ciotka ubierały go jak dziewczynkę, nazywając Tomusią. Na pewno nie ma to większego związku z jego homoseksualizmem, jednak gdzieś mnie to uwierało i nie potrafiłam przestać o tym myśleć. Do tego jego chęć bycia kochanym i poszukiwania miłości w różnych zakątkach świata wprawiły mnie w nostalgię, nie wspominając o tym, co dotknęło go później...

Książka składa się zarówno z esemesowej korespondencji pomiędzy Tomkiem i Izą, a także retrospekcji z dzieciństwa głównych bohaterów oraz aktualnych wydarzeń. Początkowo obawiałam się pogubienia w minionych i toczących się zdarzeniach, jednak na szczęście nic takiego nie miało miejsca. Autorka w bardzo obrazowy sposób ukazuje realia wielkiego świata, którym rządzą układy, narkotyki i wszechobecny wyścig szczurów. Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak szybko przeczytałam książkę, a do tego pod koniec bałam się przewracać kartki - ze względu na sytuację Tomka, którego najzwyczajniej w świecie zrobiło mi się szkoda. Żałuję jedynie, że pisarka zdecydowała się na taki epilog - wydaje się ON tak naciągnięty i przesłodzony, iż psuje całość. Zdecydowanie nie spełnił moich oczekiwań, dlatego postaram się wymazać go z pamięci, wierząc, że kres historii Izy, Anity i Tomka znajduje się w zakończeniu, a epilog po prostu nie istnieje.

Anna Klara Majewska stworzyła gorzką opowieść o życiu ludzi, którzy zatracili się gdzieś po drodze... Rodząc się w latach siedemdziesiątych, nie mieli zbyt wielu okazji do korzystania ze współczesnych dobroci, dlatego zapragnęli być ponad wszystko, chcieli dotknąć chmur i poczuć się lepszymi. Jednak zderzenie z rzeczywistością okazuje się bolesne. Życie rzuca kłody pod nogi, ludzie patrzą z zazdrością i śmieją się z niepowodzeń, a każdy człowiek zdaje się widzieć jedynie czubek własnego nosa. Autorka sięga po trudne tematy, jak homoseksualizm, poważne choroby, wstyd przed ujawnieniem prawdy o sobie, pogoń za dobrobytem, wchodzenie w związek dla pieniędzy, zażywanie narkotyków, zdrady, samotność, pragnienie bycia potrzebnym i kochanym.

Ludzie są już tak skonstruowani, że pragną sięgać wyżej i wyżej, a ich apetyt rośnie w miarę jedzenia. Jeśli początkowo nie mają niczego, ale w końcu udaje im się wznieść, to łapią się kolejnych szczebli, aby piąć się w górę. Niestety brak umiaru bywa niezwykle złudny - dobrobyt potrafi skutecznie zbałamucić, a niekiedy nie ma już powrotu...

[Adres usunięty]

Bardzo dobra książka, nadspodziewanie dobra. Pozycja tym ciekawsza, iż daje porządnego kopa psychicznego, zmusza do spojrzenia na pewne sprawy, na które z reguły nikt nie chce spoglądać.

Z pozoru wydaje się, iż będzie to lekka opowieść o trójce przyjaciół.

Nic bardziej mylnego. Zgadza się tylko ilość osób. Jest ich troje: Tomek, Iza, Anita. Wiele o nich można powiedzieć, lecz z pewnością nie to, że są przyjaciółmi.

Trudno napisać czym jest dla siebie tych troje ludzi. Długo nad tym myślałam, bo książka zmusza do myślenia, i nie znalazłam określenia.

Najtrafniejsze jest chyba określenie- pasożyty. Każde z nich czerpie korzyści z pozostałej dwójki. Korzyści są długotrwałe, pasożytowanie również. Trwa to przez dwie dekady. Nie napiszę o co dokładnie chodzi. Nie chcę spojlerować. Będziecie zaskoczeni. A może i nie. Wyimki z życia bohaterów, które prezentuje Majewska są w wielu aspektach typowe dla wielu osób, zbyt wielu.

Autorce udało się doskonale ukazać życie trojga ludzi na przestrzeni lat 80., 90. XX wieku. Ich życie w tamtym okresie poznajemy z krótkich, niejednokrotnie zaledwie dwustronicowych rozdziałów. Sprawia to, iż akcja pędzi i przypomina migawki filmu, a przed naszymi oczyma przeplatają się wakacje w prlowskim ośrodku nad morzem, podróż pociągiem, pierwsze szkolne miłości, odkrywanie prawdy o sobie, wyjazd do Włoch, zachłyśniecie się tym co nowe, kontrast z zaściankiem rodzinnych domów, bycie placówkowym dzieckiem, przekonanie, iż pieniądze mogą wszystko, marzenia o chińskim piórniku i pachnącej gumce, inicjacje seksualne, odrzucanie przez grupę, pogoń za sukcesem, bogactwem etc.

Wiele osób urodzonych w latach 60. i 70. XX wieku w tych obrazach (podobnie, jak ja) odnajdzie swoje wspomnienia, wiele westchnie z sentymentem, wiele podziękuje opatrzności, że te czasy już minęły.

Wydarzenia toczące się współcześnie poznajemy z smsów wymienianych między bohaterami. Zręcznie ujęte. Wszak to coraz bardziej typowa forma komunikacji między ludźmi. Coraz mniej rozmawiamy, coraz mniej poświęcamy sobie nawzajem czasu, coraz mniej z siebie dajemy innym. Gadżety, media społecznościowe i branie. Na to jest nastawiona duża część społeczeństwa i to świetnie ukazała autorka.

Życie bohaterów przewija się przed naszymi oczyma niczym w kalejdoskopie. Jest równie bogate, barwne. I równie mało poza chwilową uciechą z niego wynika.

Zakończenie wyjątkowo gorzkie, smutne i nie ukrywam wyciskające kilka łez oraz zmuszające do porządnej refleksji i przeanalizowania tego co w życiu ważne, tego jak postępujemy.

Gorąco polecam. Niepozorna, bardzo mądra i wartościowa książka, z której każdy czytelnik wyniesie coś innego. Autorka świetnie ją określiła - moja książka jest jak pralinka z cierpkim nadzieniem. Zgadzam się w 100%.

Anna Klara Majewska – pisarka, dziennikarka, felietonistka. Córka reżysera Janusza Majewskiego i fotografki Zofii Nasierowskiej. Studiowała grafikę na ASP w Warszawie i projektowanie na h_da w Niemczech. Autorka czterech książek: „Jak dobrze wyjść za mąż po czterdziestce”, „ekretów” napisanych razem z Hanną Bakułą i Anną Ibisz oraz bestsellerowego dyptyku „Rok na Majorce” i „Powrót na Majorkę”.*

W Warszawie w latach 90. przypadkowo poznają się trzy osoby: Iza, która pochodzi z niezbyt zamożnej rodziny. Ma ona ambitne cele zawodowe. Anita mająca od zawsze wszystko to, co chciała oraz Tomasz, który żyje ponad stan. Ich przyjaźń trwa już kilkadziesiąt lat. Szybko przekonują się, że życie nie jest takie kolorowe.

Akcja utworu biegnie dwutorowo. Przeplata się przeszłość głównych bohaterów ze współczesnością. Autorka posługuje się lekkim językiem, dzięki czemu książkę czyta się bardzo szybko i z ciekawością zanurza się w historii. Emocje tak naprawdę towarzyszą nam od samego początku i nie opuszczą nawet po skończeniu lektury. W skrócie: bardzo dobra powieść obyczajowa, która może nas czegoś nauczyć.

„Melanżeria” porusza wiele problemów, m.in. nie akceptację osób homoseksualnych.

Dzieło to spodobało mi się. Wprawdzie rzadko sięgam po utwory tego gatunku, gdyż wolę krwiste, trzymające w napięciu i tajemnicze historie, niemniej uważam, że czasem warto jest sięgnąć po coś innego. Przypadł mi do gustu pomysł, który autorka dobrze wykonała oraz forma w jakiej napisała książkę.

„ – Kocham cię, łajdaku. Kochałbym cię nawet, gdybyś mojej rodzonej matce obrączkę zajebał.”

Najbardziej spodobała mi się Iza, gdyż chce ona spełnić swoje marzenia i pokazać wszystkim, że mimo iż nie wywodzi się z najbogatszej rodziny, to osiągnie coś w życiu. Jestem do niej trochę podobny.

Okładka mi się w ogóle nie spodobała. Odnosi się ona do książki, ale nie przykuwa uwagi. Owszem, nie ocenia się po okładce, niemniej odgrywa ona dość dużą rolę przy wyborze lektury.

Podsumowując: jeśli chcecie przeczytać ciekawą obyczajówkę oraz oderwać się od kryminałów i fantastyki, to sięgnijcie po „Melanżerię”. Czyta się ją szybko i przyjemnie, a historia zostaje w czytelniku na długo po odłożeniu jej na półkę.

Za przekazanie egzemplarza do recenzji dziękuję Wydawnictwu Wielka Litera.

Tytuł: „Melanżeria”

Autor: Anna Klara Majewska

Wydawnictwo: Wielka Litera

Korekta: Jadwiga Piller i Elżbieta Górnaś

Projekt okładki: Justyna Boguś

Wydanie: I

Oprawa: miękka (ze skrzydełkami)

Liczba stron: 254

Data wydania: 28.09.2016

ISBN: 978-83-8032-116-8

* Źródło – skrzydło książki.