Medyczne zbrodnie nazistów

"Medyczne zbrodnie nazistów" to bardzo ciekawa, choć również bardzo trudna lektura.

Z jednej strony jest bardzo dobrze napisana i czytało mi się ją szybko, a treść jest bardzo interesująca, z drugiej strony ta treść jest też bardzo ciężka. Niekiedy musiałam przerwać lekturę, bo po prostu miałam dość. Musiałam przemyśleć to co przeczytałam jak i po prostu odpocząć.

Najbardziej przerażające w tej treści, jest to, że to wszystko wydarzyło się naprawdę. Uważam, że nie możemy zapomnieć o historii naszego kraju i narodu i musimy pielęgnować pamięć o tragicznych wydarzeniach aby w ten sposób uczcić pamięć tych, którzy przeżyli koszmar drugiej wojny światowej oraz tych, którzy zostali zamordowani.

Książka opowiada o medycznych zbrodniach, jakich dokonywali naziści ale nie tylko na Polakach. Te zbrodnie zaczęły się jeszcze przed 1939, pierwszymi ofiarami byli obywatele Niemiec. Już od pierwszych dni wojny Niemcy rozpoczęli czystki w szpitalach psychiatrycznych - pacjentów tych placówek uważali za balast dla społeczeństwa.

Przeczytamy tutaj również o eksperymentach jak na przykład przeżywalność przy różnicy ciśnień, hipotermii, a potem jak można było najskuteczniej przywrócić temperaturę.

Nie jest to lekka książka, ale uważam, że każdy powinien ją przeczytać.

Kolejna pozycja literacka od autora, poświęcona okresowi II wojny światowej. Jej autor pochyla się tym razem nad zbrõdniami nãzistowskimi w obõzach kõncentrãcyjnych. W nich dochodzi nie tylko do mãsowych mõrdów ludności cywilnej, ale również do eksperymentów pseudonaukowych.

Celem książki nie jest jednak kolejne powielenie informacji ogólnodostępnych w literaturze, ale jej poszerzenie. Autor nie skupia się tylko na przytaczaniu opisów tychże działań ale, co bardzo nam się spodobało, przedstawia cały proces, który zezwolił na takie działania lekarzom i oficerom III Rzëszy. W książce można również znaleźć próbę ukazania przez pisarza pewnego schematu działań nãzistów, który ma skutkować przekonaniem społeczeństwa Rzëszy Niemieckiej, że takie praktyki pseudonaukowe są właściwe, a wręcz konieczne. Że ludzie chorzy psychicznie, niezdolni do właściwego funkcjonowania w społeczeństwie oraz ci którzy nic nie mogą wnieść do wielkiego dzieła Hitlëra, zbyt mocno obciążają gospodarkę niemiecką i trzeba ich zlikwidować, nawet jeżeli oznaczałoby to działania niegodne człowieka.

Autor opisuje różne metody uśmiërcãnia, które przeciętnemu Polakowi mogą być nieznane oraz udowadnia, że takie praktyki były stosowane przez Niemców już przed wybuchem II wõjny świãtowej.

Książka ta nie ma jednak wzbudzać w Polakach nienawiści do narodu niemieckiego i budować murów pomiędzy tymi dwoma nacjami. Ma być raczej przestrogą dla tych, którzy z różnych powodów chcą dzielić ludzi na lepszych i gorszych.

Treść zawarta w książce opiera się na licznych pozycjach bibliograficznych nie tylko literackich, ale również i archiwalnych. Nie zawiera daleko idących wniosków autora nie popartych dowodami, czy tym bardziej fikcji literackiej, ale jest rzetelnym przedstawieniem kwestii eutãnazji i eksperymentów przeprowadzanych na ludziach w tamtych czasach.

Książka ta wymaga od czytelnika niewielkiej wiedzy na temat nãzizmu i okresu II wõjny światowej, ale tylko na poziomie który przez przeciętnego Polaka został opanowany w szkole podstawowej

Każdy lekarz na progu pracy zawodowej składa przysięgę Hipokratesa. Jest ona etycznym przesłaniem, które jako dobro najwyższe stawia zdrowie i życie pacjenta. Medyk ma przede wszystkim nie szkodzić i przestrzegać zasad etyki medycznej. Na przestrzeni dziejów były jednak czasy, kiedy zło brało górę nad dobrem i szlachetnymi intencjami. Takim okresem z pewnością była II wojna światowa kiedy to lekarze stawali się katami w myśl ideologii faszystowskiej. To wtedy nastały dni kiedy zamiast leczyć i chronić życie część medyków zamiast realizować swoją misję zaczęła bawić się ciałem człowieka i eksperymentować na nim w myśl idei reżimu, który zdecydowanie wobec pewnych narodów całkowicie odszedł od litości, empatii i sztuki medycyny. Rasie Panów należało się wszystko. Inni byli niczym laboratoryjne szczury. To na nich przeprowadzano okrutne eksperymenty, to ich torturowano i okaleczano. To oni w trakcie badań tracili życie. W klinikach, szpitalach i na terenie obozów koncentracyjnych wykształceni ludzie tracili swoje człowieczeństwo i stawali się aniołami śmierci.

Te potworne praktyki zapisały się trwale na kartach historii. Część winnych, którzy bez skrupułów mordowali, okaleczali i torturowali w myśl pseudonauki bez litości została ukarana i osądzona. Nie wszyscy winni ponieśli karę, ale procesy norymberskie nie zapomniały o ofiarach hitlerowskich medyków.

W polskich księgarniach i bibliotekach dostępne są publikacje które opisują te mrożące krew w żyłach praktyki. Jedną z nich wydało ostatnio Wydawnictwo Replika. To książka pióra Krzysztofa Drozdowskiego "Medyczne zbrodnie nazistów". Jej lektura to bolesna lekcja historii, która wyciąga na światło dzienne przerażające fakty. Autor bardzo rzetelnie i dokładnie przygotował się do swojej pracy. Jej efektem jest tytuł dopracowany z przytoczoną rzetelną bibliografią. Tekst uzupełniają zdjęcia. Nie brakuje cytatów i przytoczeń fragmentów dokumentów. Tekst cechuje aptekarska dokładność, skrupulatność, setki przykładów. Jego napisanie poprzedziła sumienna analiza dokumentów oraz tekstów by uporządkować dane z wielu lat. Publikacja dedykowana jest ofiarom lekarzy sadystów. Co nimi kierowało? To pytanie nasuwa się przy lekturze samoistnie!

Ta książka przeraża, szokuje, mrozi krew w żyłach! Jest wiarygodna, ale i potrzebna. Jest niestety prawdziwym dokumentem i dowodem na to, jak bardzo toksyczny wobec ludzkości był faszyzm. Skala tego rodzaju medycznej przemocy była przerażająca i zarazem ogromna. Choć są to surowe fakty historyczne Autor świetnie potrafi przyciągnąć uwagę czytelnika i podać temat w jak najprzystępniejszy sposób. Nie jest to tytuł wokół którego można przejść obojętnie, nie da się go przeczytać w jeden wieczór, nie można przetrawić obojętnie jego treści. Zmusza on do zadumy i refleksji nie tylko nad historycznymi faktami, ale też i na tym jak łatwo ludzkość zapomniała o koszmarze wojny i jak łatwo mimo tak nieludzkiej historii brnie w kolejne konflikty. Polecam osobom zainteresowanym historią powszechną XX wieku, ale i tym, którzy chcą zrozumieć patologiczne zachowania ludzkich sumień i dusz.

Jestem wierną fanką twórczości Krzysztofa Drozdowskiego i każda nowa premiera jego książki jest dla mnie prawdziwym świętem. Uwielbiam jego styl, nawet gdy opisuje tematy najcięższe, potrafi to robić w sposób przystępny dla każdego czytelnika, także dla osób, które nie mają wykształcenia historycznego, ale interesują się trudnymi, bolesnymi dla Polski i Polaków latami.

Cenię w nim to, że nie powiela utartych schematów i nie ogranicza się do najbardziej znanych faktów. Zamiast tego sięga po historie mniej popularne, często przemilczane, a przez to jeszcze bardziej poruszające. Tak właśnie było w tej książce.

O zbrodniczych eksperymentach w obozach koncentracyjnych słyszał chyba każdy. Wszyscy znamy nazwisko „anioła śmierci” Josefa Mengele. W tej książce i on się pojawia, ale autor idzie o krok dalej. Każdy rozdział to inny lekarz i inny eksperyment. Czytając, krok po kroku odkrywamy, czym były te badania, na czym polegały i jakie przynosiły efekty, zarówno w sensie medycznym, jak i tragicznym dla ofiar. Są tu relacje samych katów, dokumenty procesowe, a także zdjęcia, które mrożą krew w żyłach.

Co mnie uderzyło najmocniej?

To, że lekarze – ludzie, którzy składali przysięgę Hipokratesa, potrafili traktować pacjentów jak przedmioty. Jak łatwo wojna potrafiła obudzić w ludziach bestialstwo i zagłuszyć instynkt człowieczeństwa.

Przeraża skala okrucieństwa. Eksperymenty nad zmianą koloru oczu, aby „oczyścić rasę”, badanie ile można przeżyć pijąc wyłącznie słoną wodę, celowe zakażanie malarią czy żółtaczką, próby „leczenia” homoseksualizmu… i to tylko część z opisanych przypadków. W każdym rozdziale wrastało we mnie poczucie gniewu i niedowierzania, że można posunąć się tak daleko i że niektórzy chcieli coraz więcej ofiar, bo poprzednie zbyt szybko umierały.

W książce znajdziemy wstrząsające zdjęcia – zarówno osób wykonujących eksperymenty, jak i ich ofiar. Niemcy dokumentowali je krok po kroku, by „udowodnić” postęp prowadzonych badań. Fotografie te są niemym, ale porażającym świadectwem zbrodni, których się dopuścili.

Czytałam tę książkę z bijącym sercem, momentami zaciskając pięści z bezsilności. Każdy rozdział jest jak uderzenie prądu, podnosi ciśnienie i zostawia człowieka z pytaniami, na które trudno znaleźć odpowiedź. Jak to możliwe, że wykształceni lekarze, często wybitni w swojej dziedzinie, stali się katami? Jak można było patrzeć w oczy cierpiącego człowieka i nie poczuć absolutnie nic?

„Medyczne zbrodnie nazistów” to książka, która wciąga jak najlepszy kryminał, ale jej fabuła jest prawdziwa i to właśnie jest w niej najbardziej przerażające. To lektura, która zostaje w pamięci na długo i zmusza do refleksji nad tym, do czego zdolny jest człowiek w imię chorej ideologii.

Jeśli chcesz poznać historie, które przez lata były spychane na margines, jeśli chcesz zajrzeć w mroczny świat niemieckiej medycyny czasów III Rzeszy i zrozumieć skalę tego bestialstwa, sięgnij po tę książkę. Ostrzegam jednak: to nie jest lektura obojętna. Ona boli. I właśnie dlatego warto ją przeczytać.