Matka roku

O Matko! To tak bardzo ja! Te słowa chyba najczęściej padały z moich ust podczas lektury nowej książki Gabrieli Gargaś. Czasami nawet: „o matko Polko, jak ty to wszystko ogarniasz i jeszcze nie zwariowałaś?!”. Autorce udało się bowiem wyciągnąć wszystkie smaczki z kobiecej codzienności. Można by nawet stwierdzić, że „Matka roku” to satyra na kobiece życie, ale jeśli dłużej się zastanowimy nad opisanymi przez autorkę scenami, dochodzimy do wniosku, że wcale nie przerysowała ich tak bardzo. Ile razy wściekałaś się, bo dzieci brudzą, mąż znowu czegoś zapomniał, rozlałaś kawę lub masz ch*jowy dzień? Wiele razy. Wiesz dobrze, że jesteś idealnie nieidealna i nie zawsze jest ci z tym dobrze…

Gabriela Gargaś trafnie punktuje kobiece potknięcia, ale i podkreśla zasługi. Niedoceniana wielofunkcyjna maszyna do prasowania, gotowania, matkowania, bycia żoną i kto wie kim jeszcze. Jest naprawdę jak ludzkie perpetuum mobile. I choć tak dużo robi, aby utrzymać w ryzach codzienność, to zazwyczaj w tym całym galimatiasie zapomina o najważniejszej osobie. O sobie! Zabiegana, zbyt zajęta pracą, domem, problemami innych, tymi małymi i dużymi. A przecież… A przecież każda z nas potrzebuje chwili oddechu. Chciałaby, aby mąż/partner, nawet w związku z długim stażem, kupił jej kwiaty lub powiedział coś miłego. Bo poza wszystkimi funkcjami jest przede wszystkim kobietą.

Kobietą, która czasem ma dosyć.

Kobietą, która czuje się do bani.

Kobietą, której chce się płakać z bezsilności.

Kobietą, która boi się, czy da radę.

Kobietą, która po prostu chce wciąż od życia czegoś więcej.

Nie znaczy to jednak, że ma przekreślić to wszystko, co do tej pory udało się jej osiągnąć. Zapomnieć, jak ważna jest rodzina, drugi człowiek obok, który będzie wsparciem, będzie czuwał w chorobie lub po prostu obejrzy z nią głupi serial. Nie jest łatwe znalezienie złotego środka. Najważniejsze jest jednak, aby uwierzyć w to, że TY TEŻ JESTEŚ WAŻNA. I masz prawo być... nieidealna.

Podsumowując:

Pod zabawną przykrywką lekkiej historii o zwyczajnej kobiecie, Gabriela Gargaś ukryła opowieść o kobiecie niezwyczajnej. Takiej jak ty, jak ja, jak ona. Która układa każdego dnia skomplikowane orgiami, aby zapanować nad życiem swoim i swoich najbliższych. Zabawna, do bólu prawdziwa opowieść, która uświadamia nam, jak dużo możemy i ile jeszcze przed nami. Mam nadzieję, że dzięki tej książce wiele kobiet zrozumie, że nie może cały czas zamykać się w kokonie codzienności. Bo choć życie daje nam popalić, zaliczamy kolejne potknięcia i upadki, to nadal trzeba i warto przeć naprzód. Zrzucić z pleców bagaż złych doświadczeń i dać sobie szansę na lepsze jutro. Bo w nas kobietach jest przecież moc. Wystarczy tylko ją w sobie obudzić. Wszak „na końcu mroku jest zawsze jakieś światełko. Bo zdarzają się nieszczęśliwe zbiegi okoliczności i cała masa cudów”.

Gabrielę Gargaś uznaje się za jedną z najistotniejszych polskich pisarek obyczajowych. Swoimi tekstami potrafi nas wzruszyć, zmusić do refleksji, ale też rozbawić. W przypadku „Matki roku” liczyłam właśnie na dobrą zabawę, niezły humor, a obiecuje to już sama okładka. Wiem doskonale, że nie po okładce ocenia się książkę, to chyba złota zasada każdego fana literatury. Oprawa „Matki roku” jest tak skonstruowana, że zapewne każdy się uśmiechnie- ot, zwykła kobieta z wałkami na głowie, rozwieszająca pranie, a tu… papieros w ustach. Jest zabawnie? Tak, ale czy ciekawie? Cóż, ja mam bardzo mieszane uczucia.

Tatiana żyje jak normalna polska obywatelka, przysłowiowa Kowalska. Ma dwójkę dzieci, męża, a także pracę, którą nawet lubi- pisze ona różnorakie artykuły, dziś taką osobę nazywa się freelancerem. Po pracy kobieta ma jeszcze mnóstwo zajęć domowych- pierze, sprząta, gotuje, ale też kłóci się z rodziną, a potem zwierza jedynej przyjaciółce, Darii. Tak oto zapoznajemy się z bardzo banalnym życiem Tatiany. Czy mogę dodać coś jeszcze? No właśnie nie za bardzo, bo książka ta to szereg utartych frazesów, które są oklepane, standardowe i nie wywołują efektu WOW. Autorka, poprzez swoją książkę, chce nas przekonać, że nie każda kobieta wygląda niczym modelka z wybiegu, że nie ma książąt na białym koniu, że macierzyństwo to nie tylko słodkie zdjęcia z dorastającymi dziećmi, ale nieustanna walka, zwłaszcza w okresie buntu. W małżeństwie nie jest też ciągle tak samo, jak przed ślubem, a skok w bok może okazać się największą życiową pomyłką. Wszystko to jest najszczerszą prawdą, bez wynaturzeń, ale my od dawna jesteśmy tego świadomi.

Chciałam dać sobie trochę czasu na to, by spędzić czas zabawnie, wesoło, bez myślenia o problemach. Miałam nadzieję na to, że książka Gabrieli Gargaś da mi taki relaksacyjny zastrzyk, ale tak się nie stało. Czy są jakieś plusy? Jedynie zakończenie wywołało u mnie trochę nostalgii. Czytelnicy mają zrozumieć, że NORMALNOŚĆ też może mieć niebagatelne znaczenie w życiu. Nie doceniamy wspólnego śniadania zjedzonego z rodziną czy zimowych zabaw (lepienia bałwana), a powinniśmy to robić. Te czynności na pewno są dużo przyjemniejsze, niż okropna samotność.

Śmieszyły mnie też ilustracje zawarte w poszczególnych rozdziałach, ale gdyby nie one, to tak naprawdę tekst można by potraktować jak ciut dłuższe opowiadanie z jakiejś antologii. Tak stwierdziła jedna z użytkowniczek portalu Lubimy Czytać i ja się z tym zgadzam. „Matki roku” nie uznam za coś tragicznego, lecz z całą pewnością nie nazwę tego bestsellerem. Ach, jeszcze jedno. Dzięki książkom wiele osób nie myśli o ciągle trwającej pandemii, dlatego dobrze by było nie zamieszczać tego tematu w literaturze. Drodzy pisarze, dajcie nam odpocząć od permanentnego strachu o każdy dzień!

Na pewno sięgnę jeszcze do inne pomysły literackie autorki- to, że raz coś nie za bardzo się udało, nie znaczy, że zawsze już tak będzie. Trafiałam na dużo lepsze powieści pisarki, zatem z całą pewnością jeszcze mnie czymś pozytywnie zaskoczy.

Tatiana niedługo będzie obchodziła czterdzieste urodziny. Ma przystojnego i kochającego męża, dwoje dzieci i serdecznie dość nudnego życia bez odrobiny szaleństwa. Jest kobietą jak każda z nas: czasem wszystko ją drażni, czasem sama nie wie czego chce, czasem nic jej się nie chce a czasem chciałaby poczuć motyle w brzuchu, dlatego gdy spotyka byłą swoją młodzieńczą miłość, pozwala się uwodzić i adorować. Co z tego może wyniknąć? Najprawdopodobniej kłopoty ☺️

Fajna, lekka i przyjemna lektura. Bohaterka jak odbicie w lustrze przeciętnej czytelniczki, jej perypetie bywają śmieszne, chwilami lekko irytujące. Czyta się szybko i z uśmiechem.

Dziś o „Matce roku”, nieidealnej jej i nieidealnej mnie.

O czym poczytacie? O Tatianie i jej życiu, także naszym, kobiecym, takim codziennym. O byciu mamą, żoną. O miłości, przyjaźni, smutkach, drobnostkach. O wyborach. O chwilach, złych, dobrych. I o tym, że czasem nie warto skręcać w drugą stronę, jeśli możesz wiele stracić.

Refleksyjna, prawdziwa, realna.

„Wiesz, że inni ludzie niekiedy podcinają nam skrzydła. Czasami mówią nam, że coś tam nie wypada. A dlaczego nie wypada? Jeśli czegoś chcę i czuję się na siłach, nikogo tym nie krzywdzę, to mi wypada”.

Gabi wiesz, bo ja ci tak muszę odpisać, na to, co tam tę Tatianę spotyka. Bo ja jestem kobietą, z innymi doświadczeniami, ale jednak podobnymi.

W średnim wieku, z duszą dwudziestolatki, ale nie umiejąca się jeszcze pogodzić ze zmarszczkami i przybywającymi kilogramami. Staram się na klatę te zmiany przyjmować. I mój mąż przyjmuje, z tą nadwyżką ciała, ale kocha i dalej pragnie. Wciąż potrafimy do rozpuku się śmiać, ale nie powiem wam w jakich momentach.

Te sosy do dań i niektóre potrawy wychodzą mi podobnie. Bardziej [motyla nóżka] pani domu niż perfekcyjna. Wczoraj babkę z solą zrobiłam. Zrobiłam drugą, dla syna, no dobra, dla siebie też. Więc teraz do kawki można podjadać. Kawę czarną i mocną lubię jak ty. I poranki swoje też. Przy tej smole właśnie. Choć coś ostatnio krótsze są, bo wstaję później. A potem odliczam do końca pracy. Do domu, do syna. Jak w szkole? Obiad, pranie, zmywarka. Bo przecież ogarnąć trzeba. A potem trzeba dopilnować, by plecak spakował. Śniadanie zrobić, rano tylko z lodówki wyjąć. I sama to ogarniam. Bo mąż za granicą pracuje.

I nie ma lekko, ale kto jak nie ja. Czasem pod wieczór na szybkie zakupy albo do taty. Sam został. Nie wychodzi.

Instagrama mam, bo kiedyś ktoś na niego mnie namówił. Ty spróbuj pisać o swojej pasji. I zaczęłam, i uczyłam się na nowo języka. Rusycyzmów używałam. WTF? Ale miałam w sobie zawsze chęć doskonalenia, więc szlifuję i wciąż się go uczę tego języka.

I pracę mam, dwadzieścia lat już za biurkiem. Odczuwam jej skutki. Najgorzej z rękami, drętwieją. Wciąż. Codziennie. Do tego czytam, dużo, sporo, bo lubię. Ba! Kocham. I wkurza mnie, jak komuś to przeszkadza. Niech każdy swojego gniazda pilnuje!

Przypomniałaś mi o jednej wizycie u lekarza. A wiesz, kiedyś zdarzyło mi się jednej pachy nie ogolić. W domu przy kąpieli się zorientowałam. To dlatego ten Młody lekarz tak dziwnie na mnie patrzył!

Też mam PMS i też mam fochy, i znoszą to ci moi dwaj chłopcu jakoś. I dalej kochają.

Będę już kończyć, bo książkę zaraz napiszę.

Więc tylko życzyłabym wszystkim takiego dystansu, jaki masz ty, i jaki ja staram się mieć, bo nawet kij wsadzony głęboko, widać.

I tak na koniec. Czytam, co pisze Gabi na swoim profilu i gdybym tam nie zaglądała, nie bawiłabym się chyba tak dobrze przy tej powieści. Bo ja ją rozumiem, tę historię i to, co chcę przekazać. Bo to właśnie Gabi potrafi napisać wprost, tak szczerze, od serca, co jej w duszy gra, bez ubarwiania, nie na pokaz. Prawdziwa jest. Dziś z uśmiechem, jutro ze łzami.

Kobiety moje kochane, róbcie to, na co macie ochotę. Idę po drugą babkę.

P.s. Gabi zjadłabym z tobą parowki

„Matka roku" to pierwsza cześć powieści obyczajowych z cyklu Kobieta idealnie nieidealna.

Tatiana, to kobieta dobiegająca czterdziestki, ze sporym bagażem doświadczeń życiowych. Żona oraz matka dwóch synów. Tatiana wiedzie zwyczajne życie, podobnie jak tysiące innych kobiet w jej wieku. Dom, praca, rodzina, czyli proza dnia codziennego. Ma oddaną przyjaciółkę Darię, która dotrzymuje jej towarzystwa i w trudnych chwilach jest dla niej oparciem. Jednak Tatiana chciałaby czegoś więcej od życia niż to co już ma. Brakuje jej adoracji. Mąż, po dwudziestu latach związku spowszedniał. Tatiana nie ma co liczyć na porywy serca i motyle w brzuchu, a bardzo chciałaby przeżyć jeszcze coś wzniosłego, poczuć się adorowaną i rozpieszczaną jak za dawnych czasów. Gdy wydawać by się mogło, że w tym monotonnym życiu nic już się jej nie przydaży, los stawia na jej drodze Iwa. Jej wielką miłość z czasów licealnych. Mężczyznę, który dawno temu złamał jej serce. Niewiele trzeba, aby Tatiana ponownie straciła dla niego głowę. Zarówno ona jak i on mają swoje rodziny.

Czy ich uczucie będzie tak silne, że postawią na szali całe swe dotychczasowe życie?

Czy warto poddać się porywam serca i rzucić wszystko?

„Matka roku” to doskonałe babskie czytadło. Książka świetna na odstresowanie po ciężkim dniu. W powieści Gabrieli Gargaś odnajdziecie wiele odniesień do samych siebie, gdyż każda z nas popełnia podobne błędy niezależnie od tego ile mamy lat. Całość można traktować jako poradnik o życiu. Zapewne większość z Was zna już doskonale pióro autorki, więc wiecie, że ma ona lekki i przyjemny w odbiorze styl. Dodatkowo cała treść została okraszona sporą ilością dobrego humoru.

Ocena 7/10