Materiał ludzki

„Materiał ludzki” to świetna kontynuacja historii o Agacie Stec. Niewątpliwie trzeba się przyzwyczaić do pewnego mroku i niepokoju panującego w powieści, ale jeżeli czytelnik pamięta ten nastrój z pierwszego tomu, to szybko da się porwać wszechobecnej sepii. W moim odczuciu pierwszy tom, pomimo swojej klasy, był jedynie rozbiegówką. Drugi natomiast to już pełny bieg. Czyta się świetnie, a fabuła - pomimo kilku malutkich mankamentów - porwała mnie. Autor swoja pomysłowością zaskoczył mnie i oczarował. Agatę Stec polubiłam niesamowicie, a o jej perypetiach czytałam z dużą przyjemnością. A już Słodziak całkowicie podbił moje serce :-)

Kiedy spotykamy Agatę znajduje się ona w niezłych tarapatach. Wieziona jest na pace ciężarówki nie wiadomo dokąd. Nietrudno się domyślić że kierowca nie ma wobec niej dobrych zamiarów. Agata w akcie desperacji wykorzystuje nadarzającą się okazje i kiedy tylko kierowca podchodzi do tylnej części samochodu atakuje go ile sił. Odzyskawszy wolność Agata bardzo szybko wpada w kolejne tarapaty. Na polach, na których stoi ciężarówka, znajduje bowiem rozciągnięte na palach ludzkie ciała. Niestety jedna osoba nie żyje, a druga znajduje się w stanie skrajnego wycieńczenia. Z obu postaci wyrastają kwiaty. Agata postanawia odnaleźć sprawcę. Zanim jednak do tego dojdzie dokonuje kolejnego makabrycznego odkrycia...

Powieść czyta się szybko łatwo i przyjemnie, choć przyznam że pierwszy tom literacko bardziej mnie urzekł. Te opisy potraw, czy wspólnych kolacyjek dodawały niesamowitego kolorytu. Tu też jest bardzo nastrojowo, ale już nie tak, jak w pierwszym tomie. Nie ulega jednak wątpliwości, że brat Agaty, Artur, nadal jest tajemniczy, a jego postać stanowi jeden wielki znak zapytania.

Żeby nie było za różowo to dodam, że jedna rzecz mnie rozdrażniła, choć nie przeszkodziło to w pozytywnym odbiorze całości. Wrobienie w czyny karygodne prawie całej wioski było ze strony autora trochę niezręczne. Nie ma możliwości, aby taka ilość mieszkańców popełniała przestępstwa (mniejsze lub większe) i nikt nie puścił pary z ust. Autor tylu osobom włożył przysłowiowy nóż do rąk, że w każdej kolejnej osobie pojawiającej się na horyzoncie widziałam potencjalnego przestępcę. A przecież wcale tak nie musiało być.

Bardzo dobra powieść, którą polecam każdemu.

„Materiał ludzki” to tom drugi trylogii Borlika. Tym razem akcja przenosi się na kaszubską wieś, gdzie Agata przypadkiem odkrywa ciała kobiet zawieszone na planach w całości pokryte pnączami kwiatów. W związku z tym akcja powieści płynie wolniej niż w tomie pierwszym, jest spokojniej i panuje inny klimat – zamiast zatłoczonego Gdańska, mamy małą wieś, gdzie wszyscy wszystkich znają. Fabuła skupia się w dużej mierze na Agacie, przez co Artura, jej brata psychologa, który został w Gdańsku, jest dużo mniej. Mimo, że książkę oczywiście czytało mi się dobrze, liczyłam tutaj na trochę więcej, większe napięcie i więcej intrygującego Artura. Mam nadzieję, że jest to tylko takie wyciszenie przed głośnym, finalnym tomem.

Debiut Piotra Borlika mocno mnie zaciekawił dlatego nie mogłam się doczekać drugiej części z cyklu. "Materiał ludzki" trzyma poziom i robi apetyt na więcej twórczości tego Pana. Polecam każdemu kto ma dość standardowych, szablonowych kryminałów - ten na pewno taki nie jest.

Obraz stworzony przez Piotra Borlika, nie przestanie mnie chyba nigdy szokować. Druga cześć, naprawdę moim zdaniem świetnego cyklu, w którym komisarz Agata Stec próbuje odkryć za wszelką cenę sprawcę makabrycznych zabójstw wywołuje emocjonalną burze. Nie wspominając o wyjątkowej oprawie, którą wielu z was próbuje w sposób niebanalny odtworzyć.

„Materiał ludzki” to jedna z niewielu książek na którą czekałam z niecierpliwością, a datę premiery miałam skrzętnie zaznaczoną w kalendarzu. Co najważniejsze, wcale się nie zawiodłam a wręcz przeciwnie, jak już wspomniałam jestem zszokowana kolejną fabułą jaką zafundował nam autor. Fakt iż niedługo będziemy mogli zobaczyć ekranizacje serii, świadczy jedynie o jej ogromnej popularności. Już gdybam kogo zobaczymy w obsadzie, muszą być to szczegółowo dobrani aktorzy z charakterem, aby otworzyć ten tajemniczy klimat powieści. A wy? Macie już swoje typy?

Książka zdecydowanie godna polecenia! Warto kupić. Nie oderwiecie się od kryminałów Borlika - nie da się, dopiero jak się skończą. A i wtedy pozostaje okrutna pustka.

Pierwsza część była świetna. Autor wodził nas za nos i fascynował wręcz malowniczą makabrą. Druga część to godna kontynuacja i rozwinięcie wątków "Boskiej". Czekam na trzecią część!

Zawiera wszystkie cechy dobrego kryminału. Bardzo logicznie skonstruowane zagadki, wyraźnie zarysowaną postać głównej bohaterki, z którą spotykamy się już po raz kolejny. Wciąga już od pierwszych stron.

„Co innego zabić psychopatę w obronie własnej, a co innego pozbawić życia człowieka, który potrzebował pomocy.”, czyli awangardowe zbrodnie i pociągające tajemnice.

Materiał ludzki to druga część trylogii z Agatą Stec i Arturem Kamińskim, która ma dzisiaj swoją premierę. Boska proporcja mnie zachwyciła swoją brutalnością i nietuzinkowymi bohaterami. Po jej przeczytaniu nie mogłam doczekać się kontynuacji. Książka zebrała rewelacyjne opinie. Czy Materiał ludzki powtórzy wielki sukces pierwszej części?

Agata Stec zostaje porwana. Budzi się w samochodzie, nie pamiętając, jak się tam znalazła. Agata zaczyna planować swoją ucieczkę. Udaje jej się znokautować porywacza i korzystając z okazji, ucieka w poszukiwaniu domów i kogoś, kto mógłby jej pomóc. Jej uwagę przykuwają strachy na wróble. Coś w nich było nietypowego. Gdy podeszła bliżej zamiast strachów odkrywa ciała przytwierdzone do drewnianych pali otoczone kwiatami. Stec przyjrzała się dokładniej i zauważyła, że do ciała kobiety wchodziła rurka od kroplówki. Kobieta żyje.

Sprawą zaczyna się interesować Artur Kamiński, brat Agaty. Proponuje pomoc psychologiczną ofierze znalezionej przez Stec, Dorocie Krawczyk. Tymczasem Stec zostaje odsunięta od sprawy i wysłana na urlop wypoczynkowy. Jednak to nie powstrzyma policjantki przed własnym śledztwem. Gdańska policja dąży do jak najszybszego zakończenia sprawy i wskazania winnego nie bacząc na sprzeczne dowody.

Piotr Borlik kolejny raz zachwycił mnie artystycznością zbrodni. Przypomina mi to trochę serial Hannibal z Mads Mikkelsenem i Hugh Dancy w rolach głównych. Hannibal obfituje w widowiskowe, intrygujące i przerażające miejsca zbroni, czyli podobnie jak w trylogii Borlika. Takie zbrodnie przyciągają uwagę czytelnika, który lubi się bać i chce poczuć dreszczyk emocji. Wraz z Agatą zagłębiamy w tajemnice wsi, której mieszkańcy nie są skorzy do rozmów.

Różnorodni bohaterowie, którzy nie powielają stereotypów. Agata – komisarz gdańskiej policji, która nie stroni od alkoholu. Silny charakter w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Artur – psycholog, którego metody leczenia mogą niektórych zdziwić. A w Materiale ludzkim staje się coraz bardziej intrygującą i przerażającą osobą. Nadal jest to moja ulubiona postać i coś czuję, że jeszcze nie raz nas zaskoczy. Artur to bardzo niekonwencjonalny bohater i wieloma tajemnicami. W ostatniej części trylogii zapewne poznamy motywy, które nim kierowały.

Materiał ludzki to kryminał – bardzo mroczny i brutalny (a takie lubię najbardziej). Dorównuje Boskiej proporcji i na pewno powtórzy jej sukces. Autor próbuje mydlić oczy czytelnikowi ,wprowadzając nowe tropy i powiązania. Dzięki temu nie nudzimy się, odkrywając prawdę, a wręcz nie możemy się doczekać rozwiązania. Jeśli jeszcze nie czytaliście Boskiej proporcji i Materiału ludzkiego, to nie zwlekajcie i jak najszybciej zapoznajcie z tymi intrygującymi i emocjonującymi książkami. Ostatnia część trylogii jesienią!

Na podstawie trylogii ma powstać serial. Mam nadzieję, że nie zepsują tego.