Marzenie Łucji

Jestem wierną czytelniczką powieści Doroty Gąsiorowskiej - wyczekuję na każdą kolejną i czytam je zachłannie. Marzenie Łucji to kontynuacja Obietnicy Łucji, gdzie znajdziecie historię Łucji, dziewczynki porzuconej przez ojca, która latami zmagała się z tą traumą. Teraz jest dorosła i w końcu wydaje się, że znalazła szczęście i swoje miejsce.

Łucja po rozwodzie zawędrowała Różanego Gaju i zamieszkała u pani Matyldy oraz podjęła pracę w szkole. Potem poznała Ewę i po jej śmierci zajęła się Anią, którą traktuje jak własną córkę. Zakochała się w jej ojcu muzyku, Tomaszu i razem zamieszkali w pobliskim pałacyku, który odnawiają i przygotowują się do własnego ślubu. Idyllę psuje wyjazd Tomasza na turnee do Włoch, a Łucja jest pełna złych przeczuć. Z czasem jakby oddalali się od siebie, telefony są rzadsze, a oni jakby nie umieli rozmawiać ze sobą na odległość. Czarę goryczy przelewa wydłużenie wyjazdu przez Tomasza i towarzyszenie w koncertach pięknej Chiarze. Tymczasem w pałacyku pojawia się młody włoski malarz Luca, przyjaciel Tomasza, zaproszony przez Izabelę, przyjaciółkę Łucji. Luca jest oczarowany Łucją i prosi ją by pozowała mu do obrazu. Kobieta zgadza się i z czasem ten obraz staje się powodem zerwania zaręczyn i odwołania ślubu. Czy Łucja i Tomasz zdołają wyjaśnić nieporozumienia i dalej być razem? Jak potoczy się ich życie?

Marzenie Łucji jest proste "kochać i być kochaną", a jednak droga do jego realizacji okazuje się długa i wyboista. Po drodze dziewczyna musi się zmierzyć z potworami ze swej przeszłości i sama sobie i swemu ojcu, wybaczyć, aby dalej układać na nowo swe życie. Dorota Gąsiorowska stworzyła niezwykle ciepłą, klimatyczną i głęboką opowieść, która porusza czytelnika i skłania do refleksji. Pozostaje na długo w umyśle, zostawiając swój ślad. Polecam gorąco!

[Adres usunięty]

Z dużą częścią bohaterów tej książki spotkałam się już przy okazji pierwszego tomu serii – „Obietnicy Łucji”, która zachwyciła mnie totalnie, dodając panią Gąsiorowską do grona polskich autorów, którzy skradli moje serce. Jak było tym razem?

Wydaje się, że po tornadzie, jakie przeszło w ostatnich latach w życiu głównych bohaterów, w końcu zapadł w nim rozkoszny i sielankowy spokój. Losy Łucji, Tomasza i Ani miały się odtąd toczyć wspólnym i szczęśliwym torem. Niestety, życie lubi płatać figle w najmniej spodziewanych momentach – na przykład w kilka tygodni przed zaplanowanym ślubem. Tomasz wyjeżdża do Włoch, gdzie czeka na niego pokusa większa niż piękno otaczających go kobiet. Tą pokusą, a jednocześnie sprawdzianem jest muzyka, która już raz zawładnęła przecież jego życiem. Czy Tomasz dokona tym razem słusznego wyboru? Czy jego priorytety rzeczywiście uległy zmianie? Tego dowiecie się, sięgając po „Marzenie Łucji”.

Przyznaję, że pierwsza część urzekła mnie bardziej, ale bynajmniej nie znaczy to, że drugiej czegoś brakuje. Znajdziemy tu zmyślne intrygi, nieoczekiwane zwroty akcji, wiele ciekawych wątków pobocznych, a czasem może nawet potępimy zachowania naszych ulubieńców.

Książkę dobrze się czyta i sądzę, że kto sięgnął po „Obietnicę Łucji”, chętnie pozna także dalsze losy mieszkańców Różanego Gaju.

[Adres usunięty]

Przyznaję bez bicia- pierwsza część była o niebo lepsza.

Druga była znacznie gorsza.

Książka miała przynieść mi ukojenie w te upalne dni. Miałam nadzieję, na opowieść o marzeniach i pragnieniach, o miłości, może o romansie (jak wskazuje na to opis na okładce). Trochę mi tego zabrakło. Może nawet nie trochę, a bardzo, szczególnie tego romansu.

Spodziewałam się książki na kształt "Obietnicy Łucji" (czyli pierwszej części o przygodach Łucji). Czegoś delikatnego, zmysłowego. Przeplatanego rozłąką, romansem, co miało zakończyć się spokojnie. A tu zaskakuje mnie totalny chaos.

Pojawiło się dużo wszystkiego, co ciężko mi jest nawet opisać słowami. Mam okropny mętlik w głowie, co ostatnio zdarza mi się coraz częściej.

Życie pisze nieoczekiwane scenariusze.

Historia przedstawiona w książce to jeden wielki bałagan. Przygody i postacie wydają mi się być wymyślone i wykreowane nieco na siłę. Za dużo wszystkiego. Zamiast wyskakiwać nagle z tyloma nowymi informacjami przeplatanymi tak bogatymi opisami (które czasami doprowadzały mnie do szaleństwa), można było pomyśleć o stworzeniu dwóch kolejnych części powieści zamiast tej jednej- zdecydowanie przeładowanej.

Charakter drugiej części przygód Łucji zdecydowanie bardziej przypomina mi amerykańską komedię romantyczną, zalatującą komerchą na kilometr. Ale oczywiście co kto lubi, ja nie przepadam za tego typu filmami, a za takimi książkami tym bardziej.

Opisy otoczenia czy wykonywanych przez bohaterów (głównie Łucję) czynności doprowadzały mnie momentami do szaleństwa- chciałabym, żeby to było pozytywne szaleństwo. Nic z tego. W mojej pamięci utkwił fragment, w którym Łucja wyszła z posiadłości, poszła na ławkę w ogrodzie, usiadła na niej, o czymś pomyślała (co w tym opisie się gdzieś zgubiło, zresztą podobnie jak w mojej głowie) i zdecydowała się wrócić do domu- zajął ON niemal trzy strony. Nic nie wnoszące fragmenty strasznie rozwlekły tą historię, w taki sposób, że czasami już nie widziałam o co chodziło pięć stron wcześniej, gubiłam główne wątki. Przyznaję, że ostatnie kilkadziesiąt stron męczyłam i to bardzo, na koniec zaczęłam przeskakiwać długie opisy, nie dałam już rady.

Nic nie łączy ludzi tak, jak przyznanie się do własnych porażek. Ludzie zawsze popełniali błędy, wciąż je popełniają i będą popełniać. Nie należy się ich wstydzić, tylko traktować jako drogowskaz do lepszego życia.

Może teraz trochę o zaletach powieści.

Ostatnio często wpadam na książki, które mają całą masę błędów- literówek, o których zawsze zapomnę wspomnieć. Egzemplarz, który otrzymałam, jest wersją książki przed jej ostateczną korektą i muszę przyznać, że było w niej znacznie mniej błędów rzucających się w oczy, niż w niejednej już wydanej książce. Plus za to.

Książka napisana została w taki sposób, aby każdy mógł po nią sięgnąć- to tyczy się głównie tych osób, które nie miały możliwości przeczytać jej poprzedniej części. Najważniejsze i najbardziej charakterystyczne elementy powieści zostały wyjaśnione (oczywiście w sposób bardzo okrojony) i zamieszczone na jej kartach. Jednak wszystkim tym, którzy planują w przyszłości zapoznać się z perypetiami Łucji, radzę rozpocząć przygodę od pierwszej części.

Oczywiście, po raz kolejny, autorka w bardzo trafny sposób zahacza o życie codzienne sporej części ludzi, bo kto raz na jakiś czas nie jest skazany na tęsknotę i rozłąkę z ukochaną osobą. Razem z Łucją przeżywałam jej tęsknotę, razem z nią się smuciłam, co prawda w znacznie mniejszym stopniu, niż się spodziewałam.

Zwykła tęsknota nie potrafi rozbić człowieka na małe kawałeczki. Tęsknota jest cioteczną siostrą nadziei. Tęskniąc, wciąż pokładamy ufność w tym, że wszystko dobrze się ułoży.

Powieść uznaję za przeciętną. Miałam w stosunku do niej ogromne wymagania, ale to wszystko przez jej pierwszą część, która całkowicie mnie zachwyciła i skradła moje serce. Tym razem to nie wyszło tak jak planowałam.

Książka jest mało przewidywalna, nawet powiedziałabym, że momentami zaskakująca. Mimo, że mnie nie zachwyciła, polecam Wam jej przeczytanie.