Mary Jane

🏵🏵 Kocham stylistykę lat siedemdziesiątych. Te przerysowane barwy, zdobienia, dziwaczne łączenia materiałów podkręcone wyjątkową muzyką. Wszystko to sprawia że filmy z tego okresu, muzyka i książki z łatwością podbijają moje serduszko. Dlatego, kiedy dowiedziałam się, że Jessica Anya Blau stworzyła powieść osadzoną w tym okresie wiedziałam że prędzej lub odrobinę później muszę ja przeczytać.

🏵🏵 Iskrzące tęczowymi barwami lato 1975 roku jest dla tytułowej bohaterki okresem przełomowym. To wtedy podejmuje się pracy przy opiece nad pięcioletnią dziewczynką co wywraca jej życie do góry nogami. Dlaczego? Ponieważ Mary Jane wywodzi się z bardzo konserwatywnego domu, na który wiecznie pada cień religi jest więc dla niej ogromnym szkoiem kiedy trafia do domu gdzie kobiety mają ważniejsze sprawy niż zajmowanie się domem. Mężczyźni nie boją się swoich emocji a wielcy i sławni tego świata nagle okazują się do bólu ludzcy dokładnie tak jak ona. W taki oto sposób Mary po raz pierwszy nauczy się, że można żyć inaczej, że można mieć inne oczekiwania od życia niż tylko te, które narzuca jej tradycja. Co zmusi ją do podjęcia kilku kluczowych decyzji w swoim życiu.

🏵🏵 Do lektury tej powieści nie podchodziłam z żadnymi oczekiwaniami i prawdopodobnie dlatego zostałam tak miło zaskoczona. Podobało mi się tu absolutnie wszystko. Od rysu pierwszo i drugoplanowych postaci. Przez klimat otaczającego nas świata poprzez morał, który odkrywamy na końcu tej powieści. Wszystko to sprawiło, że Mary Jane jest powieścią, którą jeszcze długo będzie rezonować w mojej głowie. A zwłaszcza słowa, które padają z ust Pani Cone o tym, że jedyną wymówką, która zwalnia kobietę z zajmowania się domem jest... nowotwór. Ta opowieść to idealny wybór dla tych czytelników, którzy chcą nieco cofnąć się w czasie a jednocześnie przeczytać coś co zmusi ich do drobnej refleksji.

Mary Jane to książka bardzo przyjemna w odbiorze. Ma swój urok, a utrzymana w klimacie lat 70. spodoba się nie tylko miłośnikom tego czasu. Autorka napisała ją językiem lekkim, upchnęła w nim sporo emocji, a czasem i przekleństw. Z przyjemnością zagłębiałam się w dialogi pomiędzy bohaterami, odbierając po kolei obawy, nadzieje, radość, miłość, ciekawość, wstyd, lęk, a nawet i rozczarowanie. Bohaterowie, tak plastycznie przedstawieni przez autorkę, ożywają, dzięki czemu można poczuć się tak, jakby przebywało się pomiędzy przyjaciółmi. Naprawdę ich polubiłam, mimo że czasem zachowywali się tak, jakby mieli mniej lat niż Mary Jane.

Więcej na stronie: [Adres usunięty]

“W moim domu każdy dzień biegł według ściśle ustalonego porządku (...) W rodzinie Cone nie istniały ograniczenia. Emocje zalewały ten dom (...) Przerażało mnie, co mogę zobaczyć i usłyszeć wieczorem. Jednak wraz z przerażeniem rósł też mój sentyment do tej rodziny.”*

Wakacje 1975 rok. Czternastoletnia Mary Jane zaczyna pracę jako niania małej Izzy Cone. Już od początku nastolatka zauważa, że rodzina, dla której będzie pracować przez najbliższe tygodnie, znacząco różni się od jej własnej. Matka Izzy nie pragnie być gospodynią, tak jak mama Mary, a ojciec dziewczynki, który jest psychiatrą, to otwarty i tolerancyjny człowiek — zupełne przeciwieństwo ojca młodej opiekunki. Kiedy do domu państwa Cone zawitają uzale*nio*y od narko*yk*w i s*ks* gwiazdor rocka i jego żona — gwiazda filmowa, Mary Jane zaczyna doświadczać życia, które nie jest obarczone rutyną, życia, które może nieść za sobą całą paletę barw i różnorodnej muzyki. Dziewczyna ze zdumieniem i fascynacją jednocześnie przygląda się temu, co inni nazywają czerpaniem życia pełnymi garściami. Dom Cone’ów to dla Mary Jane miejsce, w którym mówienie o intymności nie jest niczym wstydliwym, a nazywanie swoich emocji to coś naturalnego.

“Mary Jane” skategoryzowana została jako młodzieżówka, choć według mnie, trafi też do starszych odbiorców. To książka o kształtowaniu tożsamości, zderzeniu systemów wartości wyniesionymi z konserwatywnego domu, z systemem wartości rodziny liberalnej, to historia, w której główna bohaterka odkrywa, iż dorośli też popełniają błędy, ale każdy zasługuje na drugą szansę, a bycie innym i życie według własnych upodobań, nie jest niczym złym.

Czytało mi się tę książkę bardzo dobrze. Mimo iż akcja nie pędziła jak szalona i nie wydarzyło się tej historii nic nadzwyczajnego, to amerykański wakacyjny klimat lat 70. wciągnął mnie bez reszty. Styl, jakim pisze autorka, był niespieszny, a przy tym cudownie barwny. Taki sposób narracji sprawiał, że trudno było mi się oderwać od losów Mary Jane i rodziny, dla której nastolatka zdecydowała się pierwszy raz w życiu uraczyć swoją matkę kłamstwami.

Przyznam, że spodziewałam się bardzo kontrowersyjnej lektury, a okazała się ona po prostu ciekawą analizą ludzkich portretów i kontrastów. Chociaż dla chcącego nic trudnego i jeśli będzie chciał, to przyczepi się do bezpruderyjnych postaci — ale mnie one w żaden sposób nie przeszkadzały. Były tysiąc razy bardziej naturalne niż rodzina głównej bohaterki. Mimo że akcja książki osadzona została w latach 70., to można traktować ją uniwersalnie i przenieść na inne czasy.

Była to niezwykle przyjemna lektura. Momentami słodka, momentami gorzka, a momentami zabawna. To ciepła opowieść o odnajdywaniu przyjaźni, tam, gdzie teoretycznie nie powinno jej być. To historia, która udowadnia, że życie w zgodzie z innymi wartościami, niż ogólnie przyjęte jako te właściwe, nie jest niczym złym. Ale to przede wszystkim powieść o nastolatce, która zderza się dwoma różnymi światami, co pozwala jej odkryć drogę, którą chciałaby podążać. Ja jestem na tak dla takich książek!

__

*cytat pochodzi z książki “Mary Jane”

Dawno nie czytałam powieści, która wywołałaby we mnie tak wiele intensywnych, lecz przecież niezwykle skrajnych emocji. Historia nakreślona przez pisarkę jest jak samo życie, nieobliczalna i niełatwa do rzetelnego osądu, gdyż każdy ma swoje racje, motywy, a także uczucia, jakie choć dla innych mogą wydawać się nieprawidłowe lub niezrozumiałe, stanowią niepodważalne źródło podejmowania takich, a nie innych, niełatwych decyzji. Kimże jesteśmy, by móc osądzać drugiego człowieka?

Książka "Mary Jane” pozwoliła mi się zatrzymać i spojrzeć na świat oraz ludzi z zupełnie innej perspektywy, potrząsnęła mną namiętnie i uświadomiła, jak w istocie skomplikowane jest życie każdego z nas, lecz także podkreśliła, że zbyt łatwo przychodzi nam niesprawiedliwe ocenianie innych i mieszanie się do cudzych spraw.

Jessica Anya Blau nakreśliła nienaganne, niesłychanie interesujące i czysto skrajne kreacje bohaterów, które fenomenalnie dopieszczają tą przejmującą, osadzoną w rockandrollowych latach 70, angażującą historię. Każda z postaci wzbudza całą paletę doznań, nikt nie pozostaje czytelnikowi obojętny, dzięki czemu opowieść angażuje niezwykle mocno. Spotkamy tu nie tylko fenomenalne zestawienie artystycznych dusz z rodziną wyjątkowo konserwatywną, lecz także odkryjemy różne oblicza szczęścia, odmienne metody wychowawcze, a nawet kontrastowe definicje miłości, rodziny. Jak w tym wszystkim odnajdzie się młoda Mary Jane, pracująca latem jako opiekunka? Czy nowa, fascynująca, pozbawiona dotąd wpojonych rygorystycznych zasad rzeczywistość pochłonie ją bez reszty?

"Mary Jane” to chwytająca za serce, nieszablonowa, nadzwyczaj wartościowa historia, misternie ukazująca poszukiwanie „swojego ja”, stopniowe określanie i celebrowanie własnej tożsamości. To także wyjątkowa opowieść o popełnianych błędach, jakie przytrafiają się również dorosłym, jak i o fascynującej odmienności, która przecież nie czyni nikogo gorszym. Otulająca, urzekająca swą autentycznością, poruszająca duszę! Polecam całym sercem!

[współpraca reklamowa neonywab]

Mary Jane to książka przyrównywana do Daisy Jones and The Six ale oprócz podobnych lat te dwie historie nie mają ze sobą nic wspólnego. Mary Jane jest typową literaturą młodzieżową, ale ociera się też o szereg różnych problemów jednak nie skupia się na nich tak bardzo jakbyśmy chcieli.

Co znajdziecie w środku:

◉ wakacyjny klimat w dwóch różnych światach;

♬ nietypowe wychowanie 10latki;

◉ uzależnienie i jego wpływ na otoczenie innych;

♬ chęć zamiany swojego życia na inne myśląc że jest bardziej atrakcyjne;

◉ blaski i cienie aktorstwa i muzyki;

♬ różnice kulturowe;

◉ wejście w dorosłe życie będąc jeszcze dzieckiem.

"Próbowałaś pogodzić dwa różne domostwa z dwoma różnymi systemami wartości".

Główna bohaterka żyje w bardzo konserwatywnym domu i od początku jest uczona pewnych zasad jak i światopoglądu. Mamy wrażenie, że z góry jest już wszystko ustalone. Podczas wakacji podejmuje się pracy jako niania i właśnie dzięki temu poznaje zupełnie inny świat, który sam w sobie jest nauką ale i przestrogą. Po jakimś czasie Mary Jane dostrzega wady w obydwu światach, ale ten nowy jest bardziej zakazany więc mocniej przyciąga i sprawia, że ciężko się uwolnić od wolności jaką za sobą niesie.

Problemy dorosłych są przedstawione oczami 14latki więc nie mamy całego nakreślenia sytuacji a tylko jej część. Pojawiają się kłótnie, trochę musimy się domyślać o co poszło i dlaczego, mamy też jakieś rozwiązania ale na pewno spodziewamy się większego zepsucia i braku granic moralnych - nie tym razem. Historia sama w sobie ma kilka fajnych elementów. Najbardziej ciekawią różnice między rodzinami i to, że główna bohaterka dzięki znajomości z gwiazdorem dostaje swoją własną piosenkę. Jak dla mnie ta książka była taka nijaka. Niby o czymś ale w sumie o niczym. Do przeczytania i zapomnienia. A szkoda, bo miała bardzo duży potencjał. Nie jest to zła książka, ale po takich porównaniach czeka się na coś wow i tego nie ma.