Marvel Classic Ultimate X-Men. Tom 1

X-Men na nowo

Po wydaniu siedmiu zbiorczych tomów Ultimate Spider-Mana, Egmont zdecydował się w końcu wypuścić na rynek drugą serię z tego uniwersum i zarazem drugi jej najbardziej sztandarowy tytuł, czyli „Ultimate X-Men”. I dobrze się składa, bo stworzony przez Marka Millara remake przygód marvelowskich mutantów to jeden z najlepszych xmenowych komiksów w dziejach. Nie jest to co prawda szczytowe osiągnięcie tego scenarzysty, który ma w swoim dorobku mnóstwo genialnych historii, niemniej album ten absolutnie wart jest poznania i posiadania na swojej komiksowej półce.

Tom składa się z dwóch opowieści. W pierwszej z nich trwa wielkie polowanie na mutanty, po tym, jak Magneto wraz ze swym Bractwem dopuścił się serii ataków terrorystycznych mających na celu przejęcie władzy na świecie przez Homo Superior. Ale profesor X chce pokojowego współistnienia obu ras i w tym celu tworzy grupę X-Men. Młoda Jean Grey zaczyna więc kompletować pierwszy oddział, który pokaże światu, że obdarowanym mocami można ufać, ale też i będzie w stanie przeciwstawić się Magneto…

W drugiej opowieści Wolverine wyrusza do Arizony poznać swą przeszłość. Tymczasem Cyclops, Storm i Colosus przybywają do Japonii, gdzie po ostatnich wydarzeniach X-Men stali się gwiazdami. Niestety to, co na początku wydaje się szansą na normalność i odpoczynek, zmienia się w kolejną walkę o przetrwanie, kiedy znać o sobie daje program Broń X, który chwyta mutantów i zaczyna wykorzystywać ich do własnych celów. Czy bohaterowie zdołają się uwolnić? Jakie sekrety kryje Weapon X? I co jeszcze na nich czeka?

Kiedy dwie dekady temu zaczynano uniwersum Ultimate, jego tworzenie powierzono dwóm autorom – Brianowi Michealowi Bendisowi i Markowi Millarowi. Ten pierwszy stworzył nowe przygody Spider-Mana i pisał je przez wiele lat. Ten drugi zajął się pisaniem nowych początków X-Men i Avengers, by zaprezentować jedynie kilkanaście zeszytów i swoim zwyczajem zająć się innymi projektami, serie oddając w ręce kolejnych twórców. Obaj jednak stworzyli takie dzieła, że nie tylko ożywili rynek Marvela i wywołali dyskusję o tym, czy wydawca w końcu przeniesie wszystko na grunt Ultimate, ale też i dali podwaliny pod dalszą marvelowską ekspansję. Co o w praktyce znaczy? A to, że na podstawie tych właśnie komiksów powstały takie filmy, jak Spider-Man Sama Raimiego, pierwsze dwie części kinowych X-Men czy Kapitan Ameryka: Pierwsze starcie – to zresztą Millar wymyślił, że Nick Fury ma twarz Samuela L. Jacksona, co podchwycili filmowcy.

Wracając jednak do samego Ultimate X-Men, to kawał dobrego komiksu. Świetnie napisanego, świetnie narysowanego i świetnie pokolorowanego (ale przecież takie były założenia tej serii - wszystko co najlepsze). Millar, tak jak Bendis w Ultimate Spider-Manie, za cel objął sobie odmłodzenie, urealistycznienie i uwspółcześnienie przygód herosów. Pozbył się typowych xmenowych naleciałości w stylu toczenia długich filozoficznych rozmów w trakcie pojedynku i to wyszło serii na dobre. Na tyle, by pierwsze sześć zeszytów (znanych, jako opowieść o tytule Tomorrow People) znalazło się na liście 100 najlepszych komiksów wszech czasów wg magazynu Wizard. Moim zdaniem aż na takie wyróżnienie nie zasłużyła, ale jest to świetny komiks.

Oczywiście nie jest to jednak typowe dzieło dla Millara. Autor musiał się tu powstrzymywać, łagodzić przemoc – choć i tak wyszło mu najbrutalniejsze wcielenie Magneto, jakie widział świat – i wulgarność. Nie robi też rewolucji, a bardziej z sentymentem odtwarza to, co lubi. Uwspółcześnia to, obdarza bohaterów nowymi gadżetami, przyspiesza akcję, serwuje znakomite pomysły i rozwiązania fabularne, łączące stare z nowym... Czyta się to wyśmienicie, ale początkowo znakomite ilustracje z czasem stają się słabsze. Zmiana rysowników w drugiej części serii nie wychodzi komiksowi na dobre, chociaż nadal ma dobre momenty, a gościnny udział choćby Joe’ego Kuberta – legendarnego rysownika o polskich korzeniach, który odmienił komiksy i założył pierwszą szkołę uczącą tego właśnie medium – jest bardzo miłym akcentem.

Efekt finalny jest godny polecenia każdemu miłośnikowi X-Men i superhero w ogóle. To bardzo dobry komiks, który zapewnia świetną rozrywkę. Na dodatek w końcu został wydany w pełnej wersji, bo pierwsza polska zeszytowa edycja od Dobrego Komiksu, pominęła jeden zeszyt. I cóż zostaje mi dodać, jak nie to, że powinniście koniecznie poznać ten komiks. A jeszcze bardziej czekać na ciąg dalszy, gdzie nie tylko dostaniemy jeszcze lepszą historię o starciu z Proteusem, ale także w końcu zeszyty nie wydane po polsku – także te, pominięte w wydawaniu zeszytowym, a dość istotne dla przygód naszych bohaterów, nawet jeśli będące jedynie przejściowymi opowieściami.

Seria X-Men w ciągu wszystkich lat swojego powstawania zaczęła stawać się coraz bardziej zagmatwana i chaotyczna. Nowy czytelnik próbujący wejść w świat mutantów mógł więc dostać dosyć solidnego zawrotu głowy. Bardzo pomocna w próbie ogarnięcia tego wszystkiego staje się więc seria Ultimate autorstwa Marka Millara.

Ultimate X-Men #1 to w naprawdę dużym skrócie remake przygód znanych bohaterów Marvela, bez ponownego powielania tych samych wątków, znanych z dziesiątek innych komiksów czy filmów. Cyclop, Jean Grey, Charles Xavier, Storm, Beast, Colossus, Iceman czy Wolverine. Każdy z nich doskonale znany fanom komiksów superbohaterskich, otrzymuje tutaj swoje pięć minut, aby na nowo zainteresować sobą czytelników. Millar doskonale znający się na rzeczy w dobrym stylu pokazuje postacie w troszkę odmiennym świetle (w stosunku do tego, do czego zostaliśmy przyzwyczajeni), jednak bez ingerencji w ich dzieciństwo i nadmiernego wywracania całego uniwersum do góry nogami. Zdecydowanie największa i najlepiej zauważalna zmiana zachodzi w postaciach pojawiających się tutaj antagonistów. Jednym z nich jest doskonale znany Magneto. Skrajny ekstremista pragnący zmienić świat według własnych wizji, szczerze nienawidzący ludzi i starający się wszelkimi metodami ich pozbyć. Zdecydowanie można uznać tutaj jego wcielenie za najbardziej brutalne i szalone, jakie kiedykolwiek pojawiło się na łamach komiksów Marvela.

Pierwszy album składa się z dwóch historii, które z kolei są zbiorem wcześniej wydanych wersji zeszytowych (#1-#6 Ludzie przyszłości, #7-#1 Powrót do broni X). Pierwsza z nich skupia się na walce ze wspomnianym Magneto i jego Bractwem, które dopuściło się serii krwawych zamachów terrorystycznych. Profesor X pragnący świata gdzie ludzie i mutanci mogą żyć obok siebie, tworzy drużynę młodych uzdolnionych ludzi (X-Men), który przeciwstawi się szalejącemu „złu”. Pod wieloma względami jest więc to historia dość „klasyczna” w swoich założeniach, na pewno jednak Millar potrafi zaskoczyć czytelnika (nawet tego bardziej obeznanego), serwując mu pewne odmienione treści. W drugiej historii większą rolę ogrywa Wolverine, który odwiedza urokliwą Arizonę w celu poznania swojej przeszłości. W tym samym czasie reszta mutantów nie ma zbyt wiele czasu na odpoczynek, szczególnie że program „Broń X” zaczyna być coraz groźniejszy dla posiadaczy odmiennego DNA. Homo superior czeka więc spore wyzwanie, aby przetrwać, tym bardziej że przeciwnik będzie naprawdę mocno niebezpieczny.

Dla nowych i starych czytelników

Całościowo album to naprawdę solidna porcja X-Menowej rozrywki, która powinna zaciekawić nowych odbiorców. Kilka interesujących wątków ma również okazję mile zaskoczyć bardziej obeznanych czytelników, którzy doskonale orientują się w świecie mutantów. Oczywiście nie należy spodziewać się po scenariuszu czegoś „nadzwyczajnego”. Millar potrafi wydobyć z historii spore pokłady intrygującej treści, nadal jest to jednak komiks głównie nastawiony na akcję i „rozrywkę”. Trzeba więc przygotować się na pewno typowo Marvelowskie uproszczenia czy mniejsze lub większe absurdy (na całe szczęście niewpływające prawie w ogólne na końcowy ocenę albumu).

Jeśli chodzi o oprawę graficzną komiksu, to oba „rozdziały” prezentują się naprawdę bardzo dobrze, doskonale wpasowując się w typowy trend komiksu superbohaterskiego. Całkiem dobrze prezentują się również tła, czy sceny akcji, które potrafią przykuć wzrok na dłuższy czas. Każdy z zaangażowanych w tworzenie serii rysowników, spełnił więc pokładane w nich oczekiwania, tak samo jest z osobami odpowiedzialnymi za dobór kolorów. W ocenie rysunków należy jednak cały czas pamiętać o tym, że jest to seria mająca na karku prawie dwadzieścia lat.

Ultimate X-Men #1 to kawał solidnego albumu, po który powinni sięgnąć zdecydowanie czytelnicy pragnący wciągnąć się w świat mutantów. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby tytuł znalazł się również w posiadaniu bardziej „doświadczonych” fanów. Sądzę, że i oni nie powinni być zawiedzeni lekturą, chociaż muszą przygotować się na pewną dawkę mocno skondensowanej treści.

X – Men zostali wymyśleni w 1962 roku, oczywiście przez niezawodnego Stana Lee. Od czasu ich debiutu grupa mutantów zmieniała się co jakiś czas, jednak idee które im przyświecały są ciągle takie same, albo bardzo podobne. Czyli walka ze złem i zapobieganie nieszczęściom – to tak w wielkim skrócie. Najsłynniejsi xmeni, a przynajmniej ci których kojarzę to między innymi profesor X, Wolverine, czy Beast. Na podstawie ich przygód powstało mnóstwo seriali animowanych, jeszcze więcej filmów kinowych, a każda z tych postaci na stałe zapisała się w universum Marvela.

Ich moce, czy sztuczki którymi manipulują maluczkimi sprawiły, że zostali jedną z najsłynniejszych grup bohaterów walczących ze złem, a najczęściej to „zło”, to po prostu mutanci, którzy nie chcą być dobrzy. Niezbyt lubię tych bohaterów, jednak czasem sięgam po jakiś album, aby przynajmniej pobieżnie dowiedzieć się co też u nich słychać. I tym sposobem trafiłem na album „Ultimate X-Men. Tom 1” według Marka Millara.

O tym komiksie możemy przeczytać, że:

Świat stoi u progu wojny genetycznej. Sentinele stworzone przez ludzi mają wyeliminować mutantów. Z kolei Magneto do spółki z grupą swoich zwolenników chce zniszczyć każdego z niezmutowanym DNA. Totalną zagładę może powstrzymać tylko grupa specyficznych nastolatków i ich dziwny mentor! Co gorsza do współpracy z nimi dołącza Wolverine, który chce się porachować z twórcami programu Broń X. Czy można sobie wyobrazić trudniejsze wejście w superbohaterski świat? Tak zaczyna się historia nastoletnich X-Men…

Do rysunków nie mam zastrzeżeń, z tego względu że znakomicie oddają postaci, zwroty akcji czy miejsca akcji. Jeśli miałbym wskazać scenę która szczególnie przypadła mi do gustu, nie zrobię tego. Obrazowo całość podobała mi się bardzo, jedynie sama opowieść jest zbytnio przewidywalna. Przynajmniej dla mnie Millar to ponoć legenda, jednak ten komiks mu się nie udał. I takim sposobem drugi tom przeczytam jedynie dlatego, że nie lubię czytać czegoś czego zakończenia nie poznam. Ale sądząc po tym tomie, pewnie się domyślę.