Mara Dyer. Przemiana

Ta książka to zupełna zagadka. Czytasz, podoba Ci się, niby zaskakująca, ale niby nie tak jak byś chciał/a, aż tu nagle jak nie spadnie na Ciebie zwrot akcji, którego w ogóle byś się nie spodziewał/a, jak nie przygniecie Ciebie swoim ciężarem niewymuszonego i autentycznego zaskoczenia... Osłupienie, które maluje się na Twojej twarzy, a słowa same wychodzą Ci z ust - „Co? Ale jak to?!”, „Nie, nie, nie, nie, nie, k... (tutaj wstaw dowolne – mniej lub bardziej mocne - słowo, którego zazwyczaj używasz w takich okolicznościach), nie!”. Tak, dokładnie tak było ze mną i zdarzyło się minimum dwa razy, a to już jest naprawdę godne pochwały dla Michelle Hodkin.

To, co dzieje się z główną bohaterką jest przerażające. W tak dziwny i pokrętny sposób, że sami nie jesteśmy do końca pewni, czy to co mówi jest rzeczywiście prawdą, czy może jednak kłamstwem lub bardziej złudzeniem. Mimo wszystko podziwiam Marę za zachowanie zimnej krwi i radzenie sobie z tym, co ją spotyka. Pomaga w tym jej oczywiście Noah, który... No, lepiej nie mówić, bo jest jednym z fajniejszych (nie wiem czemu, ale nie pasowało mi tutaj „najlepszych”) męskich bohaterów z jakimi miałam styczność w literaturze młodzieżowej. Przystojny, tajemniczy, niejednoznaczny, a jednocześnie kochany i całkowicie oddany swojej drugiej połowie. Choć miałam co do tego wątpliwości, czytając pierwszą połowę książki. Dzięki „Przemianie” polubiłam także strasznego brata Mary – Daniela. Brata, którego chciałaby mieć chyba każda dziewczyna, będącym najlepszym przyjacielem, który pomoże w każdej sytuacji i jest niesamowitym wsparciem.

Bardzo się cieszę, że wydawnictwo YA! Postanowiło wydać trylogię o Marze, bo przynajmniej wiem, czym zachwycili się „koledzy po fachu” zza oceanu. I ja do nich dołączam, bo powieści Michelle Hodkin mają w sobie coś... przerażająco naturalnego, prawdziwego i wciągającego. I punkt drugi należy się za to, że nie zdradzili w opisie trzeciego tomu nic, co zepsułoby mi całą radość z lektury. Tak, z ciekawości spojrzałam na opis, bo chciałam się dowiedzieć co zawiera. A zawiera wielkie nic, co w tym przypadku jest błogosławieństwem. Oczywiście dla tych, którzy czytali „Tajemnicę” i „Przemianę”. Bo jeżeli jeszcze tego nie zrobiliście... Nie ważcie się nawet tam zaglądać i od razu naprawcie swój błąd – kupujcie i czytajcie Marę Dyer. Na pewno tego nie pożałujecie. A mnie pozostaje tylko czekać do czerwca na ostatni tom. Czerwiec niby blisko a jednak tak daleko...

To już chyba schemat. Mara ponownie budzi się w szpitalu i nie pamięta ostatnich wydarzeń. Tym razem jednak sprawa wydaje się znacznie poważniejsza, na pierwszy rzut oka przyjazne wnętrza szpitala psychiatrycznego mogą okazać się dla bohaterki prawdziwym więzieniem. Czy jej moc jest prawdziwa, czy to tylko urojenia? Czy ludzie mogą tak po prostu zniknąć? Kim tak naprawdę była jej babcia i skąd znała mamę Noah?

W głowie Mary wciąż więcej jest pytań niż odpowiedzi, Jude wydaje się czaić w każdym cieniu a do listy objawów między halucynacjami i utratą pamięci dziewczyna może sobie dopisać również lunatykowanie, które stało się jej nowym nocnym zwyczajem.

Mara Dayer Przemiana to bardzo udana kontynuacja pierwszego tomu. Mamy tu wciąż tę oniryczną atmosferę, która uniemożliwia jednoznaczne rozgraniczenie jawy i halucynacji a mrok, który spowija całą opowieść tylko się zagęszcza. Czarny charakter wydaje się czaić dosłownie wszędzie, wywołując tak w bohaterach jak i w czytelniku niepewność podszytą strachem.

Autorka - Michelle Hodkin - ku mojemu zachwytowi odchodzi od wzorowania się Zmierzchem i kładzie nacisk na oryginalność. Jej bohaterowie ewoluują, przygniecieni trudną sytuacją dorastają do jej wymagań i usilnie starają się walczyć z kolejnymi kłodami rzucanymi im pod nogi. Niestety Naoh wciąż zachowuje się jak dużo starszy i bardzo rozrzutny mężczyzna, za to pozostali nastolatkowie znacznie lepiej wpisują się w swój wiek, co przydaje książce realizmu.

Zdecydowanie jestem fanką historii, którą utkała autorka, Mara Dayer ma w sobie coś z moich ukochanych serii 1-800 Jeśli widziałeś zadzwoń i Pośredniczka Meg Cabot. Ten sam fantastyczny vibe niepewności i niepokoju podszyty magią i tajemnicami. Odważną bohaterkę, która musi zawalczyć o swoją (i nie tylko) przyszłość, wielki spisek, który odbije się bolesnym echem na wszystkich i powoli kiełkujące między głównymi bohaterami uczucie – które nie jest ani bez wad, ani bez przeszkód, jednak wciąż trwa, na przekór niedowiarkom.

Jak dla mnie solidne 7/10 naprawdę cieszę się, że 3 tom już niedługo. Aż skręca mnie z ciekawości co dalej!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Insignis

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Michelle Hodkin stworzyła serię, która stała się sławna w naszym kraju jeszcze przed polskim wydaniem. Szał na Marę Dyer był naprawdę spory i pamiętam, że mnóstwo czytelniczek chciało jak najszybciej zapoznać się z historią głównej bohaterki. Nie ukrywam, że podobnie było ze mną i pierwszy tom rzeczywiście nie był najgorszy. Był zapowiedzią całkiem dobrej serii, gdzie liczyłam na to, że pani Hodkin rozwinie potencjał owej historii. Niestety, zawiodła mnie prawie na całej linii.

Mara pragnie powrócić do normalnego życia – po tym wszystkim, co wydarzyło się w przeciągu ostatnich paru miesięcy, dziewczyna marzy o chwili spokoju. Jednak zarówno jej bliscy, nauczyciele, jak i lekarze są wręcz przekonani, że jej wizje i dziwne zachowania są skutkiem traumy i szoku pourazowego. Jedyną osobą, która jej wierzy jest Noah. Jednak z czasem Mara sama zaczyna podejrzewać, że po prostu cierpi na zaburzenia psychiczne. Tym bardziej, że zaczyna widzieć rzeczy i osoby, których widzieć nie powinna. Czy krwawe ostrzeżenia i paranoiczne wizje Mary są tylko wytworem jej wyobraźni?

Historia Mary i Noaha mogła rozwinąć się w naprawdę dobrym kierunku, ale niestety nie uważam, żeby droga obrana przez autorkę była trafna. Wiele momentów wydało mi się wręcz naciąganych, jakby pani Hodkin chciała wprowadzić coś nowego, pójść o krok dalej, ale poszła raczej krokiem węża i się pogubiła. Dodatkowe rozdziały z nieokreślonego przedziału czasowego, gdzie znamy jedynie miejsce akcji, wprowadziły w mojej głowie jedynie zamęt i do tej pory nie mam pojęcia, co miały na celu. Podejrzewam, że miały pełnić jakąś konkretną funkcję, jednak ja jej nie dostrzegłam. Być może dopiero w kolejnym tomie nadejdzie rozwiązanie owej tajemnicy, ale właściwie nie czuje się nią aż tak zainteresowana, żeby nad nią dumać.

Coraz słabiej wychodziło autorce budowanie napięcia. O ile początkowo faktycznie czułam zainteresowanie lekturą i chwilami dałam się porwać, tak z każdym kolejnym rozdziałem było coraz gorzej. Pewne sytuacje były zbędne, nie wnosiły żadnych konkretów do historii Mary, a moja ciekawość podupadała. Z czasem wszystko stało się do bólu przewidywalne i oczywiste, więc elementy zaskoczenia też legły w gruzach. Powieść może i ma dobry klimat, nieirytujących bohaterów (chociaż nie jestem zbyt wielką fanką Mary czy Noaha), jest napisana dobrym językiem i nie można zarzucić autorce braku zdolności pisarskich, ale wciąż czuję niedosyt, ciągle jest mi mało.

Jedyna nadzieja w tym, że wątek romantyczny nie jest ckliwy, przesłodzony i dziecinny. Widać, że Mara i Noah pragną się wspierać, zżyli się ze sobą i są dla siebie ważni. Sam pomysł zaburzeń czy zdolności, jakie posiadają bohaterowie nie jest zbyt oryginalny, ale podoba mi się sposób postrzegania tego przez ich otoczenie – motyw terapii, zamkniętych ośrodków i wprowadzenie do fabuły innych, młodych ludzi, którzy być może również są niepowtarzalni tak jak Mara, albo po prostu cierpią na pewne zaburzenia, było dobrym zabiegiem. Postać głównej bohaterki stała się w tej części nieco bardziej intrygująca, ale wciąż nie znamy żadnych konkretów.

Nie jestem pewna, czy „Mara Dyer. Przemiana” to dobra kontynuacja. Wiele niedopowiedzeń, zbędnych sytuacji, przewidywalność fabuły, a co za tym idzie brak zaskakujących zwrotów akcji słabo mnie przekonuje. Naprawdę spodziewałam się po tym cyklu czegoś znacznie więcej, jednak nie zawsze można wierzyć cudownej otoczce i etykietom przypiętym do książki. Trzeba się przekonać na własnej skórze, jak jest naprawdę, a ja w tym przypadku poczułam jedynie rozczarowanie. Nie czułam się ani trochę zafascynowana, jednak wciąż żyłam nadzieją, że to tylko chwilowy kryzys autorki, który trwać będzie zaledwie parę stron – jak dla mnie trwał do samego końca. Przyznaję, że zniechęciłam się do historii sławnej Mary Dyer i nie jestem pewna, czy sięgnę po trzeci tom. Wystawiam 4/10.