Malwina i Eliza na tropie. Wredny Kurdupel

Niektórzy mają wprost niewiarygodny talent do wkurzania innych i robienia sobie wrogów. Świat byłby pewnie o wiele spokojniejszy gdyby nie takie jednostki, ale jak to bywa nie ma tak dobrze. Czasem da się ich jakoś ignorować, zwłaszcza gdy nie się z nimi zbyt częstego kontaktu, lecz co mają zrobić ci nie mogący uciec? Może w końcu wziąć trzeba ostatecznie rozprawić się z takim indywiduum?

Wyjazd do uroczego zakątka i pomoc przyjaciółce? Dlaczego by nie? Eliza i Malwina są jak najbardziej na tak. Ma być spokojnie, odpoczynek w pięknych okolicznościach przyrody, przy okazji zwiedzanie urokliwego Roztocza, gdzie tkwi haczyk? Nigdzie, wszystko się zgadza, no prawie, nie licząc Wrednego Kurdupla. Takie pseudo nosi Barbara Mazurek, która udowadnia prawdziwość swojego pseudonimu zaraz przy pierwszym spotkaniu. Mówi się trudno i po prostu nie zwraca uwagi na taki szczegół, chyba, że jest on ofiarą wypadku i to ze skutkiem śmiertelnym. Co jak co, ale przyjaciółki mają w tym temacie całkiem inne zdanie niż można by się spodziewać. A jeśli to nie przypadek tylko zgoła coś odmiennego? Nic się przecież nie stanie gdy przyjrzą się z bliska faktom, bo coś w tej „układance” im nie pasuje. Parszywy charakter to jedno, lecz zupełnie czym innym jest morderstwo, chociaż pewnie wielu byłoby ono na rękę. Co przytrafiło się Wrednemu Kurduplowi? Malwina i Eliza krok po kroku badają tropy, plotki, gdzie ich zaprowadzą? Prawda jak zawsze jest dużo bardziej skomplikowana niż komukolwiek się wydawało!

Kryminał plus komedia plus wyraziste postacie dają w sumie doskonałą lekturę oraz możliwość byśmy sami poszukali rozwiązania dochodzeniowej zagadki. Małgorzata J. Kursa zadbała by czytelnicy otrzymali doskonałą rozrywkę, gdy chcemy poznać intrygującą historię oraz pogłówkować przy okazji. Humor idzie w parze z suspensem, uzupełniając się nawzajem, nie można także zapomnieć o przyjaźni, mającej już niejedno za sobą i doskonale sprawdza się tak na dobre jak i na złe. Jednak w samym centrum jest pytanie było morderstwo czy też „tylko” nieszczęśliwy wypadek. Pisarka doskonale wie jak zaciekawić czytających, gdzie podkręcić kryminalną atmosferę i jak sprawić by śmiano się głośno. Nie da się ukryć, że „Wrednego Kurdupla” czyta się szybko, a to dlatego, że jak najszybciej chce się wiedzieć co jeszcze się wydarzy. Spokojna okolica ma do zaoferowania dużo dla spragnionych prostoty i ciszy, ale jak się okazuje równie wiele tym, którzy lubią śledcze atrakcje. Fabuła gwarantuje, iż spędzimy czas z nieszablonowymi bohaterami i przy pierwszej okazji poznamy kolejne przygody przyjaciółek detektywów amatorów, radzących się równie dobrze, jak nie lepiej, niż zawodowcy!

Kiedy przeczytałem pierwszą powieść z serii "Malwina i Eliza na tropie", od razu zostałem kupiony. Kolejna też okazała się doskonałą książką. Dlatego "Wredny Kurdupel" musiał zawitać w moje progi. Zresztą autorka poprzednimi częściami nie pozostawiła mi żadnego wyboru.

Znając dobrze wcześniejsze książki, wiedziałem, czego mogę spodziewać się i po tej. Często czytam kryminały, lecz czasem wolę sięgnąć po ich lżejsze odmiany. Ta powieść nie dość, że właśnie taka jest, to nie brakuje w niej humoru. Uwielbiam czytać jak dwie bohaterki, mimo że czasem nieporadnie i nie wiedząc, co robić, rozwiązywanie kryminalnych zagadek nadrabiają pasją. Książkę czyta się szybko, a intrygujące wydarzenia potrafią w pełni zająć uwagę. Polecam tę powieść i całą serię.

Malwina i Eliza, amatorsko, ale z dużym powodzeniem potrafią rozwiązać kryminalne zagadki, z jakimi mierzy się otoczenie. Czy w przypadku śmierci Wrednego Kurdupla, również będą niezbędne i sprawią, że śledztwo nabierze szybszego tempa?

*

Co to za duet! Obydwie zabawne, z dystansem do siebie, a jedna drugą idealnie uzupełnia w chwilach, gdy tego potrzeba. Pewnego dnia na prośbę koleżanki przenoszą się na wieś, by popilnować jej kotów. Czy to aby jedyny powód? Szybko przekonują się, że to zaproszenie ma drugie, bardzo mroczne dno, z którym będą musiały się zmierzyć. Dobrze, że działają we dwie, bo zawiłych pytań jest znacznie więcej, a z czasem pojawiają się kolejne i kolejne... Trzeba przyznać, że autorka potrafi stworzyć zgodnie z opisem na okładce "ciepłą i pełną humoru komedię kryminalną". Chylę czoła, na wplątane pomiędzy humorystyczne dialogi, dość przerażające zdarzenia. Są one napewno łagodniejsze przez całą otoczkę świetnego zabawnego podtekstu, ale mimo wszystko, komedia i kryminał są tutaj perfekcyjnie na równi. Jest to więc gatunek z krwi i kości, nie mam zastrzeżeń do wykonania, a wręcz odczułam sympatię dosłownie do każdego postaci, każdą polubiłam a na dialogi pomiędzy wszystkimi, czekałam w niesamowitym zniecierpliwieniu. Jest pomysłowo, jest zabawnie, jest kryminalnie i z akcją, która chwilami pędzi bez opamiętania. Chwilami zwalnia, by wprowadzić lekkie napięcie, a to wszystko ma odwzorowanie w schematycznych działaniach, jakie cechują się w kryminałach. To książka, przy której można odpocząć, zrelaksować się, ale gdzieś z tyłu głowy przewijają się obawy o dalsze losy bohaterów, o ich decyzje, o to, czy napewno za chwilę nie wydarzy się nic złego. Małgorzata Kursa potrafi zaskoczyć, potrafi utrzymać w zainteresowaniu mnie, jako czytelnika i wie, jak sprawić, by osoby, które wykreowała w swojej historii były pełne ciepła, zabawnych powiedzonek i głów pełnych szalonych pomysłów.